บุญ (อจินไตย คล้ายมารดา) บุญ อันโจรนำไปไม่ได้ อจินไตย คล้ายมารดา ตามอุปถัมภ์ รักษา ทุ่มชีวา สุดชีวิต

 บุญ
(อจินไตย คล้ายมารดา)

บุญ อันโจรนำไปไม่ได้

อจินไตย คล้ายมารดา

ตามอุปถัมภ์ รักษา

ทุ่มชีวา สุดชีวิต

บุญนำสุขมาให้ ในเวลาสิ้นชีวิต

ตามติดรักษา ทุกภพชาติ

สมบัติสาม มีไม่ขาด

เป็นสิทธิธาตุ สมปราถนา

การสั่งสมบุญ นำสุขมาให้

บุญนั้นใช่ ชื่อของความสุข

ตรงข้ามกับบาป ให้ทุกข์

ปุถุชน รักสนุก จึงทุกข์ถนัด

บุญเป็นที่พึ่ง ของสัตว์ในโลกหน้า

อย่ารอช้า สั่งสมบุญ

ทานศีลภาวนา ทำให้คุ้น

แสวงบุญ สร้างบารมี ณ ที่วัด

ควรทำบุญ อันนำสุขมาให้

และไปให้ไกล จากบาป

อย่าคบคนพาล สันดานหยาบ

มีบุญกับบาป ตามติด หลังตาย

ผู้ทำบุญแล้ว ย่อมยินดีในโลกนี้

และยินดีนัก หลังตาย

ชื่อว่า ยินดีในโลกทั้งสอง ก็ใช่

ไปสู่สุคติย่อมยินดีใหญ่ ใจเบิกบาน

ผู้ทำบุญแล้ว ย่อมบันเทิงในโลกนี้

 ย่อมบันเทิงกว่านี้ เมื่อละไป

ชื่อว่าย่อมบันเทิง ในโลกทั้งสองได้

เห็นความบริสุทธิ์ใส แล้ว ย่อมบันเทิง

;;;;;;;;;;

บุญคือมารดา (บาปชั่วช้า เจ้ากรรมนายเวร) ร่างกายของสรรพสัตว์ ดับได้ แต่อย่างไร ชื่อและสกุล ยังอยู่ อีกทั้งกรรมดีชั่ว ของทุกผู้ ยังคงอยู่ อนันตกาล

 บุญคือมารดา
(บาปชั่วช้า เจ้ากรรมนายเวร)

ร่างกายของสรรพสัตว์ ดับได้

แต่อย่างไร ชื่อและสกุล ยังอยู่

อีกทั้งกรรมดีชั่ว ของทุกผู้

ยังคงอยู่ อนันตกาล

กายอยู่ในโลก มีกฎไตรลักษณ์
บุญบาป ต่างหาก พ้นกฎ
ติดตามชีวิต ไม่ละลด
ตามกฎ..แห่งกรรม

หนี กฎแห่งกรรม
จึงต้องทำ พระนิพพานให้แจ้ง
พระนิพพาน เป็นแหล่ง
แห่งที่ หนีพ้นกฎมาร

พระนิพพานไม่แจ้ง ยังเวียนว่าย
ส่วนมาก ไปอบายทั้งนั้น
น้อยแสนน้อย ไปสวรรค์
รู้จักบำเพ็ญทาน ไปสวรรค์ได้

แสวงบุญสร้างบารมี กรณียกิจ
ด้วยชีวิต เวียนว่าย
นานแสนนาน อจินไตย
เสบียง ไม่เตรียมไม่ได้ ตายแน่ๆ

โลก คือโรงละคร
กิเลสกรรมวิบากสอน กำกับ
ไม่ลืมหูไม่ลืมตา อ้าปากงับ
เหมือนกับ ปลาหลงเหยื่อ

กายดับได้ แต่ชีวิตไปต่อ
มีบุญบาป เคลียคลอ ติดตาม
บุญเหมือนมารดา ที่เลิศล้ำ
บาป คือเจ้ากรรม นายเวร

;;;;;;;;;;

กายเป็นบ้าน (บุญนั้นคือมารดา) เรา คือใจ กายเป็นบ้าน บุญนั้น คือมารดา ใจคล้ายทารก ซนนักหนา มารดา รับภาระหนัก

กายเป็นบ้าน
(บุญนั้นคือมารดา)

เรา คือใจ กายเป็นบ้าน

บุญนั้น คือมารดา

ใจคล้ายทารก ซนนักหนา

มารดา รับภาระหนัก

กาย ไม่นานเท่าได ก็ต้องจาก

ต้องพราก เหมือนบ้านเช่า

ไม่นาน ก็ต้องไปแต่ตัวเรา

ทรัพย์สิน และบ้านเช่า เอาไปไม่ได้

มารดา อุ้มกระเตง พาเรา

ออกจากบ้านเช่า เดินทางไกล

ทุกข์ยากนัก สุดจักบรรยาย

ยกเว้นไว้ เราใช่ เป็นคนดี

สร้างบุญไว้ดี มีบ้าน

อีกทั้งบริวาร พร้อมหน้า ใช้สอย

ของกินของใช้ เตรียมไว้คอย

สวนและสระใหญ่น้อย ก็มี

กฎแห่งกรรม ทำหน้าที่

ทำดีได้ดี มีจริงๆ

จึงต้องอดทน อดกลั้น ต่อทุกสิ่ง

ตัดอารมณ์ทิ้ง รักษาใจนิ่งอย่างเดียว

แสวงบุญสร้างบารมี กรณียกิจ

ทุ่มชีวิต ทำพระนิพพานให้แจ้ง

บำรุงศาสนา มาวัด จัดแจง

วัด เป็นแหล่ง เนื้อนาบุญ

คนส่วนใหญ่ ไม่มาวัด

น่าอนาถ ด้วยขาดศรัทธา

มีชีวิต ไม่ต่างกับไก่กา

ไม่รู้สึก ไม่รู้สา หลงตัณหาใจมืดมล

;;;;;;;;;;