ให้อภัย (ลักษณะผู้ใหญ่ผู้ปกครอง) ให้อภัย ลักษณะผู้ใหญ่ ผู้ปกครอง ปกป้อง คุ้มครอง ผู้น้อย ผู้ใหญ่ใจดี ไม่คอย เพ่งโทษผู้น้อย แต่คอย ดูแล

ให้อภัย
(ลักษณะผู้ใหญ่ผู้ปกครอง)

ให้อภัย ลักษณะผู้ใหญ่ ผู้ปกครอง

ปกป้อง คุ้มครอง ผู้น้อย

ผู้ใหญ่ใจดี ไม่คอย

เพ่งโทษผู้น้อย แต่คอย ดูแล

 

ให้อภัยไม่ง่าย ใจ ต้องสูง

ไม่ยุ่ง ไม่มุ่งร้าย หมายขวัญ

ใจสงบ ไม่ขุ่นข้อง หมองใจกัน

แม้เขานั้น ทำร้ายฉัน ก็ตาม

ข่มใจตน อดทน คือคนชนะ

เป็นพ่อพระ ถ่อมตน คนยกย่อง

เหมือนเทวดา คนปราถนา เรียกร้อง

เสียงแซ่ซร้อง เทอดไว้ ในที่สูง

ควบคุมตนได้ ไม่ใช่ อ่อนแอ

ไม่เหมือนคนแก่ และ เด็กอ่อน
กล้าหาญ เสียสละ และอาทร

ละเอียดอ่อน ปัญญาไว ไม่ถือคนบ้าฯ

ไม่ลดตัว ทำชั่ว มัวทะเลาะ

หลวงพ่อดีน้อ รักษาธรรม นำชีวิต
กฎหมายประเพณี ศีลธรรมไม่อาจผิด
ทำชั่วแม้นิด มีสิทธิ์ ลงนรก

การต่อสู้ต้องอยู่ใน กฎกติกา

เมื่อชนะ โลกา สรรเสริญ

หาญกล้า พาไปสู่สุข และเจริญ

ผู้แพ้ กลับสรรเสริญ อย่างจริงใจ

มหาบุรุษ ผู้ยิ่งใหญ่ ในอดีต

ล้วนมีจิตให้อภัย ที่ใครๆ ล่วงเกิน

เรื่องส่วนตัววาง เรื่องส่วนกลางไม่เมิน

น่าสรรเสริญยิ่งนัก คนรัก ส่วนรวม

การให้อภัย สดใส ใจจาคะ

ได้เสียสละ ความโกรธออกจากใจ

เป็นสุขสดชื่น ชื่นมื่น สว่างไสว

น่าเคารพเลื่อมใส สุขใจ ที่ได้อยู่ร่วม

;;;;;;;;;;

ไม่โกรธให้อภัย (ได้บุญแรง) เวรของผู้จองเวร ย่อมไม่ระงับ ด้วยความโกรธจับ กรรมจึงแรง ศีลรักษา มาตบแต่ง ให้อภัยได้บุญแรง ระงับเวร

ไม่โกรธให้อภัย
(ได้บุญแรง)

เวรของผู้จองเวร ย่อมไม่ระงับ

ด้วยความโกรธจับ กรรมจึงแรง

 ศีลรักษา สามารถแต่ง

ให้อภัย ได้บุญแรง ระงับเวร

เวรของผู้ไม่จองเวร ย่อมระงับได้

ด้วยกรรม ไม่ร้ายแรง

ไม่โกรธอาฆาต สาปแช่ง

ความโกรธ เป็นมูลแห่ง เวรกรรม

เวรย่อมระงับ ด้วยไม่มีเวร

รักษาศีล จึงเป็น ชีวิต

สำรวมกายวาจา กรณียกิจ

มีมารยาท คนทั่วทิศ แซ่ซร้อง

ในกาลไหน ๆ เวรในโลกนี้

ไม่อาจที่ ระงับด้วยเวรเลย

ตาต่อตาฟันต่อฟัน โง่เฉย

สมใจจังเลย ของมาร

ความสัตย์นั่นแล ดีกว่ารสทั้งหลาย

คนพูด ชื่นใจ คนฟังชื่นฉ่ำ

คำสัตย์ เปล่งจากใจ ที่งดงาม

รักษาศีล เป็นประจำ สดใส

คำสัตย์แล เป็นวาจาไม่ตาย

ติดอยู่ในใจ ของใคร ที่มาได้ยิน

จำได้ ยากจะลืมสิ้น

ด้วยบุญ อจินไตย

คนได้เกียรติ เพราะความสัตย์

มีชื่อเสียงสะพัด ไปทั่วทิศ

เทวดา ลงรักษา สถิตย์

คุ้มครองชีวิต ให้อยู่เย็น

สัตบุรุษ ตั้งมั่น ในความสัตย์

ที่เป็นอรรถ และเป็นธรรม 

ได้ความสุขใจ ปีติล้ำ

มหาชนชื่นฉ่ำ ปีติด้วย

พึงตามรักษา ความสัตย์

ความดีงามนั้นชัด เป็นบุญ

ยิ่งรักษา ยิ่งสุขอุรา ใจอุ่น

ทำให้คุ้น เป็นนิสัย ได้บารมี

;;;;;;;;;;

ยอมคน (ชนะตน ชนะโลก):: ยอมคน ทนสร้างบารมี ทำความดีนี้ ต้องมีหมู่คณะ พึ่งมหาปูชนียาจารย์ ท่านนำพา ติดตามหมู่คณะ สู่สุดธรรม

