ควรเข้าวัดให้ได้ (คำสอนยายฯ) ควรเข้าวัดให้ได้ ยังไง ๆ เราก็ต้องเข้า ถึงแม้พ่อแม่รักเรา ต้องเอาเข้าวัด เมื่อลูกตาย

 

ควรเข้าวัดให้ได้
(คำสอนยายฯ)

 ควรเข้าวัดให้ได้

  ยังไง ๆ เราก็ต้องเข้า

 ถึงแม้พ่อแม่รักเรา

 ต้องเอาเข้าวัด เมื่อลูกตาย

 ลูกรักพ่อแม่มากแค่ไหน

  พอพ่อแม่ตาย ก็ต้องหามเข้าวัด

ควรเข้าวัดตั้งแต่ยังฉลาด

หมดโอกาศ ถ้าสุขภาพไม่ดี

  เข้าตอนแก่ไม่ไหว ไม่มีแรง

 กฎแห่งกรรม แต่งชีวิต

คนเราตายแล้วไม่สูญ ยังมีจิต

ชีวิต ยังไปต่อ

 คนที่ทำแต่ความดี พอจะละโลก

 จิตไม่ตก คิดถึงเรื่องดี ๆ

  เมื่อตาย ก็จะไปสวรรค์ ทันที

สุขีสมปราถนา อนันตกาล

  คนที่ทำความชั่ว เป็นนิสัย

  เมื่อตาย จิตจะไปเกาะ เรื่องที่ไม่ดี

  ก็จะตกนรกทันที

กฎแห่งกรรมนี้ แน่นอน

 บางคนบาปไม่ทำ กรรมไม่สร้าง

เมื่อตาย จิตยังค้าง อยู่บนโลก

 เป็นเปรตอสุรกาย ตัวตลก

   ทั้งนรกและสวรรค์ ไม่รับ

;;;;;;;;;;

ทรัพย์มีหน้าที่ (มีไว้ทาน) เราต้องสร้างบารมี เพื่อหนีภัยวัฏฏะ นั่นหละ จึงต้องขจัด ความตระหนี่ ใครไม่แบ่งปัน ท่านว่า เป็นมิจฉาทิฏฐิ ซึ่งไม่อาจที่ จะสร้างบารมีได้

 ทรัพย์มีหน้าที่
(มีไว้ทาน)

เราต้องสร้างบารมี เพื่อหนีภัยวัฏฏะ

นั่นหละ จึงต้องขจัด ความตระหนี่

ใครไม่แบ่งปัน ท่านว่า เป็นมิจฉาทิฏฐิ

ซึ่งไม่อาจที่ จะสร้างบารมีได้

อีกอย่าง คนตระหนี่นี้ ตายไป จะกลายเป็นเปรต

น่าทุเรศ ตัวสูงใหญ่มาก แต่ปาก เท่ารูเข็ม

กินอะไรไม่ได้ ได้แต่ดูด แต่เล็ม

ตัวเข้ม เปลือยกาย ผ่ายผอมแห้ง 

มีโอกาศเกิดใหม่ ได้เป็นมนุษย์ สุดลำเค็ญ

ช่างยากเข็ญ อดมื้อกินมื้อ

ไปขอที่ไหน ก็ถูกไล่ คล้ายกระบือ

นี่หละคือ กรรม ความตระหนี่

ความตระหนี่ จึงเป็นภัย ใหญ่อย่างยิ่ง 

การแสวงบุญ จึงเป็นสิ่ง ที่จำเป็น

ขจัดความตระหนี่ได้ ที่ทำให้ยากเข็ญ

แสวงบุญ จึงต้องเน้น เป็นชีวิต

ทรัพย์เป็นเช่นงูพิษร้าย ถ้าไม่ประหยัดสุด..

..ทำประโยชน์สูง มุ่งทำทาน

เป็นวิบัติ กัดเจ้าของ ที่รู้ไม่ทัน

จบกัน..ชีวิต จมมิด ในคุกมืดวัฏฏสงสาร

นานแสนนาน นับการไม่ได้

และเมื่อกลับมาใหม่ ก็ยังคล้ายอย่างเดิม

วนไปวนมา แล้วๆเล่าๆ เข้าอีหรอบเดิม

หมู่มารเหิมเกริม..หนัก สรรพสัตว์ทุกข์หลาย

พระโพธิสัตว์ จึงอุบัติ ปานอาทิตย์อุทัย

สว่างสดใส ขับไล่ อวิชชา

สติสัมปชัญญะ จึงกลับมา

ทำลายโมหะ ความไม่รู้ว่าตนเองไม่รู้

;;;;;;;;;;

