ผู้ประเสริฐ (เกิดมาสั่งสมบุญ) บรรดาภริยา ทั้งหลาย ภริยาผู้เลี้ยงง่าย ประเสริฐ เชื่อฟัง วางตน ดีเลิศ เป็นภรรยาประเสริฐ ของสามี

 ผู้ประเสริฐ
(เกิดมาสั่งสมบุญ)

บรรดาภริยา ทั้งหลาย

ภริยาผู้เลี้ยงง่าย ประเสริฐ

เชื่อฟัง วางตน ดีเลิศ

เป็นภรรยาประเสริฐ ของสามี

บรรดาบุตร ทั้งหลาย

บุตรผู้ใส่ใจ เชื่อฟัง ประเสริฐ

เป็นอภิชาติบุตร มาเกิด

บุตรประเสริฐ เกิดยาก

บุตรทั้งหลาย ใช่ พวกมนุษย์

จะบริสุทธิ์ เพียงใด ของใครของท่าน

สั่งสมบุญบาป ไม่เหมือนกัน

นรกหรือสวรรค์ ต่างคนต่างไป

ควรทำ แต่ความเจริญ

 อย่าทำเกิน เบียดเบียนเขา

บุญบาป ต่างคนต่างทำ ไม่เท่า

ชีวิตสูเจ้า ไม่เท่ากัน

พึงป้องกันภัย ที่ยังมาไม่ถึง

สร้างบุญ เป็นที่พึ่ง เป็นเกราะ

บุญหนึ่งเดียว พึ่งได้ เท่านั้นหนอ

อย่ารีรอ ประมาท

เมื่อเขาขอโทษ แล้วยังขุ่น

ยังฉุน ยังขุ่นเคือง ไม่ยอมรับ

 หมกเวรไว้ ทำตนให้อาภัพ

เหมือนกับเถรเทวทัต นั่นเอง

ในบรรดา หมู่มนุษย์

ผู้รุด ถึงฝั่งนิพพาน มีน้อยมาก

คนทั้งหลาย เหมือนจมปลัก

ไม่อาจออกจาก ชายฝั่ง

;;;;;;;;;;

สั่งสมบุญชาตินี้ (เพื่อชีวีชาติต่อๆไป) ความพร้อมต่างๆ ทุกสิ่งทุกอย่าง ในชาติต่อๆไป ขึ้นอยู่ใน..ชาตินี้ ตั้งสติให้ได้ พิจารณาให้ถ้วนถี่ เราเกิดมานี้ มาทำอะไร

 สั่งสมบุญชาตินี้
(เพื่อชีวีชาติต่อๆไป)

ความพร้อมต่างๆ ทุกสิ่งทุกอย่าง ในชาติต่อๆไป

ขึ้นอยู่กับ ใน..ชาตินี้

ตั้งสติให้ได้ พิจารณาให้ถ้วนถี่

เราเกิดมานี้ มาทำอะไร

อย่ามองข้าม คำของผู้รู้

เข้าไปศึกษาดู ด้วยใจที่เป็นกลาง

เหมือนเจ้าชายสิตธัตถะ เข้าไป ณ สำนักต่างๆ

แล้วค่อยปล่อยวาง ถ้าไม่ใช่

คุณธรรมความเคารพ จับแต่ดี ที่เขามีอยู่

คนทุกผู้ จึงรักใคร่ มอบให้สิ่งที่ตนรู้

ไม่หวงวิชา ด้วยถือว่า เป็นศิษย์ของครู

ดึงดูดความรู้ จากทุกผู้ที่เขามี

เมื่อได้พบกัลยาณมิตร ได้ข้อคิดไม่มาก

ก็จักเข้าใจ เกิดจิตเลื่อมใสศรัทธา

เหมือนมีผง เข้าตา

เราจำต้องแสวงหา กัลยาณมิตร

การทำพระนิพพานให้แจ้ง

แสวงบุญ และสร้างบารมี

ได้ทำประโยชน์ตนและท่าน เป็นอย่างดี

สุขสมปราถนาจะมี ทั้งชาตินี้ และชาติหน้า

เดินทางสายกลาง คือทางบุญ บริสุทธิมรรค

เพื่อขจัด กิเลส โลภโกรธหลง

ทานศีลภาวนา จึงต้อง มั่นคง

ดำรงสติมั่น จุดสำคัญ ศูนย์กลางกาย

ต้องคิดว่า ชาตินี้ เป็นชาติสุดท้าย

หลังตายยากหลาย จะได้กลับมา

ยกเว้นผู้มีบุญมาก รู้จักเข้าวัดเข้าวา

ตั้งปณิธาน อย่างว่า แสวงบุญญาสร้างบารมี

;;;;;;;;;;

