เป็นคนเหนือคน (เมื่อพ้นตัณหา) ชีวิต น่าคิด คล้ายรถยนต์ ชอบเดินทางเหลือล้น ทนไม่ได้ ชีวิตที่ดี เดินทางขึ้นเขา จึงใช่ ส่วนคนทั่วๆไป ชอบสะบาย ไถลลื่นลงเขา

เป็นคนเหนือคน
(เมื่อพ้นตัณหา) 

ชีวิต น่าคิด คล้ายรถยนต์
ชอบเดินทางเหลือล้น ทนไม่ได้
 ชีวิตที่ดี เดินทางขึ้นเขา จึงใช่
ส่วนคนทั่วๆไป ชอบสะบาย ไถลลื่นลงเขา

รถยนต์ สำคัญ มีน้ำมัน ขาดไม่ได้
ชีวิตคน สำคัญหลาย มีน้ำใจหรือบุญ
ขาดบุญขาดกำลังใจ ไม่อบอุ่น
ขาดขันติหนุน ทนทำดีไม่ได้

การทำความดี เริ่มต้นที่ การคิดดี
แล้วจึงจะ พูดดี ทำดีได้
การคิดดี ขึ้นอยู่ที่ สุขใจ
สุขทางโลกีย์ ตระหนี่หลาย ใจอำมหิต

สุขใจ อยู่ไม่ได้ เกิดเมตตา
มีมหากรุณา มาพร้อมพรั่ง
สุขทั้งตนและคนอื่น เป็นนิจจัง
สุขสมหวัง สมปราถนากันทุกคน

สุขใจ สุขล้ำ ตามเส้นทางบุญ
สำคัญล้ำ คือผ่านศูนย์..กลางกาย
มิฉนั้น จะเป็นฤาษี ชีไพร
สมาธินอกศูนย์กลางกาย ของมาร

ใจเป็นสุข ด้วยใจหลุดจากตัณหา
ทิ้งโลกา มาสู่ธรรมะ ทางบุญ
บุญก็คือน้ำใจ มีเมตตาการุณย์
พระนิพพานท่านหนุน ส่งบุญมาไม่ขาด

เมื่อใจหยุดอยาก จึงพรากจากตัณหา
มีสติสัมปชัญญะ อยู่ในตน
ระลึกได้ และประคองใจ ไม่ดิ้นรน
นี่หละพ้น สภาวะปุถุชน เป็นคนเหนือโลก

;;;;;;;;;;

หยุดอยาก (จึงจักสุขสมปราถนา) ชีวิตสรรพสัตว์ แน่ชัด แสวงหาความพอใจ แต่ก็ได้ใหม่ ลืมเก่า ไม่เคยหยุด มีทรัพย์มากแค่ไหน ก็ยังอยากได้ไม่สุด อยากได้อุตลุด นั่นหละมัน ตัณหา

 หยุดอยาก
(จึงจักสุขสมปราถนา)

สรรพสัตว์ แน่ชัด แสวงหาความพอใจ

แต่ก็ได้ใหม่ ลืมเก่า ไม่เคยหยุด

มีทรัพย์มากแค่ไหน ก็ยังอยากได้ไม่สุด

อยากได้อุตลุด นั่นหละมัน ตัณหา

กิเลสตัณหา สิงใจคน ดิ้นรนหาไม่หยุด
เหมือนเกาตุ่มอุตลุด ไม่สุดสักที
ต้องมุ่งขจัด กิเลส ตัวดี
ตัวอัปปรี คือ โลภโกรธหลง

ดังนั้น ทานศีลภาวนา จึงมาสู่ชีวิต
ทางสายกลาง มุ่งสู่ทิศ พระรัตนตรัย
ทางบุญทางสว่าง ทางปลอดภัย
สุจจริง สุขใจ รู้ได้ว่าใช่เลย

ทานศีลภาวนา ไม่ศรัทธา ทำไม่ได้
อยู่บ้านไม่ไหว ทำไม่ได้แน่
จึงต้องเข้าวัด ที่สงบสงัด นั่นแหละ
ยังมีหมู่คณะ และ กัลยาณมิตร