ฆราวาสศักดิ์สิทธิ์ (ด้วยฤทธิ์ของจาคะ) มีทรัพย์ ให้ประหยัดสุด ประโยชน์สูง มีจิตมุ่งทำทาน การกุศล เพื่อขจัดความตระหนี่ ออกจากตน อันเป็นอกุศล ที่ขัดขวาง ทางเจริญ

ฆราวาสศักดิ์สิทธิ์
(ด้วยฤทธิ์ของจาคะ)

มีทรัพย์ ให้ประหยัดสุด ประโยชน์สูง

มีจิตมุ่งทำทาน การกุศล

เพื่อขจัดความตระหนี่ ออกจากตน

อันเป็นอกุศล ที่ขัดขวาง ทางเจริญ

บารมีทั้งหลาย ที่เราใฝ่หานัก

สุดยาก ที่จักสร้างขึ้นมาได้

ด้วยความตระหนี่ เหมือนมีขวดปากแคบ ยากหลาย

ที่จะกรอกน้ำลงไป ใส่ในขวด

เหมือนเปรตตัวใหญ่ แต่ปากไม่ใหญ่ เท่ารูเข็ม

มีแต่เล็มๆ ดูดๆ สุดจะทรมาน

จึงมีรูปร่างใหญ่โต ซี่โครงบาน

ทุกทรมาน..เกิดเป็นเปรต เหตุที่ตระหนี่

เมื่อ มีโอกาศเกิดเป็นมนุษย์ สุดยากจน

เป็นคน..ขอทาน ยากหลาย ใครๆก็เดินหนี

ต้องอดมื้อกินมื้อ ถือกะลา ยืนรอรี

เข้าใกล้บ้านไหน เขาก็ไล่หนี ไม่มีสงสาร

พระโพธิสัตว์ จึงยืนหยัด ทานบารมี

 ตัวอย่างอันดี คือพระเวสสันดร

ทานทุกสิ่งอย่าง กระทั่งลูกเมีย น่าสะออน

ไม่ทุกร้อน เรื่องร้าย กลายเป็นดี

ผู้ที่ให้ คือผู้ที่ได้ จาคะ

เสียสละ กิเลส เหตุของเพทภัย

หลุดจาก วัฏฏจักร กรรมวิบากร้าย

เข้าสู่ทางบุญภายใน ทางสายกลาง

มีทรัพย์นั้นดี ถ้ามีใจเสียสละ

แต่ร้ายนักหนา เป็นที่เกิดกิเลสะ ตัวร้าย

เหมือนอาหารเป็นพิษ กินไม่ได้

สมบัติวิบัติ สุดร้าย ทำลายชีวิต

ฆราวาสศักดิ์สิทธิ์ ด้วยฤทธิ์ของจาคะ

ขจัดกิเลสะ ความตระหนี่

อันเป็นเพทภัย เหลือที่

ขัดขวาง การสร้างบารมี อันเป็นที่ปราถนา

;;;;;;;;;;

พระภิกษุ (เป็นผู้อยู่ง่ายกินง่าย ไม่ใช่มักง่าย) :: พระภิกษุสมณะ ทหารกล้ากองทัพธรรม ออกรบ ปราบไอ้ดำ หมู่มาร เผากิเลส ปราบอธรรม ไม่เว้นวัน สะเบียงอาหาร ของท่าน คือบารมี

พระภิกษุ
(เป็นผู้อยู่ง่ายกินง่าย ไม่ใช่มักง่าย)

พระภิกษุสมณะ ทหารกล้ากองทัพธรรม
ออกรบ ปราบไอ้ดำ หมู่มาร
เผากิเลส ปราบอธรรม ไม่เว้นวัน
สะเบียงอาหาร ของท่าน คือบารมี

เมื่อมีบารมี อยู่ที่ใดก็หนีไม่พ้น
จะมีหมู่ชน ผู้มีศรัทธา พากันไปถวาย
ปัจจัยสี่ มีกินมีใช้ สะบาย
น่าอัศจรรย์ใจ ในอานุภาพบารมี 

ท่านกอบกู้สรรพสัตว์ ให้พ้นหัตถ์มาร
น่าสงสาร ถูกพันธนาการ ด้วยกิเลส
เดินตามกันเป็นสาย ไม่ระแวงภัยเภท
เหมือนฝูงเป็ด เดินตามไป หากินไป ไม่คิด

