ทรัพย์สมบัติ (ประหยัดสุดประโยชน์สูง) โภคทรัพย์ย่อมฆ่า คนปัญญาทราม ใครก็ตาม ที่ใช้ทรัพย์ไม่ถูกต้อง ทรัพย์เป็นเหยื่อตัณหา พาใจหมอง ปล่อยชีวิต ลอยล่อง ไปตามกรรม

 ทรัพย์สมบัติ
(ประหยัดสุดประโยชน์สูง)

โภคทรัพย์ย่อมฆ่า คนปัญญาทราม

ใครก็ตาม ที่ใช้ทรัพย์ไม่ถูกต้อง

ทรัพย์เป็นเหยื่อตัณหา พาใจหมอง

ปล่อยชีวิต ลอยล่อง ไปตามกรรม

มีสมบัติ ประหยัดสุด ประโยชน์สูง
หมายมุ่งยกตน พ้นตัณหา
บำเพ็ญทาน การกุศล เท่านั้นหละ
แสวงบุญญา สร้างบารมี

สมบัติเป็นวิบัติ กัดเจ้าของ
ถ้าใช้ไม่ถูกต้อง ได้บาปอกุศล
เป็นเหมือนสนิมเหล็ก กัดเหล็ก ปี้ป่น
บาปกิเลสกัดคน ทุกข์ทนนัก

คนจนทุกวันนี้ ก็คือเศรษฐี ในอดีต
ใช้สมบัติไปทางที่ผิด ก่อเวรกรรม
กรรมสนอง ทุกข์กระหน่ำ
สุดระกำ วนเวียนว่าย ในอบายภูมิ

เกิดใหม่ลืมหมด ไม่อดเหมือนเดิม
กิเลสตัวเดิม เริ่ม..ก่อกรรมใหม่
ไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ วนเวียนไป
น้ำตาไหล มากหลาย กว่าน้ำมหาสมุทร

โภคทรัพย์ เป็นเหยื่อล่อ ตะขอเบ็ด
ประมาทเป็นเสร็จ หลงเหยื่อเบ็ดมาร
ไหลตามกันไป เหมือนน้ำ สู่คุกประหาร
ทุกข์อนันต์ อีกแล้ว ไม่แคล้วเหมือนเดิม

ผู้มีปัญญา ศรัทธาในบุญ
เชื่อในคุณ พระศาสนา
มีน้อยนัก ที่รู้จักใช้สมบัติ แสวงบุญญา
เป็นคนไม่ธรรมดา เทวดาเดินดิน

;;;;;;;;;;

ยาจก (ไม่ตลก คือเศรษฐีเก่า) ความจน ขัดสน เป็นทุกข์ในโลก ไม่ตลก ยาจก ล้วนคือเศรษฐีเก่า มีแล้วไม่แบ่งปัน เก็บไว้นาน จนเน่า เก็บเก่า เป็นวิบัติ กัดเจ้าของ

 ยาจก
(ไม่ตลก คือเศรษฐีเก่า)

ความจน ขัดสน เป็นทุกข์ในโลก

ไม่ตลก ยาจก ล้วนคือเศรษฐีเก่า

มีแล้วไม่แบ่งปัน เก็บไว้นาน จนเน่า

เก็บเก่า เป็นวิบัติ กัดเจ้าของ

ความตระหนี่ นี้ ภัยใหญ่ของชีวิต
สุดคาดคิด กัดกินชีวิต เจ้าของ
เหมือนสนิมเหล็ก กัดเหล็ก สุดสยอง
เหล็กแข็งเป๊ก กลายเป็นกอง เศษเหล็ก

สมบัติมีไว้ให้ ไม่มีไว้ชม
กลายเป็นวิบัติ ขื่นขม ถ้าไม่ให้
สนิมเหล็ก เปรียบเป็น กิเลสในใจ
เกิดตัณหา ภัยใหญ่ อุปาทาน

