แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ ความเสื่อม แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ ความเสื่อม แสดงบทความทั้งหมด

วันจันทร์ที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2566

ทุกสิ่งเสื่อมสลาย (บุญไม่เสื่อม มีแต่เลื่อมแต่ใส) ราชรถอันงดงาม ย่อมคร่ำครึ หรือ ร่างกายเรานี้ ย่อมชรา ธรรมสัตบุรุษ หรือบุญ ไม่คร่ำคร่า สัตบุรุษ เท่านั้นหละ จึงจะรู้

 ทุกสิ่งเสื่อมสลาย
(บุญไม่เสื่อม มีแต่เลื่อมแต่ใส)

ราชรถอันงดงาม ย่อมคร่ำครึ
หรือ ร่างกายเรานี้ ย่อมชรา
ธรรมสัตบุรุษ หรือบุญ ไม่คร่ำคร่า
สัตบุรุษ เท่านั้นหละ จึงจะรู้

กฎไตรลักษณ์ แน่นัก อนิจจัง
ทุกสิ่งอย่าง ผุพัง สลาย
สรรพสัตว์แก่เฒ่า และตาย
ยกเว้น แต่ในพระนิพพาน
ทำพระนิพพานให้แจ้ง กิจกรณีย์
สัตบุรุษ รู้ดี ด้วยมีธัมมัญญุตา
รู้จักชีวิต และโลก มีความเป็นมา
รู้ว่า บุญบาปตัวการ
เรื่องโลกและชีวิต เกินคิดได้
พระผู้รู้บารมีหลาย ทรงญาณ
ด้วยธรรมกาย รู้เห็นทุกสิ่งอัน
แม่นมั่น แน่แท้ แน่นอน
พระกับมาร โรมรันกันไม่หยุด
มารฉุด ต้อนสรรพสัตว์ ไปอบาย
ใช้กฎแห่งกรรม พาเวียนว่าย
กิเลสตัณหา ตัวร้าย เครื่องมือมาร
กิเลสกรรมวิบาก วัฏฏจักรมาร
วัฏฏสงสาร เวียนว่าย
โลกโลกีย์ สุดจะอันตราย
แต่ปลาทั้งหลาย ไม่รู้สึก
ธรรมของสัตบุรุษ บุญ ไม่เก่า
ยิ่งนาน ยิ่งเก๋า ยิ่งสดใส
สัตบุรุษ กับสัตบุรุษ รู้กันได้
สิ่งอื่น ดูใสสด แต่ปรากฏไม่นาน

;;;;;;;;;;

วันจันทร์ที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2565

ยากหลาย (ที่คนทั่วไปจะได้สติ) เมื่อเกิดความเสื่อม ทุกอย่าง จะพังทลาย เหมือนบ้านเรือนอยู่ไม่ได้ เมื่อดินทรุด บ้านตั้งอยู่ริมตลิ่ง สวยงามสุด เมื่อดินทรุด ความใสสด หมดกัน

 ยากหลาย
(ที่คนทั่วไปจะได้สติ)




เมื่อเกิดความเสื่อม ทุกอย่าง จะพังทลาย
เหมือนบ้านเรือนอยู่ไม่ได้ เมื่อดินทรุด
บ้านตั้งอยู่ริมตลิ่ง สวยงามสุด
เมื่อดินทรุด ความใสสด หมดกัน

เสื่อมเพราะประมาท ขาดสติ
เพียงใจเรานี้ ออกไป วุ่นวายภายนอก
บาปก็ได้โอกาศ เข้ารุมกัด ขอบอก
กลายเป็นวอก พระบอกเท่าใด ก็ไม่เชื่อ

ยากหลายที่ใจเรา จะอยู่ในกาย
จึงขาดไม่ได้ กัลยาณมิตร
พระผู้มีบารมี ทำให้เรามีศรัทธา สุดจิต
และคณะหมู่มิตร ประคับประคอง

การเข้าวัดปฏิบัติธรรม จึงจำเป็น
จะต้องเน้น..หนัก ถ้าอยากพ้นภัย
ถ้าไม่เข้าวัด มิอาจพ้นอันตราย
หมู่มารร้าย มากหลาย คล้ายฝูงสุนักป่า

เหมือนเราเป็นไม้น้อย ในป่าใหญ่
ช่วยกันต้านภัย จากพายุ
อยู่ได้สบาย ในเรือใหญ่ ทะเลดุ
แต่คนทุกผู้ ขออยู่ในทะเล

แม้ว่ายน้ำอยู่กลางทะเล ก็เท่นัก
ตัณหานำชัก ให้เห็น เป็นอย่างนั้น

ตอนใกล้ตาย จึงค่อยได้สติกัน
แก้อะไรไม่ทัน เป็นเหยื่อมารอบายภูมิ


กิเลสกรรมวิบาก คล้ายนัก ทะเลร้าย
เหมือนปลาทั้งหลาย ชอบว่ายอยู่ในน้ำ
ดำผุดดำว่าย วันยังค่ำ
ทะเลกิเลสกรรมฯ ทำ ส่ำสัตว์ขาดสติ

;;;;;;;;;;