ผู้มีปัญญา (ตามรักษาจิตตน) โลก ถูกจิตนำไป ปรากฎการณ์ทั้งหลาย ไปจากจิต ใจมีบุญบาป กำกับ ลิขิต อำนาจแห่งจิต กำกับชีวิต และโลก

 ผู้มีปัญญา
(ตามรักษาจิตตน)

โลก ถูกจิตนำไป

ปรากฎการณ์ทั้งหลาย ไปจากจิต

ใจมีบุญบาป กำกับ ลิขิต

 อำนาจแห่งจิต กำกับชีวิต และโลก

ผู้มีตัณหา มิจฉาทิฏฐิ

บำเพ็ญตบะร้อยปี ก็ไม่หลุด

ขจัดเวรกรรม ต้องศีลพุทธ
ไม่ใช่ศีลพรต ของเดียรถี

 การฝึกจิต ที่เบา ข่มยาก 

ด้วยตกในปลัก อารมณ์ ที่น่าใคร่

เป็นความดี ยิ่งกว่าสิ่งใด
ด้วยนำสุขมาให้ เมื่อฝึกได้แล้ว 

 ผู้ใด ทำกรรมชั่ว

เมามัว ไม่คำนึงถึงพ่อแม่
ล้างผลาญสมบัติได้ ช่างชั่วแท้
เทวดาไม่เหลียวแล ทุกข์แท้จะมา

 ภิกษุเพ่งพินิจ จิตหลุดพ้น
เห็นทุกข์ทน ในโลก
เห็นกิเลสตัณหา พาลงนรก
เกิดปีติ ใจตกศูนย์ เห็นบุญเพื่อนแท้

 คนใดมีจิตไม่ท้อถอย ไม่หดหู่

เป็นผู้ บำเพ็ญกุศลธรรม
ฝึกตนทนกิเลส ทุกช้าวค่ำ
ย่อมพ้น วิบากกรรมกิเลส 

 ผู้มีปัญญา ตามรักษาจิตตน

ที่แสนซน เหมือนทารก
ชอบนัก อารมณ์ใคร่ ซกมก
บัณฑิตปลงตก จึงสุขสมปราถนา

 

;;;;;;;;;; 

บัณฑิต (ตามรักษาจิตของตน) ผู้ประพฤติตามจิต ย่อมลำบาก จิตของคน จมปลัก ตัณหา ไหลลงต่ำ ตามกระแส กิเลสะ รักสนุก แต่ทุกข์นักหนา รออยู่

 บัณฑิต
(ตามรักษาจิตของตน)

ผู้ประพฤติตามจิต ย่อมลำบาก

จิตของคน จมปลัก ตัณหา

ไหลลงต่ำ ตามกระแส กิเลสะ

รักสนุก แต่ทุกข์นักหนา รออยู่

คนฉลาด ทำจิตให้ซื่อตรง

ไม่คดไม่โค้ง หนีกลโกงกับดัก

ซื่อๆใสๆ รักษาใจ บริสุทธิ์สะอาด

เว้นเด็ดขาด คิดชั่วคิดร้าย

พึงฉลาด ในกระบวนจิตของตน

เป็นคน ไม่ประมาท กิจวัตรฝึกสติ

ตามติดอารมณ์ ที่มาขย่ม ราวี

รักษาอารมณ์ดี มีเมตตา

พึงตาม รักษาอารมณ์ให้ดี

เหมือนที่ ประคองบาตรน้ำมัน

รักษาสติ ต้องขนาดนั้น 

 รักษาให้มั่น ให้อยู่ในตน 

จงตามรักษา พัฒนาจิตของตน

จึงจะเรียกว่า เป็นคน ไม่ประมาท

ถ้าทำได้ ไม่ธรรมดา อภิชาติ

สงเคราะห์หมู่ญาติ ประชาชน

ผู้มีปัญญา พึงรักษาจิต

ส่วนคนพาลสุดขีด ปล่อยจิตของตน

การรักษาจิต ต้องฝึกฝน

บัณฑิต รักการฝึกตน คนฝึกใจ

บาปเกิดขึ้น..จากอารมณ์

ที่จ่อมจม อยู่กับอารมณ์นั้น

ไม่ปล่อยใจไปตามอารมณ์ ที่พาฝัน

ด้วยกิเลสตัณหานั้น ร้ายสุดสุด

;;;;;;;;;