กิเลสเครื่องร้อยรัด (สรรพสัตว์เวียนว่าย) ผู้ใดทำ ราคะ โทสะ มานะ และมักขะ ให้ตกไป เหมือนทำเมล็ดผักกาด ที่ปลาย.. ..เหล็กแหลม ตกได้ ใช่ คือพราหมณ์

 กิเลสเครื่องร้อยรัด
(สรรพสัตว์เวียนว่าย)

ผู้ใดทำ ราคะ โทสะ

มานะ และมักขะ ให้ตกไป

เหมือนทำเมล็ดผักกาด ที่ปลาย..

..เหล็กแหลม ตกได้ ใช่ คือพราหมณ์

ผู้ใด ไม่มีความอาลัย

 หาความสงสัย มิได้

เป็นผู้หยั่งลงสู่อมตะ อจินไตย

บรรลุประโยชน์ใหญ่ ใช่ เป็นพราหมณ์

ผู้ไม่สำรวมในกาม ยังมีราคะ

คนเหล่านั้นถูกตัณหา ครอบงำ

ลอยไปตามกระแส มืดดำ

แน่ล้ำ มีชาติชรา ร่ำไป

คนเหล่าใด โง่เขลา

ปัญญาเบา มีความคิดต่ำ

ถูกความหลง ครอบงำ

  โง่ล้ำ ย่อมติดเครื่องผูก ของมาร

ผู้มีปัญญาเหล่าใด ประกอบด้วยศีล

ยินดี ในความสงบ ด้วยปัญญา

 เว้นไกล จากความชั่วช้า

 แน่นักหนา เชื่อมั่นในตน

ผู้มีปัญญา ขวนขวายในฌาณ

 ยินดีในความสงบนั้น จากเนกขัมมะ

 เทวดาทั้งหลาย ยินดีปรีดา

กับผู้มีปัญญา มีสติ

ราคะ โทสะ และอวิชชา

 อันว่า ผู้ใดหลุดพ้นแล้ว

เป็นผู้คงที่ แน่แน่ว

เครื่องผูกขาดแล้ว ย่อมไม่ติดในที่

;;;;;;;;;;

ทุกข์ด้วยตัณหา (พาเวียนว่าย) ผู้ถอน ภวตัณหาได้ ไม่อยากมี ไม่อยากเป็น เลิกเวียนว่าย สิ้นสุดแล้วกรรมเวร ย่อมเป็น ผู้ไม่มีภพ เป็นจบกัน

ทุกข์ด้วยตัณหา
(พาเวียนว่าย)

ผู้ถอน ภวตัณหาได้

ไม่อยากมี ไม่อยากเป็น  

เลิกเวียนว่าย สิ้นสุดแล้วกรรมเวร

 ย่อมเป็น ผู้ไม่มีภพ เป็นจบกัน

 ผู้รู้โทษ อย่างนี้ว่า

 ตัณหา เป็นแดนเกิดแห่งทุกข์

พึงเป็นผู้ปราศจากตัณหา พาสนุก

จึงไม่ถือมั่น มีสติอยู่ทุก อิริยาบถ

กาม ตระการ หวานชื่นใจ

 ย่อมย่ำยีจิต ในรูปร่างต่างๆกัน

บุคคล ผู้เห็นโทษในกามนั้น 

สันโดษ สุขสันติ์ ปานนอแรด

บุคคล พึงละความโกรธ

เพื่อละสังโยชน์ เครื่องข้อง

เพราะทุกข์ทั้งหลาย เป็นของ

ผู้ยังข้อง มีความโกรธ

ตัณหา ยังคนให้เกิด

จิตที่ไม่ประเสริฐ ย่อมวิ่งพล่าน

สรรพสัตว์ยังท่องเที่ยวไป อนันตกาล

 หนีไม่พ้นมัน ความทุกข์

ตัณหา ยังคนให้เกิด

จิตที่ไม่ประเสริฐ ย่อมวิ่งพล่าน

สรรพสัตว์ ยังท่องเที่ยวไป อนันตกาล

หนีไม่พ้นมัน มีกรรมนำหน้า

โลก ถูกตัณหาก่อขึ้น

มืดทมึน ถูกชราล้อมไว้

ถูกมฤตยู ชี้เป็นชี้ตาย

โลกนี้ไซร้ ตั้งอยู่ในทุกข์

;;;;;;;;;;