ทานศีลภาวนา สั่งสมบุญญา บารมี
ออกจากกระแสโลกีย์ มาสู่กระแสธรรม
สุขจริงสุขใจ สุขล้ำ
สุขดื่มด่ำ ไม่มีต่ำลงเลย

สุขทางธรรม นำ สมปราถนา
สุขทั้งตน ทั้งโลกา ดินฟ้าอากาศ
เป็นคนเหนือคน แม้ตน ก็สุดคาด
บุญเป็นธรรมธาตุ สุดวิเศษ

ธรรมก็คือบุญ บุญก็คือธรรม
มีบุญค้ำ ชีวิตไม่ตกต่ำ ตลอดกาล
มีความอดทน คุณธรรม ไม่มียั่น
ปราบหมู่มาร ตามท่านฯ สู่สุดธรรม

;;;;;;;;;;

กิเลสตัณหา (พาฉิบหาย) การทำมาหากินก็ดี แต่ต้องไม่มีตัณหา จึงจะมีใจฉันทะ แล้ววิริยะ และจิตตะ งานสำเร็จเสร็จสิ้น ด้วยวิมังสา งานออกมา อย่างน่าอัศจรรย์ ปานเทพเนรมิตร

กิเลสตัณหา
(พาฉิบหาย) 

การทำมาหากินก็ดี แต่ต้องไม่มีตัณหา
จึงจะมีใจฉันทะ วิริยะ และจิตตะ
งานสำเร็จเสร็จสิ้น ด้วยวิมังสา
งานออกมา อย่างน่าอัศจรรย์ ปานเทพเนรมิตร

มีฉันทะ ด้วยว่าใจหยุดอยาก
ความสุขทะลัก รักการสงเคราะห์ เหมาะกับงาน
ได้ประโยชน์ทั้งตน และท่าน
สุขสราญ ทั้งสังคม อุดมการณ์ชีวิต

ทำงานมีตัณหา เหมือนไก่กา หากิน
สติสิ้น ไม่รู้ว่าชีวิน เกิดมาทำอะไร
ไม่รู้จักวัฏฏะสงสาร สุดที่จะอันตราย
ไม่รู้ปณิธานยิ่งใหญ่ หนีภัยวัฏฏะ

ทำงานมีตัณหา ใจจะอยู่นอกตัว
หลงไหลเมามัว ดำมืด
ทุกข์กระหน่ำ กรรมสนอง อึดทึด
เหมือนอยู่ในคุกมืด ลืมวันเวลา

ตัณหาพาเพลิน เดินไปทางต่ำ
เหมือนกันล้ำ กับไก่หลง สิ่งล่อ
มัวเพลิน เดินเข้ากรง หลงไก่ต่อ
งามละออ น่าหลงไหล แม้ตายก็ยอม

สรรพสัตว์ติดตัณหา เหมือนว่า ลิงติดตัง
ไม่มีทางจะหลุด..จะสิ้นสุดกรรมเวร
กิเลสกรรมวิบาก วัฏฏจักร ยากเข็ญ
ที่มองไม่เห็น..ต้นปลาย

คนติดตัณหา จะดื้อมากๆ
เหมือนหนอน ที่จมอยู่ในปรัก อาจม
เพื่อนเทวดา จะพาไปในที่สุขบรม
หนอนกลับพูดทับถม เราสุขบรมอยู่แล้ว

ทำงานมีตัณหา สุขสมปราถนา หามีไม่
เหมือนกับไล่..จับ พยับแดด อย่างนั้น
แม้ร่ำรวยมีทรัพย์มาก เป็นอนันต์
ใจก็ยังแห้งเหี่ยว อยู่อย่างนั้น หรือยิ่งกว่าเดิม

ดังนั้น ผู้มีอำนาจ เด็ดขาดอยู่ในมือ
ตัณหาจะกระพือ ยากหยุดยั้ง
สามารถทำผิดศีลธรรม ทุกอย่าง
ยากจะหยุดยั้ง พาสังคมพังพินาศไปด้วย

;;;;;;;;;;