ปราชญ์วิปริต (ไม่ใช่บัณฑิตฝึกตน) ปราชญ์ พึงรักษาศีล ศีลไม่รักษา ปราชญ์วิปริต รู้มาก ปากเป็นพิษ ปราชญ์บัณฑิต ฝึกตน

 ปราชญ์วิปริต
(ไม่ใช่บัณฑิตฝึกตน)

ปราชญ์ พึงรักษาศีล

ศีลไม่รักษา ปราชญ์วิปริต

รู้มาก ปากเป็นพิษ

ปราชญ์บัณฑิต ฝึกตน 

ศีล เป็นที่พึ่งพื้นฐาน

เป็นมารดา ของธรรมทั้งหลาย

เป็นประมุข ของธรรมน้อยใหญ่

 ฉะนั้น ควรชำระศีลให้ บริสุทธิ์

ผู้ทุศีล ย่อมได้รับความติเตียน

ชื่อเสียง ย่อมเสียหาย

ส่วนผู้มีศีล ชื่อเสียงย่อมได้

คนทั้งหลาย สรรเสริญทุกเมื่อ

ผู้ปรีชา รักษาศีลได้มั่นคง

 ย่อมสูงส่ง มีชื่อเสียงในโลกนี้

ละไปแล้ว ย่อมไปสวรรค์ทันที

 ชื่อว่าย่อมดีใจ ในที่ทั้งปวง

คนเขลา ไม่มั่นคงในศีล

 ถูกติเตียน ดีสิ้น ในโลกนี้

 ละไปแล้ว ไปสู่อบาย ทันที

 ชื่อว่า ย่อมเสียใจในที่ ทั้งปวง

ผู้ใดในโลกนี้ สำรวมกายวจี และใจ

 บาปอะไร ๆ ไม่ทำ

ไม่ถือเหตุแห่งตน พูดพล่าม

 ท่านเรียกคนอย่างนั้น ว่าผู้มีศีล

เพราะฉะนั้น หญิงและชายผู้มีศีล

 เป็นอาจิน รักษาอุโบสถได้

ทำบุญ ย่อมมีสุขเป็นกำไร

ผู้คนชื่นใจ ย่อมไปสวรรค์

;;;;;;;;;;

ศีลเป็นชีวิต (สุดคาดคิดของคน) ศีลนั่นหนา ท่านว่า เป็นเยี่ยมในโลก น่าคิด ไม่ตลก นี้เป็นพุทธพจน์ ถ้าศีลไม่ดี มีชีวิตอยู่ร้อยปี ก็สูญหมด ไม่สู้มีศีลพระสุคต แม้อยู่เพียงวันเดียว

 ศีลเป็นชีวิต
(สุดคาดคิดของคน)

ศีลนั่นหนา ท่านว่า เป็นเยี่ยมในโลก

น่าคิด ไม่ตลก นี้เป็นพุทธพจน์

ถ้าศีลไม่ดี มีชีวิตอยู่ร้อยปี ก็สูญหมด

ไม่สู้มีศีลพระสุคต แม้อยู่เพียงวันเดียว

 ศีลเป็นเบื้องต้น เป็นที่ตั้ง เป็นบ่อเกิด
 ของประเสริฐ คือคุณงามความดี
ชีวิตขาดศีล ก็คือสัตว์ ขาดสติ
โง่สิ้นดี ก่อคดีโทษภัย

ศีลคือ เครื่องควบคุม กายวาจา
ตั้งเจตนา ไม่ทำให้ใครเดือดร้อน
ศีลแปลว่าปกติ ธรรมดา ไม่ต้องสอน
เป็นมนุษย์แน่นอน มีศีลห้า

ศีลห้าอย่าขาด วัดความเป็นมนุษย์
ความเป็นคนดี ที่บริสุทธิ์ ดูที่ศีล
สะอาด มีระเบียบ มีมารยาท เป็นอาจิน
คนมีศีล ใจใส ใจปีติ

มีศีลห้าปกติ เป็นคนดี ไม่มีเดือดร้อน
ภัยต่างๆ แน่นอน ไม่กล้ำกราย
คนภัยคนพาล ไม่เข้าใกล้
มีอานุภาพ เหมือนไฟ ไหม้คนพาล

ศีล เป็นคล้าย ภูเขาใหญ่ ต้นน้ำ
เป็นที่ฝนตกประจำ ธรรมชาติ
มีห้วงน้ำใหญ่ เก็บน้ำไว้ ประหลาด
ทะยอยไหลลงต่ำ ไม่ขาด ตลอดปี

ศีล เป็นเหมือนแผ่นดิน ถิ่นอาศัย
ชีวิตขาดไม่ได้ เหมือนร่างกายของเรา
ร่างกายเป็นที่อาศัยของใจ เจ้า
ศีลจึงสำคัญเท่า ชีวิตของเรา ทีเดียว

;;;;;;;;;;