ผู้ฝึกตน (มหามงคลของผู้บูชา) ผู้ใหญ่ ไม่ใช่ผมหงอก ปัญญาดอก คนจึงยอมฟัง แก่แต่กาย ไม่อาจสั่ง คนไม่ฟัง เหมือนยังเป็นเด็ก

 ผู้ฝึกตน
(มหามงคลของผู้บูชา)

 ผู้ใหญ่ ไม่ใช่ผมหงอก

ปัญญาดอก คนจึงยอมฟัง

แก่แต่กาย ไม่อาจสั่ง

คนไม่ฟัง เหมือนยังเป็นเด็ก

วัยหง่อม เรียกว่า แก่เปล่า

ถ้าสูเจ้า เอาแต่กินเหล้า เมายา

ตายไป ไม่พ้น ทุกขเวทนา

อบายภูมิ นั่นหละ เป็นแดนเกิด

 ผู้ใด มีธรรม มีสัจจะ

มีอหิงสา มีสัญญมะ มีทมะ

 เป็นปราชญ์ มีปัญญา

เรียกว่า เป็นผู้หลัก ผู้ใหญ่

ประพฤติตน เป็นชีเปลือย

ทำไปเรื่อย เกล้าผมทรงชฎา

 นอนในโคลนตม ก็บ้า

กิเลสยังหนา อยู่เหมือนเดิม

 อดอาหาร การนอนกับดิน

มิใช่ทั้งสิ้น การเอาฝุ่นทาตัว

 การตั้งท่านั่ง ที่น่าหัว

 ใจยังมืดมัว เหมือนเดิม

ส่วนผู้ใด แม้กายใส่อาภรณ์

สังวรณ์ สงบ ฝึกอบรมจิต

ประพฤติธรรม นำชีวิต

มีเมตตาจิต เลิกเบียดเบียน

ผู้นั้นแล เรียกว่าเป็นพราหมณ์ 

สมณะก็ตาม หรือพระภิกษุ 

สมควรเทิดทูนบูชา สาธุ

เป็นมหามงคล มาสู่  ชีวิต

;;;;;;;;;;

ขันติเป็นทัพหน้า (ปัญญาเป็นทัพหลวง) ทานเป็นเสบียง เลี้ยงชีวิต เดินทางไกล ศีล ขาดไม่ได้ เป็นสะพาน ภาวนา เป็นตะเกียง ท่านเปรียบปาน

ขันติเป็นทัพหน้า
(ปัญญาเป็นทัพหลวง) 

ทานเป็นเสบียง เลี้ยงชีวิต เดินทางไกล

ศีล ขาดไม่ได้ เป็นสะพาน

 ภาวนา เป็นตะเกียง ท่านเปรียบปาน 

ความปลอดภัย ในชีวิตของท่าน ทานศีลภาวนา 

ปัญญา เป็นที่หนึ่ง เป็นที่พึ่งพา

ให้ชัยชนะ ให้ความสุข และความสำเร็จ

มีสุขสมหวัง เมื่อใจใสสว่าง นี้เป็นเคล็ด
การเจริญสติ ฝึกสมาธิ เป็นเหตุ ให้เกิดปัญญา 

ปัญญาดับง่ายๆ ด้วยสุรา ยาเสพติด

ศีลข้อห้า จึงเลิศฤทธิ์ อานุภาพ

เหมือนหัวแม่มือ เมื่อถือ เมื่อจับ

มั่นคนเหลือรับ สนับมือ

ปัญญาดับ ขันติกลับ กลายเป็นดื้อ

เป็นกระบือ หนังหนา เป็นลาโง่

เมื่อปัญญาใส ขันติเป็นไฟ เผากิเลสกองโต

อุปสรรคและปัญหา เป็นขี้โล้ มลายไป

ปัญญา เปรียบว่า เป็นไฟส่องทาง 

ขันติเปรียบดัง ตัวถังรถ

 ไม่ผุพัง ไม่เสียง่ายๆ ทรหด

รถใช้ประโยชน์..ไม่ได้ ถ้าไร้ไฟส่องทาง 

เหล็กดี ใช้ตี เป็นมีด

ใช้ทั้งกรีด ทั้งสับ ไม่ยับเยิน

เป็นมีดดาบ ฟันฟาดสับ ดีเหลือเกิน

รุกรบเพลิน ปราบศัตรู หมู่มารพ่าย

คมมีดกรีดได้ คล้าย ปัญญา 

ตัวมีดเรียวหนา คงทน คนขันติ 

มีด้าม ยามจับ สนับดี

ศรัทธามี เป็นด้ามดี นั่นเอง

บินสูง ต้องมุ่งมั่น อดทน

การฝึกฝน อดทน ฝึกที่ใจ

ฝึกไม่โลภ ไม่โกรธ ไม่หลงไหล

 จึงต้องใช้ ทานศีลภาวนา

ทรมานตน คน ชีเปลือย

ยิ่งฝึกยิ่งเมื่อย สุดท้าย ตายเปล่า

เกาไม่ถูกที่คัน จะหายคันได้ อย่างไรเล่า

คนดื้อโง่เขลา ฝึกกาย ใจไม่ฝึก

;;;;;;;;;;

