คิดพูดทำ (ขอย้ำ ต้องมีสติ) กรรมจำแนก คัดแยกสัตว์ เป็นธรรมชาติ ของจิต จดจำ ชัดเจน ปราณีต หรือทราม ทุกข์หรือสุขสมหวัง บาปหรือบุญ

 คิดพูดทำ
(ขอย้ำ ต้องมีสติ)

กรรมจำแนก คัดแยกสัตว์

เป็นธรรมชาติ ของจิต ช่างจดจำ

ชัดเจน ปราณีต หรือทราม 

ทุกข์หรือสุขสมหวัง บาปหรือบุญ

ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว
ไม่ต้องกลัว ทำดี ได้ดีแน่
ทำชั่วได้ชั่ว ไม่มีแต่
คนดีแน่ๆ มีศรัทธา และขันติ

คนทั่วไป ไร้ศรัทธา 

เหมือนไก่กา ทำมาหากิน

มิจฉาทิฏฐิ และบ้าบิ่น

สติสิ้น หลงโลกโลกีย์

 จิตใจ คล้าย ซีพียู

 รับ จำ คิด รู้ เป็นหน้าที่

มีบุญบาป กำกับอีกที

บุญบาปนี้ ดวงธรรม หรือแอพฯ

บุญ เป็นแอพฯที่ดี

ส่วนแอพฯผี คือบาป

คอยสร้างปัญหา สุดจะนับ

 สรรพสัตว์ ทุกข์หนัก น้ำตานอง

คิดพูดทำ กรรมเกิดขึ้น

จงตื่นฝึกสติ มิควรประมาท

มีผลต่อชีวิต ตามติด ทุกชาติ

 กระแสกิเลสวัฏฏ์ พาสัตว์ไปอบาย

ฝึกสติฝึกตน คนบัณฑิต

มุ่งสู่ทิศ พระรัตนตรัย

ทางนี้ทางเดียว ทางพ้นภัย

พ้นอบาย ที่ตายทั้งเป็น

;;;;;;;;;;

ทรัพย์มีเพื่อให้ (ไม่ใช่เพื่อกินและเก็บ) สติดี จึงมีทรัพย์ ด้วยบุญ การทำงาน คุณ เพียงรับเงิน ทรัพย์ ให้แล้วปลื้ม ต่างจากเพลิน มีเงิน เพลินโลกีย์ สติขาด

  ทรัพย์มีเพื่อให้
(ไม่ใช่เพื่อกินและเก็บ)

สติดี จึงมีทรัพย์ ด้วยบุญ

การทำงาน คุณ เพียงรับเงิน

ทรัพย์ ให้แล้วปลื้ม ต่างจากเพลิน

มีเงิน เพลินโลกีย์ สติขาด

เงิน เหยื่อล่อ ตะขอเบ็ด

ปลาไม่เข็ด แม้ต้องตาย

มิจฉาทิฏฐิ หนี สภาวะไม่ได้

คนทั้งหลาย คล้ายกับปลา

พระ ให้ห่างตัณหาอุปาทาน

ทรัพย์นั้น ใช้แสวงบุญสร้างบารมี

หลังตาย มันไม่ตาย ไม่อาจหนี

คุกประหารมี เป็นคนดี จึงหนีพ้น

 มีสติ ระลึก ไว้ที่ในตน

หลุดพ้น จากโลกภายนอก

หลุดจากตัณหา หลอก

จึงจะเชื่อพระบอก ให้แสวงบุญ

สติดี มีสันโดษสมถะ

สุขนักหนา อิ่มอกอิ่มใจ

มีเมตตา เสียสละ ได้ง่ายๆ

ยิ่งให้ก็ยิ่งได้ ยิ่งไหลก็ยิ่งมี

สันโดษสมถะ ใจหยุดนิ่ง

เกิดปัญญา รู้ยิ่ง มีศรัทธา

ประหยัดสุดประโยชน์สูง นั่นหละ

ไม่ใช่เพียงว่า อยู่ในป่าในเขา

แสวงบุญสร้างบารมี กรณียกิจ

สุดชีวิต ทำพระนิพพานให้แจ้ง

ศูนย์กลางกาย คือแหล่ง

สว่างแจ้ง พระรัตนตรัยในตัว

;;;;;;;;;;

บัณฑิต (คนดีมีสติ) บัณฑิต คนดี ที่หายาก ไม่ใช่รู้มาก หากแต่เป็นคนดี มีสติ มีปัญญา รู้จัก สงวนท่าที มีขันติ ไม่สู่ไม่หนี ทำดีเรื่อยไป

