สิ้นสงสัย (เมื่อได้เห็นธรรมกาย) คุณธรรม ค้ำชู ผู้ที่จะเจริญ ไม่เกิน ให้เดินตาม วุฒิธรรมสี่ ความสุข สมปราถนา ย่อมเกิดมี วุฒิธรรมสี่ นี้มั่นแม่น แก่นความเจริญ

สิ้นสงสัย
(เมื่อได้เห็นธรรมกาย)

คุณธรรม ค้ำชู ผู้ที่จะเจริญ

ไม่เกิน ให้เดินตาม วุฒิธรรมสี่
ความสุข สมปราถนา ย่อมเกิดมี
วุฒิธรรมสี่ นี้มั่นแม่น แก่นความเจริญ

หนึ่ง สัปปุริสังเสวะ จะต้องมีครูดี เรานี้เป็นศิษย์

เป็นยอดกัลยาณมิตร พาศิษย์ มุ่งสู่ทิศเจริญ
มิฉนั้น เหมือนกัน กับคนตาบอด เดิน
แล้วความเจริญ ความสมปราถนา จะมีมาได้อย่างไร

ครูดี คือผู้ที่ เข้าถึงพระรัตนตรัยในตัว

เป็นผู้รู้ทั่ว ผู้ตื่น ผู้เบิกบานแล้ว

มีธรรมจักขุ รู้แจ้งเห็นแจ้ง ใสแจ๋ว

หมู่มารระย่อเป็นแถว แกล้วกล้า อาจหาญ

สอง สัทธัมมัสสวนะ หมั่นเข้าหา และอุปัฏฐาก

และรู้จัก ตั้งใจฟังธรรม คำสอนสั่ง

ท่านชี้ขุมทรัพย์ จงสดับ หูตั้ง

ใช้ใจหยั่ง..ลงลึก นึกตามคำครู

มีความเคารพคารวะ รู้จักกาละเทศะ

อ่อนน้อมถ่อมตน เป็นคนมีมานะ อดทนอดกลั้น

เป็นที่ไว้วางใจ รักใคร่ ของอาจารย์

ความรู้ทั้งหลายของท่าน จึงแบ่งปัน ให้หมด

สาม โยนิโสมนสิการะ นำคำครูมา..ตรอง

ตรองแล้วตรอง กระทั่งเข้าใจถูกต้องได้ ใจปีติ

ด้วยจินตามยปัญญา ซึ้งธรรมะ กำลังใจมี

ศรัทธาเต็มที่ ทุ่มชีวี ปฏิบัติธรรม

ทุกอริยาบถ ขบคิด ไตร่ตรอง 

ใจที่หม่นหมอง เริ่มมองเห็น ใส

เห็นปัญหา และที่มาที่ไป

จึงเข้าใจ ในธรรม คำของครู

สี่ ธัมมานุธัมมปฏิบัติ เร่งลัด ปฏิบัติตามคำครู

มีชีวิตอยู่ มุ่งสู่ ทำพระนิพพานให้แจ้ง

ทุกเช้าค่ำ สม่ำเสมอบุญญาแสวง

สุดเรี่ยวแรง เร่งสร้าง ทางบารมี

 ธรรมกาย ถึงได้ ด้วยสมาธิ

เมื่อใจสว่างดี จะเห็นมี ปฐมมรรค

อยู่ที่ศูนย์กลางกาย ดูคล้าย ปาก

ประตูเข้ามรรค ปากทาง เข้า

ผ่านศูนย์กลางกาย จึงได้ เห็น

สิ้นสงสัย ธรรมกายเป็น พระรัตนตรัย

 สุขเหลือล้น เกินคน คิดได้ 

รู้ว่าใช่ ด้วยได้ วิชชา๓วิชชา๘

;;;;;;;;;;

บอดจูงบอด (จอดสนิท) :: สร้างบารมี เป็นเสบียง เลี้ยงชีวิต กรณียกิจ ของชีวิต ขาดไม่ได้ ชีวิตนี้ มีหน้าที่ เดินทางไกล วนเวียนไป ไม่สุดสิ้น ทางวัฏฏะ

บอดจูงบอด
(จอดสนิท)

 สร้างบารมี เป็นเสบียง เลี้ยงชีวิต
กรณียกิจ ของชีวิต ขาดไม่ได้
ชีวิตนี้ มีหน้าที่ เดินทางไกล
วนเวียนไป ไม่สุดสิ้น ทางวัฏฏะ

เมื่อมีบารมี ก็ต้องแสวงบุญล่อ ต่อให้ติด
คอยสะกิดเอาบารมี ไม่ให้หนีไปไหน
บาปไม่ได้ช่อง ป้องกันไว้
ดังนั้นชีวิตขาดบุญไม่ได้ ต้องแสวง

บุญกับบาป พระกับมาร โรมรันกัน
ส่วนเรานั้น เหมือนกันกับหุ่น
ไม่รู้เรื่องราว ไม่รู้ร้อนรู้หนาว แล้วแต่บาปบุญ
ถ้าสติดี ก็จะหนุน บุญแสวง

มาวัดแสวงบุญ อบอุ่นในหมู่คณะ
สามัคคีคือพละ สู้พาลาหมู่มาร
เดินทางคนเดียว หัวหาย ไม่ได้การ
  ไปเป็นคณะใหญ่ ไม่ยั่น สู้ภัยพาลกิเลส

 หมู่คณะที่ดี  มีผู้รู้ เป็นครูส่องทาง

ไม่ใช่อย่าง บอดจูงบอด จอดสนิท

ผู้รู้ ผู้มีบารมี กัลยาณมิตร
พามุ่งสู่ทิศ พระรัตนตรัย

ในวุฒิธรรมสี่  มีกล่าวไว้

ก่อนอื่นใด ให้ สัปปุริส สังเสวะ

ถือเป็นกรณียกิจ ทุกชีวิต ต้องหา

ครูผู้มีปัญญา นำพา เดินทาง

 แล้วใส่ใจ เข้าใกล้ ฟังธรรม

สัทธัมมัสสวนะ เลิศล้ำ ท่านพร่ำ สอน

 รักวินัย ใช้ขันติ ยามเดือดร้อน

 ดัดนิสัย กะล่อน ประพฤติธรรม

โยนิโสมนสิการ นั้น เข้าใจคิด

แตกทีละนิด ยิ่งคิด ยิ่งเข้าใจ

เห็นจริงเห็นจัง กระทั่ง ทนไม่ไหว

ลองนำมาใช้ ปฏิบัติ ตามถนัดของตน

ธัมมา นุธัมม ปฏิบัติ

ค่อยๆฝึกหัด ปฏิบัติ หมั่นสังเกต
เป็นศิลปะวางใจ สังเกตไป หากลเม็ด
สู้กิเลสให้ได้ ที่ทำให้ใจเราท้อ

การปฏิบัติธรรม ทำใจให้บริสุทธิ์
กิเลสหลุดง่ายๆ คลายตัณหา
ชีวิตพลิกผัน สุดพรรณา
เป้าหมายธรรมกายา พระรัตนตรัยในตัว

;;;;;;;;;;