สละ (หน้าที่ชีวิต) พึงเพิ่มพูล..ความสละ ลดตระหนี่ ตัณหาอุปาทาน บ่อเกิดปัญหาอุปสรรค ทั้งนั้น อดทนอดกลั้น ขันติ

 สละ
(หน้าที่ชีวิต)

พึงเพิ่มพูล ความสละ

ลดตระหนี่ ตัณหาอุปาทาน

บ่อเกิดปัญหาอุปสรรค ทั้งนั้น

อดทนอดกลั้น ขันติ

ประหยัดสุด ประโยน์สูง

มุ่ง บำเพ็ญทาน

แสวงบุญสร้างบารมี เป็นชีวัน

และทำพระนิพพาน ให้แจ้ง

กระแสโลก กระแสตัณหา

กระแสกิเลสะ กระแสบาป

 ปุถุชน คนทั้งหลาย ไม่ทราบ

เหมือนกับ ไก่กา มัวหากิน

เหมือนแมลงวัน บินลงต่ำ

ไม่เชื่อคำ แมลงภู่ ให้บินสู่สูง

สู่ยอดไม้ ดอกไม้หอม จรุง

แมลงวัน มุ่ง..ลงต่ำตามนิสัย

บารมี นิสัยดี

กิเลสนี้ นิสัยเสีย

โลกมีกิเลสตัณหา ลามเลีย

ปุถุชน นิสัยเสีย คนทั่วไป

แสวงบุญ สร้างบารมี

สร้างนิสัยดี หนีกิเลสตัณหา

สุดยาก จะพราก สภาวะ

เหมือนปลา ยาก จักขึ้นบก

กัลยาณมิตร อาทิตย์อุทัย

ศรัทธาท่านได้ ไม่ธรรมดา

พรหมจรรย์ ต้องมีท่าน นำหน้า

พารื้อ วัฏฏสงสาร

;;;;;;;;;;

อยู่เฉยไม่ได้ (เดี๋ยวไหลลงต่ำ) :: การเสียสละ เป็นวิชาชีวิต ให้แล้วจึงได้ น่าคิด หมดสิทธิ์ ไม่ให้ก็ไม่ได้

อยู่เฉยไม่ได้
(เดี๋ยวไหลลงต่ำ)

การเสียสละ

เป็นวิชาชีวิต

ให้แล้วจึงได้ น่าคิด

หมดสิทธิ์ ไม่ให้ก็ไม่ได้

ที่ได้ได้มานั่นหนา

เพราะว่า บุญเก่า

ไม่ใช่หนึ่งสมองสองมือของเจ้า

อย่าเขลา เข้าบ่วงมาร

เหมือนแม่น้ำใหญ่
ที่ไม่เคยแห้ง
น้ำเก่าไหลไป น้ำใหม่ไหลมาแรง
ยิ่งให้ยิ่งแบ่ง ยิ่งใหญ่

บุญอยู่เบื้องหลัง

ความสุขความสำเร็จ ทั้งหลาย

ควรหญิงชาย

ขวนขวาย สั่งสมบุญ

กายอาศัยอาหาร

ส่วนใจนั้น อาศัยบุญ

เสียสละให้คุ้น

จึงรู้จักว่าบุญ มีจริง

คนดีจึงตัดอาลัย

สละได้ ทุกสิ่ง

บุญมีจริงดีจริง

ทุกสิ่ง อยู่ที่บุญ

ไม่เสียสละก็ไม่ได้

บาปดีใจ เข้ายึดครอง

ใจลอยล่อง เสียสติ

มีดำริ ทางต่ำ

ขาดหิริโอตัปปะ

กล้าทำ บาปกรรม

ใจมืดดำ ชั่วร้าย

เหมือนสัตว์ในอบายภูมิ

อยู่เฉยๆก็ไม่ได้

เดี๋ยวก็ไหล ลงต่ำ
 เป็นปลาตาย ลอยตามน้ำ

จะพ้นบาปกรรม ต้องปีนป่าย

 ชีวิตสรรพสัตว์

เหมือนมีฝูงสุนักไล่กัด ไม่เลิก

มิอาจเพิก ทำเฉย

ละเลยได้

อย่าคิดว่า

ตนเองสะบาย ไม่เป็นไร

ทำเฉยไม่สนใจ

แน่ไซร้ ตายทั้งเป็น

;;;;;;;;;;

มีกำลังพละ (สิริลักษณะและวาสนาดี) :: เคยคิดบ้างไหม ว่าใคร ให้กายนี้มา ไม่ต้องตอบหนา ว่า พระเจ้า

มีกำลังพละ

(สิริลักษณะและวาสนาดี)

เคยคิดบ้างไหม

ว่าใคร ให้กายนี้มา

ไม่ต้องตอบหนา

ว่า พระเจ้า

เป็นการตอบส่งเดช

ไม่รู้เหตุ จึงด้นเดา

แล้วมารก็สวมรอยเอา

 ชักพาคนเขลา เอาเป็นพวก 

ความจริงมีอยู่ว่า

 ของสิ่งใด

ถ้าถูกใช้

ให้เกิดประโยชน์ และโทษไม่มี

และไม่ถูกทิ้ง ให้เก็บเก่า

จนเศร้า หมองศรี

ย่อมใช้ได้นานปี

เป็นคู่ชีวี ของเจ้าของ

กายของสัตว์

ที่ขาดมือ

เหตุผลก็คือ เคยใช้มือทำร้าย

ในครั้งมีกาย เป็นมนุษย์

หรือนิ่งดูดาย

ไม่ใช้มือ ฉุด..

ช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์

ยามที่ มีภัย

การเสียสละ

การละ การวาง

แปลกจัง

  กลับได้ภายหลัง มากมาย

รวมทั้งได้อวัยวะ

ส่วนที่ใช้นั่นน่ะ ดีหลาย

แข็งแรงสวยงามได้

ดุจเทพแต่งให้ อย่างนั้น

มิน่า พระท่านว่า

ให้รักษาศีล

รักษาเป็นอาจิน

ศีล๕ มนุษยธรรม

จะได้กายมนุษย์สุดสวยงาม

ตามด้วย สิริลักษณะ

มีกำลังพละ

และมีวาสนาดี

;;;;;;;;;;