บัณฑิต
(คนดีมีสติ)

 บัณฑิต คนดี ที่หายาก

ไม่ใช่รู้มาก หากแต่เป็นคนดี มีสติ

มีปัญญา รู้จัก สงวนท่าที

มีขันติ ไม่สู่ไม่หนี ทำดีเรื่อยไป

บุรุษ แม้เป็นบัณฑิต

รู้ในทุกทิศ ทุกสถาน ก็หาไม่

สตรีผู้มีปัญญา มีญาณหยั่งรู้ไว

 ก็รู้ก็เห็นได้ เช่นกัน

บุรุษ เป็นบัณฑิตผู้ฉลาด

ในทุกโอกาส ก็หาไม่

สตรีคิดการ..ได้ฉับไว

เป็นบัณฑิตใหญ่ นั้นมีอยู่

คนนั่งนิ่ง เขาก็นินทา

พูดจาไม่หยุด เขาพูดลับหลัง

แม้แต่พูดพอประมาณ ก็โดนบ้าง

คนไม่ถูกนินทา อย่าหวัง ไม่มี

วาจา เป็น..เช่นเดียวกับใจ

เป็นหน้าต่างก็ใช่ ของใจนั่นเอง

 ผู้ไม่ระวังความคิด เสงเครง

อวดเก่ง อวดดี อวดวิเศษ

วาจางาม ยังประโยชน์ให้สำเร็จ

เป็นอุเทศ คำสอนพระพุทธองค์

วาจาสุภาษิต เป็นวาจาที่สูงส่ง

 ปลดปลง ทิฏฐิมิจฉา เป็นสัมมาทิฏฐิ

เปล่งวาจาชั่ว ย่อมเดือดร้อน

ควรตั้งสติก่อน จะพูด

มีจิตเมตตา ถูกกาละเทศะ เป็นที่สุด

การฝึกจิตให้นิ่งให้หยุด ที่สุดดี

;;;;;;;;;;

ควรมีสติ (เรานี้นักโทษประหาร) ควรมีสติ เรานี้ นักโทษประหาร อย่ามัวแต่ทำงาน หรือสนุกสนานอยู่ หลังตาย ไปอบายภูมิ ทุกผู้ นอกจากคนรู้ แสวงบุญสร้างบารมี

ควรมีสติ
(เรานี้นักโทษประหาร)

ควรมีสติ เรานี้ นักโทษประหาร

อย่ามัวแต่ทำงาน หรือสนุกสนานอยู่

หลังตาย ไปอบายภูมิ ทุกผู้

นอกจากคนรู้ แสวงบุญสร้างบารมี

แสวงบุญสร้างบารมี ที่วัด
ศรัทธาถนัด..ที่ไหน ก็ไปที่นั่น
ขอให้มีพระผู้ปฏิบัติดี ก็แล้วกัน
เหมือนคุณยายจันทร์ ท่านแสวงหา

อบายภูมิ คุกประหาร อำมหิต
น่ากลัวเกินคิด อำมหิตเหลือเชื่อ
ตัณหาพาเป็น เช่นปลาหลงเหยื่อ
ยากจะเชื่อ แต่ก็เป็นความจริง

ตัณหา พาเพลิน เดินหลงทาง
 เหมือนกับอยู่ในโรงหนัง โรงละคร
วิบากกรรม ที่ทำไว้ แต่เก่าก่อน
สรวมซ้อน เป็นอันเดียวกับชีวิต

คนทั้งหลาย ไม่รู้จัก วิบากกรรม
เหมือนล้ำ กับฝัน แต่มันไม่ตื่น
ตอนจะตายนั่นแหละ สติจึงฟื้น
ได้แต่สะอื้น โหยไห้ เสียดายชีวิต

พุทธศาสนา อุบัติขึ้นมาปราบมาร
ที่เป็นตัวการ อยู่เบื้องหลังตัณหา
สงเคราะห์โลก อุปถัมภ์ ค้ำโลกา
ด้วยแผ่บุญญา วาสนาบารมี

พระพุทธศาสนา เป็น เช่นตะวัน
ส่องแสงเฉิดฉัน เจิดจ้า 
ขับไล่หมู่เมฆ ภัยพิบัตินานา
ชาวประชา สดชื่นรื่นรมย์

;;;;;;;;;;