บุญประโยชน์ตน (เกิดเป็นคนมาแสวงบุญ) ไม่ควร พล่าประโยชน์ตน ประโยชน์ คนอื่น แม้มาก ประโยชน์ของตน เมื่อรู้จัก พึงขวนขวายให้มาก เป็นกรณียกิจ

บุญประโยชน์ตน
(เกิดเป็นคนมาแสวงบุญ)

ไม่ควร พล่าประโยชน์ตน

ประโยชน์ คนอื่น แม้มาก

ประโยชน์ของตน เมื่อรู้จัก

พึงขวนขวายให้มาก เป็นกรณียกิจ

บุญเท่านั้น ประโยชน์ตน

เกิดเป็นคน มาแสวงบุญ

จะทำมาหากิน ใจก็อุ่น

อยู่ในบุญ ตลอดเวลา

ถ้าสอนผู้อื่น ฉันใด

ตนก็ควรทำได้ อย่างนั้น

 เป็นผู้ฝึกตนดีแล้ว สำคัญ

 ฝึกผู้อื่นดีนั้น มันง่าย

บัณฑิต พึงตั้งตนไว้

ใน คุณอันสมควรก่อน

จะได้ ไม่มัวหมอง

แล้วจึง สอนผู้อื่นภายหลัง

ตนแล เป็นที่พึ่งของตน

 คนอื่น ใครเล่าจะเป็นที่พึ่งได้

บุคคล มีตนฝึกฝนดีแล้วไซร้

ย่อมได้ ที่พึ่งที่ได้ยาก

ผู้ใด มีความไร้ศีลธรรมครอบคลุม

 เหมือนกลุ่มไม้เถาว์ คลุมต้นไม้

ผู้นั้นชื่อว่า ทำตนเหมือนถูกผู้ร้าย

คุมตัวไว้ ไม่เป็นอิสระ

สิ่งที่รัก เสมอด้วยตน ไม่มี

ข้าวเปลือกนี้ คือทรัพย์อย่างยิ่ง

แสงสุดสว่าง คือปัญญา จริงๆ

สระอย่างยิ่ง คือฝน

;;;;;;;;;;

รู้จักตน (จึงจะพ้นทุกข์):: ตน เป็นที่พึ่งแห่งตน ทุกคนรู้ แต่ตนของทุกผู้ ไม่ได้อยู่ที่ กายหยาบ

รู้จักตน

(จึงจะพ้นทุกข์)

ตน เป็นที่พึ่งแห่งตน

ทุกคนรู้

แต่ตนของทุกผู้

ไม่ได้อยู่ที่ กายหยาบ

ตนที่แท้จริง

นั่งนิ่งอยู่ภายใน คนไม่ทราบ

คนถึงกับ.. อึ้ง

คิดไม่ถึง ว่าคือ ธรรมกาย

จะบอกว่า

เป็นบารมีก็ได้ เป็นที่พึ่ง

เมื่อบารมีถึง

พระธรรมกายจึง ปรากฎ

กายมนุษย์

ได้ลักษณะมหาบุรุษ กายพระสุคต

สวยสด

ตถาคต คือธรรมกาย

ดูดีดี บารมี

ก็คือนิสัยดี นั่นเอง

ที่พึ่งตัวเก่ง

ไม่ใช่อะไร คือนิสัยเรา

การฝึกตน

ทนแก้นิสัย ของตัวเก่า

จึงเป็นกรณียกิจของเรา

ต้องทนเอา หนีไม่พ้น 

อัตตาแท้

ได้แก่ ธรรมกาย

พญามารตัวร้าย

ปิดไว้ อย่างมิดชิด

ไม่ใกล้ไม่ไกล

เอื้อมถึงได้ สุดคาดคิด

ในกายตน คนลืมสนิท

ไม่สนใจสักนิด หญ้าปากคอก

หนึ่งสมอง

สองมือ ไม่ใช่ตน

เป็นอุปกรณ์หุ่นยนต์

ที่คนขับ

ใช้จนเคย

เลยลืมสนิท เหมือนหอยกับกาบ

หรือเหมือนงูลอกคาบ

ออกได้ หนังใสกว่าเดิม

มนุษย์ถอดกาย

ได้ด้วย สมาธิ

เมื่อใจละเอียดดี

กายเรานี้ จะถอดได้

เหมือนตกหลุมอากาศ

พลัด ลงไป

แล้วจะเข้าใจ

กายหยาบนั้นไซร้ คล้ายเปลือก

รู้จักตน

คือคนดี มีปณิธาน

เป็นมนุษย์ เหมือนเราท่าน

 แต่มุ่งมั่น สร้างบารมี

;;;;;;;;;;