ใช้สมบัติ ประหยัดสุด ประโยชน์สูง
มีจิตมุ่ง แสวงบุญ สร้างบารมี
ทำพระนิพพานให้แจ้ง สุดชีวี
ด้วยชีวิตมนุษย์นี้..เท่านั้น ท่านทำได้

สิ่งที่เรามีเราได้ ในปัจจุบัน
จงรู้กัน ว่ามันเป็นผล ของอดีต
รวมทั้ง การพูดการทำการคิด
ล้วนเป็นอดีต สั่งให้คิดพูดทำ

จิตเราแท้ ไม่รู้อะไร คล้ายเด็กอ่อน
มีพ่อแม่คอยสอน คอยสั่ง
จิตของเรา คล้ายกันจัง
มีบุญบาป คอยสั่งคอยสอน

เมื่อเราได้สติ จิตเรานี้ เป็นบุญ
เชื่อมต่อวาสนามาหนุน ชีวิต
คิดพูดทำ บุญลิขิต
ชีวิต มีแต่ความสุขความเจริญ

;;;;;;;;;;

สันโดษสมถะ (ประหยัดสุด ประโยชน์สูง) สิ่งทั้งหลาย ที่เห็นได้ ด้วยตาเนื้อ ผู้หลงเชื่อ หลงติด เป็นมิจฉา เห็นก็สักแต่เห็น เป็นก็สักแต่เป็น หรือว่า จะ มีก็สักแต่มี ได้ก็สักแต่ได้

 สันโดษสมถะ
(ประหยัดสุด ประโยชน์สูง)

สิ่งทั้งหลาย ที่เห็นได้ ด้วยตาเนื้อ

อย่าหลงเชื่อ หลงติด เป็นมิจฉา

เห็นก็สักแต่เห็น เป็นก็สักแต่เป็น นะ

หรือว่า มีก็สักแต่มี ได้ก็สักแต่ได้

จงปล่อยวาง สิ่งต่างๆบนโลก
ถ้ายึดติด แล้วจะโศก เป็นทุกข์
ทุกสิ่งอย่าง ยังกะเงา ยั่วเย้าให้เราสนุก
เหมือนดูหนัง ลืมทุกข์ สนุกสนาน

คนติดหนังติดละคร ติดโลก
ใจจะโศก โหยไห้ คนึงหา
ต้องเสพ จึงจะสุข สมอุรา
เหมือนคนติดยา จะลงแดง

เป็นสักแต่เป็น มีสักแต่มี..ฯ นี้คือสันโดษ
เป็นคุณธรรม อุโฆษ ของพระสงฆ์
ปล่อยวางทางโลก จิตจำนง
เมื่อปลดปลง..ได้ ใจหยุด ที่สุดบุญ

 เกิดปีติ มีจิตที่ จะสงเคราะห์โลก
ดับเคราะห์ดับโศก ให้โลกทั้งผอง
สรรพสัตว์ ล้วนญาติ พี่น้อง
โลกทั้งผอง เป็นผืนเดียวกัน

สันโดษสมถะ ประหยัดสุดประโยชน์สูง
หมายมุ่ง แสวงบุญสร้างบารมี
เข้าวัดธรรมปฎิบัติ เจริญสติ
ทำสมาธิ เจริญภาวนา

สันโดษสมถะ แสวงหา เนกขัมมบารมี
ทุกภพชาติจะสุขี ไม่มี ตัณหาอุปาทาน
ยกตน พ้น แดนกันดาร
ตรงสู่พระนิพพาน แดนอมตะ

;;;;;;;;;;

ประหยัดสุดประโยชน์สูง (มุ่งทำทาน) ทรัพย์ทั้งหลาย ไหลได้เหมือนน้ำ ยากล้ำ จะเก็บน้ำไว้ได้นาน หาทางไปจนได้ สักวัน รีบคิดอ่าน ก่อนที่มัน จะหนีไป

