รู้จักตนได้ (เทพไท้ลงรักษา) รู้ว่าตนเป็นคนเช่นไร เทพไท้ก็รู้ เป็นผู้..ที่ เป็นคนดี มีสติ เป็นบัณฑิต ฝึกตนอย่างเต็มที่ ทุ่มสุดชีวี ฝึกสติ ฝึกตน

รู้จักตนได้
(เทพไท้ลงรักษา) 

รู้ว่าตนเป็นคนเช่นไร เทพไท้ก็รู้
 เป็นผู้..ที่ เป็นคนดี มีสติ
เป็นบัณฑิต ฝึกตนอย่างเต็มที่
ทุ่มสุดชีวี ฝึกสติ ฝึกตน

คนพาล นั้น ไม่รู้จักตน
ดิ้นรน หลงระเริงไป ในโลกโลกีย์
ผลาญเวลาที่ล้ำค่า เทวดาหนี
คนขาดสติ คนดีขยาด

อัตตัญญุตา รู้จักตน เป็นคนเช่นไร
สำคัญหลาย เป็นสัตบุรุษ คนดี
 สอนตน เตือนตนได้ คนมีสติ
ทุ่มชีวี ทำพระนิพพานให้แจ้ง

อัตตัญญุตา รู้ว่าเกิดมา มีกรณียกิจ
ทุ่มชีวิต มุ่งสู่ทิศ พระรัตนตรัย
มัตตัญญุตา ผ่านศูนย์กลางกาย
ใจหยุดใจนิ่งให้ได้ ใจสันโดษ

กาลัญญุตา รู้จักเวลา กิจวัตร
ใช้เวลาประหยัด อย่างมีประสิทธิภาพ
ทุกวินาที มีสติกำกับ
มีคุณภาพ ไม่สูญเปล่า

ปริสัญญุตา เป็นคน รู้จักเข้าวัด
เข้าไม่ขาด แสวงบุญสร้างบารมี
หนีวัฏฏสงสาร คุกประหาร สุดชีวี
เต็มที่ ทำพระนิพพานให้แจ้ง

ปุคคลปโรปรัญญุตา รู้จักท่าน 
ติดตามมหาปูนียาจารย์ สู่สุดธรรม
อาศัยท่าน มิฉนั้น ยากล้ำ
หนีไอ้ดำ หนีคุกประหาร

;;;;;;;;;;

ผู้ฝึกตน (คนประเสริฐ) บุคคล ไม่ควรลืมตน ลีมตัว ไม่เมามัว ลาภ ยศ สรรเสริญ สุข ลืมสติ หลงโลกีย์ ไม่พ้นทุกข์ รักสนุก ทุกข์ถนัด อ่อนหัดเหลือเกิน

 ผู้ฝึกตน
(คนประเสริฐ)

บุคคล ไม่ควรลืมตน ลีมตัว

ไม่เมามัว ลาภ ยศ สรรเสริญ สุข

ลืมสติ หลงโลกีย์ ไม่พ้นทุกข์

รักสนุก ทุกข์ถนัด อ่อนหัดเหลือเกิน

ตนนั่นแหละ เป็นที่รักยิ่ง กว่าสิ่งใด
ตนจริงไซร้ พระรัตนตรัย ในตัว
พระธรรมกายแก้วใส ไม่หมองมัว
เข้าถึงตัว..ให้ได้ เป้าหมายชีวิต

ผู้ประพฤติดี ฝึกตน ฝึกฝนเป็นนิจ
เป็นบัณฑิต เลิศล้ำ ความกตัญญู
มีสติปัญญา มีศรัทธา กว่าทุกผู้
มีสติอยู่..ภายในตน หนีพ้นตัณหา

ตนนั่นหละ เป็นที่พึ่งพาแห่งตน
การทำความดี ทุกคน ต้องทำเอง
ทำให้กันไม่ได้ แม้จะเก่งแสนเก่ง
ได้แต่เชียร์เท่านั้นเอง อย่าไปเล็งหาใคร

ชนะตน นั่นแหละดี เป็นที่สุด
ทำใจให้หยุด เป็นที่สุดแห่งบุญ
บุญมาปัญหาหมด บุญลดปัญหามาวุ่น
เร่งลุ้น สร้างบารมี หนีวัฏฏะ

เตรียมตนให้ดี ก่อนที่ จะได้สมปราถนา
ระวังไว้หนา อะไรที่ได้มา..ง่ายๆ
อย่าเป็นปลาหลงเหยื่อ มีแต่ตาย
ตัณหา พาตาลาย คนไร้สติ

รู้จักตน เป็นคนเช่นไร ไม่ธรรมดา
คนทั่วไปนั่นหนา รู้จักแต่ว่าคนอื่น
ความไม่ดีของตน ซ่อนไว้ ใต้พื้น
ส่วนของคนอื่น เพียงน้อย คอยตีแผ่

ผู้ฝึกตนประเสริฐสุด เหนือมนุษย์มนา
ขจัดกิเลสะ ในตน คนประเสริฐ
เป็นคนเทวดา ที่ทุกคนเทิด
คนประเสริฐ เกิดมา เพื่อมหาชน

;;;;;;;;;;

