โภคทรัพย์ (สำหรับโลกนี้เท่านั้น) โภคทรัพย์ สำหรับโลกนี้เท่านั้น ตั้งสติให้มั่น เราอยู่โลกนี้ไม่นาน ไม่เกินร้อยปี แล้วก็กลับบ้าน แต่ปุถุชน ไม่คิดอ่าน เตรียมตัวตาย

 โภคทรัพย์
(สำหรับโลกนี้เท่านั้น)

โภคทรัพย์ สำหรับโลกนี้เท่านั้น

ตั้งสติให้มั่น เราอยู่โลกนี้ไม่นาน

ไม่เกินร้อยปี แล้วก็กลับบ้าน

แต่ปุถุชน ไม่คิดอ่าน เตรียมตัวตาย

บ้านที่จะกลับ โภคทรัพย์ไม่ใช้

สำคัญหลาย ใช้แต่ อริยทรัพย์

อริยทรัพย์ คือบุญ จงทราบ

กับบาป ตัวร้าย ตามไปล้างผลาญ

เวลา ที่อยู่ในโลกนี้

เปรียบกับเวลาที่ จะอยู่ในโลกหน้า

เปรียบปาน ฟองน้ำฝน เท่านั้นหละ

น้อยนักหนา เวลาในโลกนี้

ผู้ไม่แสวงบุญ จึงประมาท

เป็นธรรมชาติ ของปุถุชน

ขาดปัญญา ไม่รู้สา เพียงเป็นคน

น่าเสียดายล้น กายมนุษย์

ทุกสิ่งอย่าง หายวับ

เหมือนกับ พยับแดด กลางถนน

ไม่มีตัว ไม่มีตน

แต่ปุถุชน ก็หลงไหล คล้ายดูละคร

พระท่าน จึงว่า

โลกนี้หนา คือโรงละคร

เป็นกฎแห่งกรรม สะท้อน

พระท่านสอน ให้แสวงบุญสร้างบารมี

ทำพระนิพพานให้แจ้ง ฝึกตน

ฝึกฝน ทานศีลภาวนา

เดินทางธรรม เท่านั้นหนา

แล้วจะ สุขสมปราถนา ทุกภพชาติ

;;;;;;;;;;

หาทรัพย์ (คู่กับแสวงบุญ ) กาย ต้องการอาหาร ส่วนใจนั้น ต้องการบุญ มีทั้ง กำลังกาย กำลังใจ ค้ำจุน ชีวิตสมบูรณ์ พูนสุข

หาทรัพย์
(คู่กับแสวงบุญ)

กาย ต้องการอาหาร

ส่วนใจนั้น ต้องการบุญ

มีทั้ง กำลังกาย กำลังใจ ค้ำจุน

ชีวิตสมบูรณ์ พูนสุข

บุญ อริยทรัพย์ ทรัพย์ภายใน

ทำให้ ใจ นุ่มใสสว่าง

ทรัพย์ภายนอกจึงมีได้ สะบายจัง

สุขสมหวัง สมปราถนา

ใช้ทรัพย์ ประหยัดสุด ประโยชน์สูง

หมายมุ่ง บำเพ็ญทาน

กรณียกิจของชีวิต เป็นปณิธาน

มุ่งมั่น สันโดษสมถะ

การหาโภคทรัพย์ สมบัติ

คนไม่คาด สมบัติมีปัญหา

เป็นวิบัติ ถ้าไม่แสวงบุญญา

ด้วยใจมีตัณหา ความตระหนี่

มีแล้วไม่ให้ เก็บกักไว้

เหมือนน้ำ จะไม่ใส ไม่บริสุทธิ์

ดื่มกินไม่ได้ เหมือนคูต

เน่าบูด สมบัติเป็นวิบัติ

คนตระหนี่ มีกิเลสตัณหา

อยากสมอุรา แต่ไม่สมอยาก

มีมาก ยิ่งตระหนี่มาก

กระหายอยาก ไม่รู้จักพอ

แสวงหาทรัพย์ คู่กับบำเพ็ญทาน

ชีวิตอุดมการณ์ สันติสุข

เศรษฐีใจบุญ ไร้ทุกข์

สุขทั้งตน และสังคม

;;;;;;;;;;