ธรรม (มีใจนำหน้า) ธรรม มีใจนำหน้า ธรรม คอยระวังรักษา จิต จิต มีหน้าที่คิด ธรรม เป็นสติตามติด รักษา

 ธรรม
(มีใจนำหน้า)

ธรรม มีใจนำหน้า

ธรรม คอยระวังรักษา จิต

จิต มีหน้าที่คิด

ธรรม เป็นสติตามติด รักษา

หัวหน้ามีธรรม นำสังคม

ไม่จ่อมจม อยู่กับ อำนาจราชศักดิ์

มหาชน ปรีเปรมยิ่งนัก

ความจงรักภักดี ย่อมมีมาเอง

ฝึกใจ ฝึกสติ สุดสำคัญ

ผู้ที่ฝึกตนดีแล้วนั้น คือบัณฑิต

แสวงบุญสร้างบารมี กรณียกิจ

ทุ่มชีวิต ทำพระนิพพานให้แจ้ง

การเข้าวัด ปฏิบัติธรรม

เลิศล้ำ มีกัลยาณมิตร

มีหมู่คณะ สามัคคี รวมจิต

ต้านภัยทุกทิศ มีสุขร่วมกัน

เข้าวัดปฏิบัติธรรม อุดมการณ์ชีวิต

ด้วยมีมารตามติด ชีวิตไม่ปลอดภัย

เหมือนหมูไปเป็นหมู่ สู้เสีอได้

อยู่นอกวัด อันตราย จากภัยมาร

ภัยร้ายสุด คือวัฏฏสงสาร

คุกประหาร สำหรับผู้ไม่เข้าวัด

ตายไปเจอแน่ เด็ดขาด

ปุถุชนน่าอนาถ ประมาทชีวิต

ใจไม่มีธรรมะ จะเผด็จการ

สติไม่มั่น ต่อต้านไม่สำเร็จ

ใจไม่หยุดไม่นิ่ง อธรรมเป็นเหตุ

บาปกิเลส ตัณหาอุปาทาน

;;;;;;;;;;

ธรรมก็คือบุญ (คอยค้ำจุนชีวิต) ธรรม เหมือนห้วงน้ำ ไม่มีตม ให้สุขสม อย่างเดียว ตลอดกาล ผู้มีธรรมมีสุข ทั้งตน และท่าน อีกทั้งธรรมชาติ ตระการ สวยงาม

 ธรรมก็คือบุญ
(คอยค้ำจุนชีวิต)

ธรรม เหมือนห้วงน้ำ ไม่มีตม

ให้สุขสม อย่างเดียว ตลอดกาล

ผู้มีธรรมมีสุข ทั้งตน และท่าน

อีกทั้งธรรมชาติ ตระการ สวยงาม

ธรรมทั้งหลาย มีใจเป็นหัวหน้า
ดีหรือชั่วช้า ใจเลือกหาเอง
ใจที่ขาดสติ ริคบหาพวกนักเลง
คนทั้งดีทั้งเก่ง คือคนฝึกใจ

ธรรมแล ธงชัย ของฤาษี
บำเพ็ญตะบะเต็มที่ แสวงธรรม
ธรรมอยู่ในตน ชนะตน จึงเห็นธรรม
ขันติเป็นไฟล้ำ หาธรรมในตน

ธรรมของสัตบุรุษ รู้ได้ยาก
สำคัญนัก ต้องมีสัมมาสมาธิ
ผ่านศูนย์กลางกาย สัมมาสติ
และพบพระรัตนตรัย ที่มี ในตน

ธรรมของสัตบุรุษ ไม่คร่ำคร่า
แต่แจ่มจ้า รู้ได้เองว่า ใช่เลย
หาย ง่วงเหงาซึมเศร้า หรือเฉยๆ
จะสุขจังเลย ยิ่งไปยิ่งสุข

ธรรมสัตบุรุษ สัตบุรุษจะรักษา
ส่วนหมู่พาลา ไม่เห็นคุณค่าของธรรม
ปุถุชนกิเลสหนา เหมือนไก่กาล้ำ
ทำตัวต่ำ ไหลตามน้ำ ธรรมไม่สน

ธรรมที่ประพฤติดีแล้ว นำสุขมาให้
ธรรมนั้นไม่ใช่อะไร ก็คือบุญ
แสวงบุญสร้างบารมี ต้องเร่งรุ้น
หลังตาย มีแต่บุญ เพื่อนแท้ ในวัฏฏะ

;;;;;;;;;;