บุญประโยชน์ตน (เกิดเป็นคนมาแสวงบุญ) ไม่ควร พล่าประโยชน์ตน ประโยชน์ คนอื่น แม้มาก ประโยชน์ของตน เมื่อรู้จัก พึงขวนขวายให้มาก เป็นกรณียกิจ

บุญประโยชน์ตน
(เกิดเป็นคนมาแสวงบุญ)

ไม่ควร พล่าประโยชน์ตน

ประโยชน์ คนอื่น แม้มาก

ประโยชน์ของตน เมื่อรู้จัก

พึงขวนขวายให้มาก เป็นกรณียกิจ

บุญเท่านั้น ประโยชน์ตน

เกิดเป็นคน มาแสวงบุญ

จะทำมาหากิน ใจก็อุ่น

อยู่ในบุญ ตลอดเวลา

ถ้าสอนผู้อื่น ฉันใด

ตนก็ควรทำได้ อย่างนั้น

 เป็นผู้ฝึกตนดีแล้ว สำคัญ

 ฝึกผู้อื่นดีนั้น มันง่าย

บัณฑิต พึงตั้งตนไว้

ใน คุณอันสมควรก่อน

จะได้ ไม่มัวหมอง

แล้วจึง สอนผู้อื่นภายหลัง

ตนแล เป็นที่พึ่งของตน

 คนอื่น ใครเล่าจะเป็นที่พึ่งได้

บุคคล มีตนฝึกฝนดีแล้วไซร้

ย่อมได้ ที่พึ่งที่ได้ยาก

ผู้ใด มีความไร้ศีลธรรมครอบคลุม

 เหมือนกลุ่มไม้เถาว์ คลุมต้นไม้

ผู้นั้นชื่อว่า ทำตนเหมือนถูกผู้ร้าย

คุมตัวไว้ ไม่เป็นอิสระ

สิ่งที่รัก เสมอด้วยตน ไม่มี

ข้าวเปลือกนี้ คือทรัพย์อย่างยิ่ง

แสงสุดสว่าง คือปัญญา จริงๆ

สระอย่างยิ่ง คือฝน

;;;;;;;;;;

ผู้มีสติ (เกิดมานี้แสวงบุญ) สติดี มิธรรมดา ไม่เพียง รู้สึกตัวขึ้นมา..เท่านั้น สติดีมีปัญญา รู้ว่าเกิดมาทำไมกัน เพียงกินนอนทำงาน นั่น ปุถุชน

 ผู้มีสติ
 (เกิดมานี้แสวงบุญ)

สติดี มิธรรมดา

ไม่เพียง รู้สึกตัวขึ้นมา..เท่านั้น

สติดีมีปัญญา รู้ว่าเกิดมาทำไมกัน

เพียงกินนอนทำงาน นั่น ปุถุชน

สติดี เกิดมาสร้างบารมี

แสวงบุญเต็มที่ มิขาด

ทำพระนิพพานให้แจ้ง สุดสามารถ

ตัดให้ขาด ตัณหาอุปาทาน

สติขนาดนี้ มีสันโดษสมถะ

ใจหลุดจากโลกา มานิ่งอยู่ในตน

ศูนย์กลางกาย ทางหลุดพ้น

เป็นประตูกล ของถนนสายกลาง

สันโดษสมถะ ไม่ใช่อยู่ป่าเขา

ทำตัวให้โทรมเศร้า ไม่ใช่

ประหยัดสุดประโยชน์สูง จงเข้าใจ

มุ่งสงเคราะห์ใหญ่ มหาชน

นอกศูนย์กลางกาย ก็หยุดได้

เช่นฤาษีชีไพร มีอานุภาพด้วย

เหาะเหินเดินอากาศ ไปได้สวย

แต่ก็ม้วย ด้วยตัณหาอุปาทาน

มารกั้นนัก ไม่ให้รู้จักศูนย์กลางกาย

กลัวหลาย ธรรมกาย พระแท้

หลวงปู่ฯปราบมาร ตามแก้

แน่แท้ ตามปราบมาร สุดธรรม

ฝึกสติ กิจกรณีย์ ของชีวิต

มุ่งสู่ทิศพระรัตนตรัย พ้นภัยวัฏฏะ

พ้นจากกฎแห่งกรรม พ้นจากมารา

มีชีวา สุขสมปราถนา ทุกประการ

;;;;;;;;;;