รู้จักตน (ชนะตน คนเก่งแท้) อัตตัญญุตา เป็นผู้ที่ว่า รู้จักตน รู้จักเหลือล้น ด้วยธรรมจักขุ ทะลุปรุโปร่ง รู้จักตนได้ จึงไปรู้สิ่งอื่นชัด ไม่พลัดหลง ใจจึงปลดปลง ตรงไปหา กัลยาณมิตร

รู้จักตน
(ชนะตน คนเก่งแท้)

อัตตัญญุตา เป็นผู้ที่ว่า รู้จักตน

รู้จักเหลือล้น ด้วยธรรมจักขุ ทะลุปรุโปร่ง

รู้จักตนได้ จึงไปรู้สิ่งอื่นชัด ไม่พลัดหลง

ใจจึงปลดปลง ตรงไปหา กัลยาณมิตร

อัตตัญญุตา สำคัญนัก จึงจัก มัตตัญญุตา

คือรู้จักประมาณ นั่นหละ หรือความพอดี

ไม่ปล่อยให้ตัณหา มาบงการชีวี

จึงจะมี..ฉันทะ วิริยะ จิตตะ และวิม้งสา..งานสำเร็จ

มัตตัญญุตา รู้จักประมาณ ในการใช้ชีวิต

รู้จักคิด อุทิศตนต่อคนทั้งหลาย

ต้องอยู่อย่างสันโดษ สมถะ เรียบง่าย

ต้องใส่ใจ ประหยัดสุด ประโยชน์ สูง

รู้จักประมาณ ให้เหมาะสม กับกาลเวลา

เรียกว่า กาลัญญุตา จัดกาลเวลาได้เหมาะสม

มีกิจวัตรที่ดีงาม ตามเวลา อย่างกล่อมกลม

ฝึกฝนอบรม ตนเอง อย่างเคร่งครัด

ปริสัญญุตา รู้จักชุมชน คนภายนอก

ไม่ถูกหลอก..ให้เชื่อ หลงไหลตามใครเขา

เข้าไปศึกษา ตรวจสอบ ไม่ดูเบา

เหมือนองค์พระพุทธเจ้า เข้าไปตามสำนัก

ศึกษาตรวจสอบ รอบคอบ อย่างถ่องแท้

นั่นแหละ ถ้าไม่ใช่ จึงตัดใจ ไปที่ใหม่

เหมือนกับ หลวงพ่อครูไม่ใหญ่ 

กว่าจะได้ พานพบ ประสพกับยายฯ

ปุคคล ปโร ปรัญญุตา รู้จักว่าบุคคล

ดีเหลือล้น ที่ตนแสวงหา

เหมือนหลวงพ่อฯ พบคุณยายฯ นั่นหละ

คุณยายฯอุตส่าห์ ซ่อนอยู่ในรูป ซูบผอม

หลวงพ่อฯธรรมปฏิบัติ จึงอัตตัญญุตา

จึงเป็นธรรมดา ดั้นด้น ค้นหาอาจารย์

อัตตัญญุตา สำคัญนัก ต่อชีวัน

การภาวนา หรืออัตตัญญุตานั้น จึงขาดไม่ได้

;;;;;;;;;;

โทษตนนั่นหนา (เท่าภูผา มองไม่เห็น) :: นั่งสมาธิ เห็นนิสัยไม่ดี ในตน เกิดอายล้น และกลัว จนตัวสั่น

โทษตนนั่นหนา

(เท่าภูผา มองไม่เห็น)

 นั่งสมาธิ

เห็นนิสัยไม่ดี ในตน

เกิดอายล้น

และกลัว จนตัวสั่น

 

หิริโอตัปปะ

จึงเกิดขึ้นมา ได้บัดนั้น

สามารถหันหลังให้

ความชั่วทั้งหลาย ในบัดดล

อัตตัญญุตา อยากรู้จักตน

ให้ยล ข้างใน

หลับตาใว้

แล้วเปิดใจ จะเห็น

นิสัยตน อันชั่วร้าย

กลัวและอาย เป็น

เราจึงเน้น นั่งสมาธิ

เพื่อที่ แก้ไข นิสัยตน

ถ้ามองไปข้างนอก

มีสิ่งหลอกๆ ดูดตา

มองไปมองมา

เห็นแต่ความชั่วช้า ของคนอื่น

ส่วนของตน มองไม่เห็น

ยังหน้าเป็น ยิ้มระรื่น

เป็นผู้ไม่ตื่น

ไม่เห็นโรง ไม่หลั่งน้ำตา

โทษผู้อื่น น้อยนักหนา

เพี้ยงว่า งาเมล็ด 

ปองติฉินนินทา เสด็ด

ตามเช็ด ตามล้าง

 

โทษตนนั่นหนา

เท่าภูผา ไม่เห็น

ป้องปิด คิดซ่อนเร้น

เรื่องร้าย หายสูญ

เมื่อรู้จักตน

แล้วจึงรู้จักคนอื่น

มีปีติสดชื่น

เพ่งโทษ ใครอื่น ไม่เป็น

มองแต่ที่ดีงาม

ข้ามความไม่ดีพ้น

 รักเคารพคน

ยิ่งล้น ประเสริฐ

 

;;;;;;;;;;