ทรัพย์สมบัติ (ประหยัดสุดประโยชน์สูง) โภคทรัพย์ย่อมฆ่า คนปัญญาทราม ใครก็ตาม ที่ใช้ทรัพย์ไม่ถูกต้อง ทรัพย์เป็นเหยื่อตัณหา พาใจหมอง ปล่อยชีวิต ลอยล่อง ไปตามกรรม

 ทรัพย์สมบัติ
(ประหยัดสุดประโยชน์สูง)

โภคทรัพย์ย่อมฆ่า คนปัญญาทราม

ใครก็ตาม ที่ใช้ทรัพย์ไม่ถูกต้อง

ทรัพย์เป็นเหยื่อตัณหา พาใจหมอง

ปล่อยชีวิต ลอยล่อง ไปตามกรรม

มีสมบัติ ประหยัดสุด ประโยชน์สูง
หมายมุ่งยกตน พ้นตัณหา
บำเพ็ญทาน การกุศล เท่านั้นหละ
แสวงบุญญา สร้างบารมี

สมบัติเป็นวิบัติ กัดเจ้าของ
ถ้าใช้ไม่ถูกต้อง ได้บาปอกุศล
เป็นเหมือนสนิมเหล็ก กัดเหล็ก ปี้ป่น
บาปกิเลสกัดคน ทุกข์ทนนัก

คนจนทุกวันนี้ ก็คือเศรษฐี ในอดีต
ใช้สมบัติไปทางที่ผิด ก่อเวรกรรม
กรรมสนอง ทุกข์กระหน่ำ
สุดระกำ วนเวียนว่าย ในอบายภูมิ

เกิดใหม่ลืมหมด ไม่อดเหมือนเดิม
กิเลสตัวเดิม เริ่ม..ก่อกรรมใหม่
ไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ วนเวียนไป
น้ำตาไหล มากหลาย กว่าน้ำมหาสมุทร

โภคทรัพย์ เป็นเหยื่อล่อ ตะขอเบ็ด
ประมาทเป็นเสร็จ หลงเหยื่อเบ็ดมาร
ไหลตามกันไป เหมือนน้ำ สู่คุกประหาร
ทุกข์อนันต์ อีกแล้ว ไม่แคล้วเหมือนเดิม

ผู้มีปัญญา ศรัทธาในบุญ
เชื่อในคุณ พระศาสนา
มีน้อยนัก ที่รู้จักใช้สมบัติ แสวงบุญญา
เป็นคนไม่ธรรมดา เทวดาเดินดิน

;;;;;;;;;;

สันโดษสมถะ (ประหยัดสุด ประโยชน์สูง) สิ่งทั้งหลาย ที่เห็นได้ ด้วยตาเนื้อ ผู้หลงเชื่อ หลงติด เป็นมิจฉา เห็นก็สักแต่เห็น เป็นก็สักแต่เป็น หรือว่า จะ มีก็สักแต่มี ได้ก็สักแต่ได้

 สันโดษสมถะ
(ประหยัดสุด ประโยชน์สูง)

สิ่งทั้งหลาย ที่เห็นได้ ด้วยตาเนื้อ

อย่าหลงเชื่อ หลงติด เป็นมิจฉา

เห็นก็สักแต่เห็น เป็นก็สักแต่เป็น นะ

หรือว่า มีก็สักแต่มี ได้ก็สักแต่ได้

จงปล่อยวาง สิ่งต่างๆบนโลก
ถ้ายึดติด แล้วจะโศก เป็นทุกข์
ทุกสิ่งอย่าง ยังกะเงา ยั่วเย้าให้เราสนุก
เหมือนดูหนัง ลืมทุกข์ สนุกสนาน

คนติดหนังติดละคร ติดโลก
ใจจะโศก โหยไห้ คนึงหา
ต้องเสพ จึงจะสุข สมอุรา
เหมือนคนติดยา จะลงแดง

