เกิดมาไม่หาบุญ (แล้วคุณจะทำอะไร) ศรัทธา ยอดปโยคะสมบัติ คือมีชีวาต ประสิทธิภาพ เห็นคุณค่า ของความเป็นมนุษย์ อยู่กับ อานุภาพ ของบุญ

 เกิดมาไม่หาบุญ
(แล้วคุณจะทำอะไร)

ผู้มีศรัทธา จะมีศีลาจารวัตร

เป็นผู้ไม่ขาด โภคะ และยศ

 ไปสู่ถิ่นใด ๆ ย่อมปรากฎ

รุ่งโรจน์ ด้วยคนบูชา ณ ที่นั้นๆ

ผู้มีปัญญา มีศรัทธา เป็นเครื่องหมาย

มีใจใส มีศีล

สูงส่ง กว่าคนทั้งสิ้น

คนทั่วถิ่น กราบไหว้

ผู้มีศรัทธา จึงหาได้ยาก

คนส่วนมาก จมปลักตัณหา

ไม่ใช่มนุษย์ เป็นเพียงคน เหมือนไก่กา

ไม่รู้สา ว่าเกิดมาทำไม

คนใด มีใจผ่องใส

 ให้ ข้าวให้น้ำ ด้วยศรัทธา

 คนนั้นย่อมได้ข้าวน้ำ กลับคืนมา

ทั้งในโลกนี้ โลกหน้า เหมือนกัน

บุญ เป็นสิทธิธาตุ

อานิสงส์เด็ดขาด มหัศจรรย์

เป็นธรรมชาติ มันเป็นของมัน

เรื่องของชีวิตนั้น อจินไตย

บุญเหมือนน้ำ ที่ชอบไหล

กักขังไม่ได้ ไหลอยู่เสมอ

ไหลขึ้นที่สูง ไปหาผู้เลิศเลอ

ไปเป็นเกลอ อุปถัมภ์ค้ำจุน

ศรัทธา ยอดปโยคะสมบัติ

ชีวาตมี สมรรถภาพ

เห็นคุณค่า ความเป็นมนุษย์ ขึ้นอยู่กับ

อานุภาพ ของบุญ

;;;;;;;;;;

ทานขาดไม่ได้ (อาหารใจคือบุญ) เรามีกายกับใจ ซึ่งต้องให้อาหาร คนทั้งหลายนั้น หาทรัพย์ สำหรับบำรุงกาย หาเท่าใดก็ไม่พอเลี้ยง ตัณหากินเกลี้ยง ทุกข์ใจ

ทานขาดไม่ได้
(อาหารใจคือบุญ) 

เรามีกายกับใจ ซึ่งต้องให้อาหาร
คนทั้งหลายนั้น หาทรัพย์ สำหรับบำรุงกาย
หาเท่าใดก็ไม่พอเลี้ยง ตัณหากินเกลี้ยง ทุกข์ใจ
เมื่อใจไม่สะบาย ก็ผ่อนคลาย ด้วยอบายมุข 

ใจเป็นนาย กายเป็นบ่าว
กายได้กินข้าว แต่ใจนั้นเล่า เหี่ยวแห้ง
พาเพลินอบายมุข สุขนิดๆ ติดอย่างแรง
ใจเหี่ยวแห้ง ขาดไม่ได้ อบายมุข

อบายมุข ไม่ใช่อาหาร แต่มันเป็นยาพิษ
เป็นยาเสพติด ทำลายชีวิตผู้คน
เป็นปากทางไปสู่อบาย หลังตายหนีไม่พ้น
ต้องทุกข์ทน..หม่นไหม้ อนันตกาล

อาหารของใจ รู้ไว้ คือบุญ
เมื่อเราทำบุญ ใจจะอบอุ่น สดชื่นแจ่มใส
 มีฉันทะ ประกอบกิจ มีกำลังใจ
ยิ้มแย้มแจ่มใส เป็นที่รักใคร่ของทุกคน

เมื่อหาทรัพย์มาได้ ให้ประหยัดสุดประโยชน์สูง
หมายมุ่ง ทำทานการกุศล
มิฉนั้น ทรัพย์จะวิบัติ ในบัดดล
มันเป็นผล ของตัณหา พาฉิบหาย

ผู้มีกิเลสตัณหา ยากนักหนา จะรู้สึกตน
กลายเป็นคน เห็นแก่ได้ ไม่สนใจสงเคราะห์
เป็นมิจฉาทิฏฐิ มีเท่าใดก็ไม่รู้จักพอ
โลกของเรานี่หนอ รอกัลยาณมิตร

การหาทรัพย์ นับว่ายาก

แต่จงรู้จัก ให้ทรัพย์ ยากยิ่งกว่า

การเอาชนะกิเลสในใจ ได้ สุขอุรา

บุญเป็นอัตตา ทำให้เราสุข สมปราถนาทุกประการ

บุญเหมือนน้ำ พายเรือข้าม คือชีวิต
เมื่อบุญเหลือน้อยนิด ตอไม้จะโผล่
ชีวิตมีปัญหา ไม่ตายก็เลี้ยงไม่โต
 จง สม่ำเสมอให้เป็นลูกโซ่ สั่งสมบุญ

;;;;;;;;;;