ทางชีวิต(เลือกผิดเข้าดงเข้าป่า):: ทางสามสาย ไกลกัน ลิบลับ เลือกผิด ย่อยยับ ดับสูญ เลือกถูก สุข เพิ่มพูน สายกามคุณ สาย ที่หนึ่ง

ทางชีวิต

(เลือกผิดเข้าดงเข้าป่า)

ทางสามสาย ไกลกัน ลิบลับ

เลือกผิด ย่อยยับ ดับสูญ

เลือกถูก สุข เพิ่มพูน

สายกามคุณ สาย ที่หนึ่ง

สายกามคุณ วุ่น หาเงิน

เพลิน กามสุข สนุกสนาน

ใจแคบ สุดแสบ คนพาล

เกือบทุกท่าน อยู่ใน สายนี้

สายที่หนึ่ง สายเอา เมาตัณหา

ดื่มสุรา ใฝ่หา อบายมุข

มือยาว สาวได้สาว กามสุข

ผิดถูก ไม่สน คนไม่เห็น

สายที่สอง สายกลาง ทางสละ

กินใช้พอประทะ ประทัง ที่ยังเหลือ ทาน

แสวงบุญญา มีศรัทธา มั่น

บารมีเท่านั้น อุดมการณ์ ชีวิต

สายที่สาม ไม่ให้ ไม่เอา

โง่เขลา ฝึกตน ทนทรมาน

เพื่อหยุดตัณหา ถึงกับกล้าลงทัณฑ์

ร่างกายตนนั้น ให้มันเจ็บปวด

  

สายนี้ ฤาษี ชีเปลือย

ได้เมื่อย ได้หลง เข้าดงเข้าป่า

สูญเปล่า โง่เขลา เบาปัญญา 

หลงบูชา คนผิด หลงทิศ หลงทาง 

;;;;;;;;;;

ไม่เรื่อยเปื่อย (อย่างฤาษีชีเปลือย) :: ใจหยุด เป็นที่สุด ของอุเบกขา ใจหยุดเท่านั้นหนา จึงจะปล่อยวาง ได้

ไม่เรื่อยเปื่อย

(อย่างฤาษีชีเปลือย)

 ใจหยุด

เป็นที่สุด ของอุเบกขา

ใจหยุดเท่านั้นหนา

จึงจะปล่อยวาง ได้

ไม่หยุดไม่ปล่อย

ไม่ลอยเข้าไป

ไปตามทางใส

สว่างไสว ที่ศูนย์กลางกาย

เมื่อใจหยุด จึงสว่าง

กระจ่าง ออก

สิ่งลวงหลอก

ให้ไหลหลง ปล่อยปลงได้

มีความยุติธรรม

ไม่ลำเอียง ขึ้นทันใด

เป็นคนใหม่

คนทั้งหลาย ได้พึ่งพิง

หยุดแล้วเคลื่อนได้

     ถอดกาย เปลี่ยนมิติ

อยู่ในภพที่

คนทั่วไป มองไม่เห็น

ภพซ้อนภพ

ประกบ ซ้อนกันอยู่ นี้ช่างเป็น

ผู้มีญาณท่านเห็น

ท่านเข้าถึง จึงบอกกล่าว

เกิดปัญญา รู้แจ้ง

ด้วยแสงแห่งธรรม

ปัญญานำ

เป็นคำ ของบัณฑิต

สั่งสมบารมี

เป็นหน้าที่ กรณียกิจ

ทุ่มชีวิต อย่างเต็มที่

หนีกฎ แห่งกรรม

หยุด นอกศูนย์กลางกาย

ไม่ใช่หนา

ไม่ใช่ทางไปมา

ของพระ อริยะเจ้า

ไม่ใช่ทางสายกลาง

อันเป็นทาง เส้นเก่า

แต่เป็นทางของเจ้าลัทธิ

ฤาษี ชีเปลือย

การปล่อยใจเข้ากลาง

ไม่ติด อย่างคนเข้าใจ

ไม่ได้ติดอะไร

ปล่อยเข้าไปเรื่อยๆ

ยิ่งเข้าไป ยิ่งสุขสว่างสดใส

ไม่เรื่อยเปื่อย

ไม่มีเมื่อย ยิ่งรู้ยิ่งเห็น

ตามความเป็นจริง

;;;;;;;;;;