เป็นสักแต่เป็น มีสักแต่มี..ฯ นี้คือสันโดษ
เป็นคุณธรรม อุโฆษ ของพระสงฆ์
ปล่อยวางทางโลก จิตจำนง
เมื่อปลดปลง..ได้ ใจหยุด ที่สุดบุญ

 เกิดปีติ มีจิตที่ จะสงเคราะห์โลก
ดับเคราะห์ดับโศก ให้โลกทั้งผอง
สรรพสัตว์ ล้วนญาติ พี่น้อง
โลกทั้งผอง เป็นผืนเดียวกัน

สันโดษสมถะ ประหยัดสุดประโยชน์สูง
หมายมุ่ง แสวงบุญสร้างบารมี
เข้าวัดธรรมปฎิบัติ เจริญสติ
ทำสมาธิ เจริญภาวนา

สันโดษสมถะ แสวงหา เนกขัมมบารมี
ทุกภพชาติจะสุขี ไม่มี ตัณหาอุปาทาน
ยกตน พ้น แดนกันดาร
ตรงสู่พระนิพพาน แดนอมตะ

;;;;;;;;;;

ประหยัดสุดประโยชน์สูง (มุ่งทำทาน) ทรัพย์ทั้งหลาย ไหลได้เหมือนน้ำ ยากล้ำ จะเก็บน้ำไว้ได้นาน หาทางไปจนได้ สักวัน รีบคิดอ่าน ก่อนที่มัน จะหนีไป

 ประหยัดสุดประโยชน์สูง
(มุ่งทำทาน)

ทรัพย์ทั้งหลาย ไหลได้เหมือนน้ำ

ยากล้ำ จะเก็บน้ำไว้ได้นาน

หาทางไปจนได้ สักวัน

รีบคิดอ่าน ก่อนที่มัน จะหนีไป

ประหยัดสุด ประโยชน์สูง มุ่งทำทาน
เมื่อถึงวันละสังขาร จะยิ้มได้
มิฉนั้น จะเสียใจ
เอาอะไรไปไม่ได้ ยกเว้นไว้แต่บุญ

สมบัติเป็นงูพิษร้าย ถ้าใช้ไม่เป็น
ไม่พาอยู่เย็น แต่พาเพลิน เมินบุญ
ลืมวันลืมคืน ลืมบุญลืมคุณ
เมื่อหมดบุญ ทุกข์กระหน่ำ กรรมสนอง

คุณของศาสนา เปรียบปานตะวัน
ให้ไม่เลือกชั้น ผิวพรรณวรรณะ
เปล่งแสงไสว ให้ความอบอุ่น เสมอหน้า
แต่หมู่พาลา ไม่เห็นคุณค่า ของตะวัน

สงฆ์เนื้อนาบุญใหญ่ อจินไตย เกินคิด
เป็นกรณียกิจ ของผู้คิด แสวงบุญ
เข้าวัด ธรรมปฏิบัติ ให้คุ้น
เร่งลุ้นสร้างบารมี หนีภัยวัฏฏะ

แม้ปลายศาสนา สงฆ์มีเพียงเศษผ้าจีวร
 สะท้อน ถึงองค์พระศาสดา
 ทำบุญอานิสงส์ใหญ่ เกินควรเกินค่า
ขอมีเพียงศรัทธา สุขสมปราถนาทุกประการ

สิ่งที่เราได้ เรามีเราเป็นไป ในปัจจุบัน
เหมือนกัน กับต้นผลไม้ใหญ่ ให้ผล
เราปลูกไว้ในอดีต เมื่อถึงขีดถึงคราว จึงหล่น
วิบากส่งผล ให้เราได้ ในปัจจุบัน

เรามีหน้าที่ปลูก หรือทำกรรมดี เป็นกรณียกิจ
เป็นเหมือนต้นผลไม้ ไม่มีพิษ..ภัย
ปลูกมากๆ ปลูกๆๆๆ ปลูกเข้าไว้
ยกเว้นไว้ ผู้บารมีแก่ เห็นผลแน่ ในปัจจุบัน

;;;;;;;;;;