พระไม่ใช่โฮมเลส สังเกต ให้ดี

พระมีบ้าน แต่ก็พากัน มาอยู่วัด

รวมกันเราอยู่ สู้กิเลสมาร ธรรมปฏิบัติ

 บ้านเมืองเจิดจรัส ด้วยศีลสัตย์ ศาสนา 

ชีวิตพระ เปรียบได้ คล้ายตะวัน

ส่องแสงเฉิดฉัน ให้ความสุขสันต์ แก่สรรพสัตว์

แต่หมู่มนุษย์ดูดาย ไม่ใส่ใจ ธรรมปฏิบัติ

ไม่รู้ จึงทำลายธรรมชาติ และดวงตะวัน 

ชีวิตพระภิกษุ ดูดูคล้ายนก

โผผก บินไปไหนๆ ได้ง่ายๆ
ไม่มีบ่วง ห่วงหา อาลัย 
 มีบาตรใบ คล้ายกะลา คนจึงว่าคล้ายโฮมเลส

พระมีวินัยอริยะ จึงประเสริฐ

ผิวพรรณวรรณะบันเจิด ล้ำเลิศบุคคลิกภาพ

ใครได้เห็นระย่อ ยอมือ กราบ

มีปีติซึมซาบ บุญประทับ รับโชคชัย

คนพาลมองพลาด เห็น เป็นโฮมเลส 

น่าสมเพช ไม่เห็นเพชรในตม
หรือเหมือนไก่เห็นพลอย โง่บรม
กิเลสมันทับถม จมอยู่ในอวิชชา

 พระมีวินัย ใส่ใจ ใฝ่ฝึกฝน

ใช้เวลา ฝึกตน พ้นกิเลส

ครูทางธรรม นำมหาชน พ้นภัยเภท
  เป็นโฮมเลส ไม่มีบ้าน เพราะท่านได้สละ

ขาดพระ ไม่อาจจะ เดินทาง

เป็นประทีป ส่องสว่าง ทางชีวิต

เปิดเผยทางพ้นทุกข์ กรณียกิจ

เข้าสู่ชีวิต ประเสริฐ บันเจิดจ้า

กินง่ายอยู่ง่าย นั้นดี แต่ต้องมีวินัย

 บริสุทธิใส นี่แลใช่ มนุสโส 
  ต่ำกว่าวินัย มักง่าย และโง่
มีตัวโต  นั่นหละเป็น เช่นโฮมเลส
  

;;;;;;;;;;

ปุพพเปตพลี (เป็นกิจกรณีย์ของบุตรหลาน):: บุญไหลได้ คล้ายๆ น้ำ ตามแรงอธิษฐาน สู่ท่าน รับอุทิศ แม้อยู่ไกล ก็ให้ สำเร็จกิจ บุญอุทิศ อันเป็นพลี นี้สำคัญ

ปุพพเปตพลี
(เป็นกิจกรณีย์ของบุตรหลาน)

บุญไหลได้ คล้ายๆ น้ำ 

 ตามแรงอธิษฐาน สู่ท่าน รับอุทิศ

แม้อยู่ไกล ก็ให้ สำเร็จกิจ

บุญอุทิศ อันเป็นพลี นี้สำคัญ

น้ำอยู่ที่ใดๆ จะไหลลงทะเล
กักขังไว้ไม่ได้ จบเห่ เป็นภัย อย่างใหญ่หลวง
บุญยิ่งล้ำ ใครขวาง ทะลุทะลวง
บารมีล่วง ล้ำ อำนาจมาร

สมัยพุทธกาล ท่าน สารีบุตร

นางเปรตผุด ให้เห็น ในที่จงกรม

ผอมดำ เปลือยกาย สะหยายผม

 ข่ม ใจถาม ความต้องการ

นางเปรต ได้เล่า กล่าวว่า

เป็นโยมมารดา เมื่อ ๕ ชาติก่อน

 แสนระกำ ไม่เคยอิ่มหนำ ไม่มีที่นอน

ทุกข์ร้อน แสนสาหัส ปัดเป่า ให้แม่ด้วย

พระสารีบุตร สุด สมเพช

  แม่เป็นเปรต ท่านอยู่ในเขต อรหันต์

โยมแม่กรรมหนัก มาก เป็นอนันต์

จึงผายผัน ทำบุญ แทนคุณ มารดา

บุญส่งผล เกิดใหม่ ในเทวโลก

หมดทุกข์โศก มีวิมาณ ตระการตา

นึกถึงคุณของบุตร สุดนิยม จึงลงมา

พระโมคคัลลานะ ผ่าน ได้พานพบ 

  กลับมาทูล พระ พุทธองค์

 จึงทรง ถือโอกาส ประกาศ

ว่าการอุทิศ เป็นกิจ ที่อาจ
สามารถอุทิศ เป็นกิจ ของบุตรหลาน

ปุพพเปตพลี เป็นสิ่งดี ต้องทำ

กรณียกิจบุญล้ำ แต่ทำได้ ง่ายๆ

มีผู้เลี้ยง ผู้รักษา แสนสะบาย
วิเศษหลาย ได้รู้ ได้อยู่เย็น เป็นชาวพุทธ

;;;;;;;;;;