รักษาสติเจริญเมตตา (อุปสรรคปัญหาเบาบาง) ผู้ใด รักษาสติ ได้ตลอดเวลา เจริญเมตตา ไม่ มีประมาณ เห็นความสิ้น แห่งอุปธินั้น สังโยชน์ แม่นมั่น เบาบาง

 รักษาสติเจริญเมตตา
(อุปสรรคปัญหาเบาบาง)

ผู้ใด รักษาสติ ได้ตลอดเวลา

 เจริญเมตตา ไม่ มีประมาณ

เห็นความสิ้น แห่งอุปธินั้น

สังโยชน์ แม่นมั่น เบาบาง

ผู้ใดรีบร้อน ในกาลที่ควรช้า

 และเสียเวลาในกาลที่ควรรีบร้อน

 เป็นคนเขลา ถึงทุกข์แน่นอน

พระท่านสอน ให้รู้จักกาล

ผู้ใดช้า ในกาลที่ควรช้า

 และรีบในเวลา ที่ควรรีบร้อน

ผู้นั้นเป็นผู้ฉลาด ถึงสุขแน่นอน

 ทำตามพระสอน ฉลาดในกาล

ผู้ใดไม่ฆ่าเอง และไม่ให้ผู้อื่นฆ่า

ยอมเลิกลา ทั้งตนและคนอื่น

ชื่อว่ามีเมตตา น่าเต็มตื้น

ไม่ดาดดื่น ไม่สร้างเวร

ผู้ใดเลี้ยงมารดาบิดา โดยธรรม

บัณฑิต แน่ล้ำ ย่อมสรรเสริญผู้นั้น

เมื่อละโลกไปแล้ว สุขสันติ์

ไปสู่สวรรค์ แน่แท้

ผู้ปรีชา กตัญญูกตเวที

มีกัลยาณมิตร สนิทสนม

ช่วยมิตรที่ตกยาก พ้นระทม

คนนิยม เรียกสัตบุรุษ

ผู้ใด กู้หนี้เขามากินมาใช้

คนเลวร้าย หลบหนี

ปฏิเสธว่า ไม่เป็นหนี้

 พึงรู้ คนอย่างนี้ เป็นคนเลว

;;;;;;;;;;

กรรมเวรมีแท้ (ให้แผ่เมตตาเสมอ) เวรของผู้จองเวร ไม่ระงับ เหมือนเทวทัต ทำกับ พระพุทธองค์ ทำได้ไง กับพระผู้สูงส่ง กฎแห่งกรรมนี้ ยิ่งยง คงที่เสมอ

 กรรมเวรมีแท้
(ให้แผ่เมตตาเสมอ)

เวรของผู้จองเวร ไม่ระงับ

เหมือนเทวทัต ทำกับ พระพุทธองค์

ทำได้ไง กับพระผู้สูงส่ง

กฎแห่งกรรมนี้ ยิ่งยง คงที่เสมอ

โลกโลกีย์ ไม่อาจหนี กฎแห่งกรรม
พระต้องย้ำ รักษาสติ
บัณฑิตมีปัญญา ฝึกสมาธิ
หนีโลกีย์ ทำพระนิพพานให้แจ้ง

 ไม่จองเวร ย่อมระงับเวรได้
การให้อภัย ยิ่งใหญ่ ไม่ธรรมดา
ผู้ไม่จองเวร สุขสมปราถนา
ไม่มีวิบากตามมา ส่งผล

มีเมตตา จึงให้อภัยได้
ใจต้องใส มีสติ
ทานศีลภาวนา กิจกรณีย์
มีขันติ ไม่สู้ไม่หนี ทำดีเรื่อยไป

เวรย่อมระงับ ด้วยไม่มีเวร
ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ การแผ่เมตตา
วัฏฏสงสาร ยาวนาน ธรรมดา
แน่นักหนา เราเคยก่อเวร

กาลไหนๆ เวรไม่อาจระงับเวร
ไฟก็เป็น ไม่อาจดับด้วยไฟได้
บาปเก่งนัก แต่แพ้บุญง่ายๆ
คนพาลใจร้าย แพ้พ่าย ขันติ

ไม่สู้ไม่หนี ทำดีเรื่อยไป
คนพาลแพ้ใจ ผู้มีบารมี
กลับกลายเป็นมิตร มีจิตร่วมพลี
ร่วมชีวี เดินทางธรรม

;;;;;;;;;;

รักแท้เท่านั้น (สู้ตัณหาได้) รักแท้ แผ่เมตตา กรุณา มุทิตา และอุเบกขา มีพรหมวิหาร ประดุจพรหมา สุขนักหนา สุขในฌาณ ปานพรหม

 รักแท้เท่านั้น
(สู้ตัณหาได้)

รักแท้ แผ่เมตตา
กรุณา มุทิตา และอุเบกขา
มีพรหมวิหาร ประดุจพรหมา
สุขนักหนา สุขในฌาณ ปานพรหม

รักของพ่อแม่ ต่อลูกน้อย กลอยใจ
นั่นแหละใช่ รักหลาย ใจปีติ
เกิดอานุภาพ ปราบมาร ตัวดี
อุปสรรคปัญหา ที่มี หนีหาย

การได้ฌาณ คือการได้ อัปปนาสมาธิ
นิ่งแน่นสนิทดี ไม่หนีหาย
ทั้งหลับตาลืมตา ก็ได้
เย็นตาเย็นใจ อยู่อย่างนั้น

ดังนั้น การฝึกสมาธิ นี้ จึงจำเป็น
ความยากเข็ญ หนีหาย 
แต่ต้องผ่านศูนย์กลางกาย
จึงจะใช่ สัมมาสมาธิ นี้เท่านั้น

สมาธินอกศูนย์กลางกาย ไร้เมตตา
โลกจึงเดือดร้อนนักหนา อยู่ขณะนี้
อาวุธร้ายๆ ก็ได้จาก มิจฉาสมาธิ
ขาดความเมตตาปราณี ผลิตออกมา

วัดพระธรรมกาย ใช้รักแท้
เมตตาแผ่ ขยาย ไปทั่วโลก
ขจัดปัดเป่าปัญหา โรคา ทุกข์โศก
ให้กับชาวโลก และสรรพสัตว์

รักแท้เท่านั้น สู้มันได้ ภัยตัณหา
ชาวโลกไม่รู้สา ขาดปัญญา รับรู้
ตกอยู่ในอำนาจ ตัณหาของมารศัตรู
มหาปูชนียาจารย์ ท่านรู้ ตามสู้สุดธรรม

;;;;;;;;;;