บำรุงสงฆ์ขาดไม่ได้ (จะเป็นภัยต่อชีวิต) ทักษิณาทาน การทำบุญกับสงฆ์ ศาสนาจะดำรง เมื่อสงฆ์ยังอยู่ได้ การทำบุญกับสงฆ์ จึงได้บุญใหญ่ พระพุทธองค์ไท้ ก็ยังยกให้สงฆ์

 บำรุงสงฆ์ขาดไม่ได้
(จะเป็นภัยต่อชีวิต)

ทักษิณาทาน การทำบุญกับสงฆ์

ศาสนาจะดำรง เมื่อสงฆ์ยังอยู่ได้

การทำบุญกับสงฆ์ จึงได้บุญใหญ่

พระพุทธองค์ไท้ ก็ยังยกให้สงฆ์

สงฆ์ มีคุณสูงส่ง ต่อสรรพสัตว์

คุณของบุพการี มิอาจ..เทียบ เปรียบได้

ปานหิงห้อย กับตะวัน สว่างไสว

มีคุณต่อสัตว์ น้อยใหญ่ ไม่มีประมาณ

ผู้ไม่รู้คุณสงฆ์ มีโทษใหญ่ ใครๆไม่รู้

ไม่มาบำรุงเลี้ยงดู อกตัญญู จงรู้ไว้

มีโทษหนัก สุดจักอันตราย

เกิดพบชาติใด ไม่อาจอยู่ใกล้แดนพุทธ

มีโทษหนัก จักเกิดใน ที่ไร้ความเจริญ

ไร้สุข ทุกข์เหลือเกิน แห้งแล้ง

โรคภัยไข้เจ็บ หนาวเหน็บ ลมแรง

เป็นแหล่ง..ที่เลวร้าย เป็นที่อาศัยของคนเลว

จะเกิดในครอบครัว ที่ยากจน ข้นแค้น

เหนียวแน่น หนึบหนับ ตระหนี่

เจ็บป่วยไข้ อันตรายมากมี

วิบากกรรมตามจี้ ชีวิตนี้ใช้กรรม

พระผู้บริสุทธิ์ เร่งรุด ทำพระนิพพานให้แจ้ง

เป็นแหล่ง เป็นเนื้อนาบุญ คุณวิเศษ

แผ่บารมีไพศาล ปกเกศ

แต่ก็เป็นเหตุ ให้เหล่ามิจฉา พากันฉิบหาย

เป็นบุญญานุภาพ ปราบมาร

และเหล่าคนพาล สันดานดิบ

เป็นพวกแสลงดี แพ้ภัยตน โง่ล้นฉิบ

 ช่างน่าคิด เหมือนคนไข้ แพ้ได้น้ำเย็น

;;;;;;;;;;

บำรุงสงฆ์ (สูงส่งชีวิต) ทักษิณาทาน การทำบุญกับสงฆ์ ไม่เฉพาะเจาะจง กับสงฆ์รูปหนึ่งรูปใด มีอานิสงส์ ผลบุญ อันประมาณมิได้ พระพุทธองค์ไท้ ทรงตรัสไว้ ให้ตระหนัก

 บำรุงสงฆ์
(สูงส่งชีวิต)

ทักษิณาทาน การทำบุญกับสงฆ์

ไม่เฉพาะเจาะจง กับสงฆ์รูปหนึ่งรูปใด

มีอานิสงส์ ผลบุญ อันประมาณมิได้

พระพุทธองค์ไท้ ทรงตรัสไว้ ให้ตระหนัก

คนทั้งหลาย ไม่เข้าใจ ทำไมได้บุญมาก
ยังไม่ตระหนัก จึงรักที่จะอยู่ที่บ้าน
ไม่รู้จักแสวงบุญ สร้างบารมี ที่วัดกัน
ยิ่งทำพระนิพพาน..ให้แจ้งนั้น ยิ่งไม่รู้จัก

การเลี้ยงดูบิดามารดา นั้นพอจะเข้าใจ
กตัญญูต่อไท้ ได้บุญใหญ่ พอรู้
ด้วยท่านมีพระคุณมาก อุปการะเลี้ยงดู
ท่านเปรียบเป็นครู เป็นอรหันต์

ส่วนพระสงฆ์นั้น ถ้าจะเปรียบ เทียบปานครูใหญ่
แม้พระจอมไตร ยังยกให้สงฆ์
เปรียบปานพระอาทิตย์ สถิตย์ดำรง
ฉายแสงส่องตรง มายังโลก

สรรพสัตว์น้อยใหญ่ ได้ประโยชน์
แต่คนเกือบทั้งหมด ไม่เห็นประโยชน์พระอาทิตย์
ไม่เห็นคุณพระสงฆ์ ดำรงสถิตย์
ขาดจิต..ศรัทธา ไม่มาบำรุง

สังฆทานบุญใหญ่ จะทำได้ ต้องมีใจศรัทธา
จึงทุ่มชีวา แสวงบุญญาสร้างบารมี
เข้าวัดปฏิบัติธรรม เป็นกิจกรณีย์
ผู้ศรัทธามี เป็นคนดี เลิศคน

จะทำมาหากินอย่างเดียวนั้น มันไม่ได้
เราจะต้องตาย เดินทางไกลวัฏฏะ
ต้องเตรียมเสบียง เลี้ยงตน คนในครอบครัว และหมู่คณะ
จงตั้งสติ พิจารณาให้ดี ก่อนที่จะสายเกินแก้

ผู้ไม่เข้าวัด เป็นผู้ประมาท มิจฉาทิฏฐิ
เหมือนคนเป็นหนี้ แต่ไม่รู้ว่าตัวเป็น
ที่สุขอยู่ได้ เพราะบุญ แม้เราไม่เห็น
วัดนั้นเป็น เช่นบ่อบุญ ที่คุณใช้อยู่

;;;;;;;;;;