ตายไปหมดสิทธิ์ (มีชีวิตจึงสั่งสมบุญได้) บุญต้องสั่งสมไว้ ตอนมีชีวิต เมื่อหมดชีวิต ก็หมดสิทธิ์ สั่งสมบุญ ยากหลาย จะมาเกิดใหม่ ต้องมีบารมีหนุน แสวงบุญ สร้างบารมี ให้คุ้น หนุนชีวิต

 ตายไปหมดสิทธิ์
(มีชีวิตจึงสั่งสมบุญได้)

บุญต้องสั่งสมไว้ ในตอนมีชีวิต

เมื่อหมดชีวิต ก็หมดสิทธิ์ สั่งสมบุญ

ยากหลาย จะมาเกิดใหม่ ต้องมีบารมีหนุน

แสวงบุญ สร้างบารมี ให้คุ้น หนุนชีวิต

การทำมาหากิน ก็ทำได้

แต่จงจำไว้ ต้องแสวงบุญ

เชื่อมต่อวาสนา ให้ไหลมาหนุน

บุญต่อบุญ สมบัติต่อสมบัติ

สิ่งที่เรามีเราได้ เราเป็นไป ในปัจจุบัน

นั้น ไม่ใช่มัน หนึ่งสมอง สองมือ

มันนั่นหรือ 

คือ กรรมวิบาก อันซ้ำซากจำเจ

ล้วนเป็นภาพเก่าๆ ของเราทั้งนั้น

คล้ายกัน กับหนัง ม้วนเดิม

ฉายซ้ำแล้วซ้ำอีก ไม่มีเพิ่ม

ล้วนแต่ ของเดิมๆ ซ้ำไปซ้ำมา

ธรรมชาติของชีวิต เกินความคิด ของปุถุชน

ใครไม่สน จะเป็นเหมือนคน ตาบอด

เดินคลำช้าง แล้วยังอวดอ้างรู้ตลอด

ชีวิตวายวอด ทุกข์หลาย ในอบายภูมิ

บุญเป็นอัตตา ของแท้นักหนา มีตัวเป็นตน

ส่วนใจ คล้ายลูกแกะซุกซน หนีเที่ยว

บุญคล้ายมารดา ป้องภัยนาๆ ให้ลูกทีเดียว

คอยขับเคี่ยว ภัยร้าย ให้ลูกน้อย

บุญกับบาป ซึมซับ อยู่ในดวงธรรม

บญเหมือนมารดาล้ำ รักษาบ้าน คือกาย

และคอยกำกับ ดูแลลูกน้อย คือใจ

ส่วนบาป ตัวร้าย คอยทำลาย ทั้งบ้านและบุตร

บุญบาป ขับเคี่ยว ครอบครอง

ทั้งบ้านช่อง และบุตร สุดแปลกดี

เมื่อบุญชนะ ใจเรานั้น จะปีติ

ถ้าบาปชนะ ใจเรานี้ จะเหี่ยวแห้ง

กินไม่ได้ นอนไม่หลับ จะลงแดง

ชีวิตแห้งแล้ง จะตาย จึงไปหาอบายมุข

เพลิดเพลินตัณหา ลืมทุกข์

รักสนุก ทุกข์ถนัด ในอบายภูมิ

เข้าสู่วัฏฏจักร กิเลสกรรมวิบาก ของบาป 

สังสารวัฏฏ์ หรือคุกประหาร นั่นเอง

ดังนั้น เราต้องแสวงบุญ เก่งๆ

บาปตัวเป้ง จะได้แพ้ แก่บุญวาสนา

;;;;;;;;;;