ยอมคน
(ชนะตน ชนะโลก)

ยอมคน ทนสร้างบารมี

ทำความดีนี้ ต้องมีหมู่คณะ

พึ่งมหาปูชนียาจารย์ ท่านนำพา

ติดตามหมู่คณะ สู่สุดธรรม

ยอมคน ยอมทน ไม่ใช่ยอมแพ้
ยอมคนแท้ คือไม่ยอมหัก รักษาไมตรี
รอโอกาสดี
ไม่ตัดไมตรี พร้อมที่จะให้อภัย

คนไม่ยอมคน เข้าคนไม่ได้
ซังกะตาย อยู่คนเดียว
เหมือนสัตว์ พลัดฝูง เปล่าเปลี่ยว
หัวเดียว กระเทียมลีบ

ยอมคนแท้ ได้แก่คนเข้าวัด
สร้างบารมีมิขาด ต้องที่วัดเท่านั้น
บารมีสิบทรรศ แน่นขนัด จงรู้กัน
รีบผายผัน เข้าวัดกันเถิด

การเผยแผ่ศาสนา คือสร้างบารมีทางตรง
ไม่ใช่ทางโค้ง ทางเชื่อมโยง กามคุณ
เป็นทางบริสุทธิ์ หลุดจากความหมกมุ่น
ทางเกื้อการุณหมู่ญาติ ทางพิฆาตมาร

ยอมคนนี้มีสอง ลองคิดตาม
หนึ่ง ยอมตน ทนอยู่กับหมู่คณะ สร้างบารมี
สอง ยอมตน เพื่อรักษาคน ไม่ให้หนี
รักษาสามัคคี ในหมู่คณะ

ยอมคนเลิศล้ำ คำของยายฯ

วัดพระธรรมกาย ยิ่งใหญ่ ด้วยยายฯทนคน

ทนคน คือการเอาชนะตน

ชนะตนได้ ชนะใครๆทั้งโลก

เราเหมือนลูกแกะน้อย กระจ้อยกระจิ๊ดริด

อย่าคิดออกจากฝูง

สุนักป่า หิวตาลาย หมายมุ่ง

ลูกแกะหลงฝูง ที่ประมาท

หลวงปู่ฯ กอบกู้ธาตุธรรม 

เราติดตาม ท่านนำสร้างบารมี

เผยแผ่ศาสนา สู่มหาประชาชี

ไม่สู้ไม่หนี ทำดีเรื่อยไป

ยอมคน ทนคนอื่นได้

สำคัญหลาย รักษาไว้ หมู่คณะ

เราเป็นกัลยาณมิตร คิดกอบกู้ ศรัทธา

ชาวประชาทั้งหลาย ล้วนใช่ญาติกา ของเรา

คุณธรรมสัจจะ เอาออกมาใช้

จริงจังจริงใจ จริงแท้ แม้ชีวิต

เป็นทองคำแท้ มิแปลเปลี่ยน แม้นิด

สุดชีวิตทมะ ประพฤติธรรม

ประพฤติธรรม เลิศล้ำ ใจปีติ

เกิดขันติ อดทนอดกลั้น

ทนคน ทนหมู่คณะ พาฝ่าฟัน

สู่ฝัน อันยิ่งใหญ่ สุดธรรม

ทนคน ทนใด้ ทำใจจาคะ

ใจกว้างเสียสละ ให้อภัย

หนักนิดเบาหน่อย ยิ้มได้

ได้บารมีหลาย พาหมู่คณะ สร้างบารมี

;;;;;;;;;;

กรรมไม่แบ:: การให้อภัยตน คือให้อภัยคน นั่นเอง เป็นคนเก่ง ส่วนคนเสงเครง อวดเก่งกับคน

กรรมไม่แบ

การให้อภัยตน

 คือให้อภัยคน นั่นเอง

เป็นคนเก่ง

 ส่วนคนเสงเครง อวดเก่งกับคน

 ให้อภัยตน ทนวางบาป

 ที่รุมเร้า ทำเราถึงกับ ร้อนใจ

ตีโพยตีพาย

 ว่าร้าย ทำลาย คน

 เหมือนลิงกำถั่ว

 ร้อนตัว จึงกำไม่วาง

อยากขยี้ขยำ กำหมัดค้าง

กำไม่วาง กามคุณ๕ 

เกิดตัณหา บังตา

 ผิดศีล๕ ปุถุชน

กรรมไม่แบของคน

กรรมเหลือล้น แต่คน ก็ไม่รู้จักแบ

คิดชั่วพูดชั่วทำชั่ว

 เป็นบาป พันพัว ตน

    เท่ากับทำร้ายตน

กายเบาใจเบาล้น เมื่อพ้นจาก บาป

 ให้อภัยตน 

 ไม่คิดวกวน ถมทับ

การละบาป 

 จงแน่ใจ เท่ากับให้ อภัยตน

การไม่สำนึกบาป

 กลับ ทำผิดซ้ำซาก

มันเป็นกับดัก

มาร กระชาก ลงนรก

 การลืมตน

 เป็นคน ลืมสติ คิดไม่ถึง

เพราะไม่รู้ซึ้ง

 แถมดื้อดึง ด้วยกรรมบัง

พระโพธิสัตว์ มีเมตตา
เป็นที่พึ่งพา สรรพสัตว์
จึงสร้างบารมีไม่ขาด

 ปราถนา พระโพธิญาณ

;;;;;;;;;;