 ประหยัดสุดประโยชน์สูง
(มุ่งทำทาน)

ทรัพย์ทั้งหลาย ไหลได้เหมือนน้ำ

ยากล้ำ จะเก็บน้ำไว้ได้นาน

หาทางไปจนได้ สักวัน

รีบคิดอ่าน ก่อนที่มัน จะหนีไป

ประหยัดสุด ประโยชน์สูง มุ่งทำทาน
เมื่อถึงวันละสังขาร จะยิ้มได้
มิฉนั้น จะเสียใจ
เอาอะไรไปไม่ได้ ยกเว้นไว้แต่บุญ

สมบัติเป็นงูพิษร้าย ถ้าใช้ไม่เป็น
ไม่พาอยู่เย็น แต่พาเพลิน เมินบุญ
ลืมวันลืมคืน ลืมบุญลืมคุณ
เมื่อหมดบุญ ทุกข์กระหน่ำ กรรมสนอง

คุณของศาสนา เปรียบปานตะวัน
ให้ไม่เลือกชั้น ผิวพรรณวรรณะ
เปล่งแสงไสว ให้ความอบอุ่น เสมอหน้า
แต่หมู่พาลา ไม่เห็นคุณค่า ของตะวัน

สงฆ์เนื้อนาบุญใหญ่ อจินไตย เกินคิด
เป็นกรณียกิจ ของผู้คิด แสวงบุญ
เข้าวัด ธรรมปฏิบัติ ให้คุ้น
เร่งลุ้นสร้างบารมี หนีภัยวัฏฏะ

แม้ปลายศาสนา สงฆ์มีเพียงเศษผ้าจีวร
 สะท้อน ถึงองค์พระศาสดา
 ทำบุญอานิสงส์ใหญ่ เกินควรเกินค่า
ขอมีเพียงศรัทธา สุขสมปราถนาทุกประการ

สิ่งที่เราได้ เรามีเราเป็นไป ในปัจจุบัน
เหมือนกัน กับต้นผลไม้ใหญ่ ให้ผล
เราปลูกไว้ในอดีต เมื่อถึงขีดถึงคราว จึงหล่น
วิบากส่งผล ให้เราได้ ในปัจจุบัน

เรามีหน้าที่ปลูก หรือทำกรรมดี เป็นกรณียกิจ
เป็นเหมือนต้นผลไม้ ไม่มีพิษ..ภัย
ปลูกมากๆ ปลูกๆๆๆ ปลูกเข้าไว้
ยกเว้นไว้ ผู้บารมีแก่ เห็นผลแน่ ในปัจจุบัน

;;;;;;;;;;

สมบัติเป็นวิบัติ (ถ้าไม่ประหยัดสุดประโยชน์สูง) ทรัพย์เสมอด้วยโคไม่มี เป็นวจีเทวดา แต่พระพุทธองค์ตรัสว่า ไม่อาจจะเสมอด้วยข้าว โคไถนาได้ จำเป็นหลาย เลี้ยงเรา แล้วข้าว จะเสมอด้วยโค ได้อย่างไร

 สมบัติเป็นวิบัติ
(ถ้าไม่ประหยัดสุดประโยชน์สูง)

ทรัพย์เสมอด้วยโคไม่มี เป็นวจีเทวดา

แต่พระพุทธองค์ตรัสว่า ไม่อาจจะเสมอด้วยข้าว

โคไถนาได้ จำเป็นหลาย เลี้ยงเรา

แล้วข้าว จะเสมอด้วยโค ได้อย่างไร

รวมทั้งทรัพย์สินเงินทอง หรือของนอกกาย ก็ไม่เท่า

ยอดทรัพย์คือข้าว ทำไมเล่า เป็นอย่างนั้น

คำตอบก็คือ สิ่งบำรุงกาย คืออาหาร

ส่วนโคนั้น ไม่ใช่

โคมีหรือไม่มี เราก็มีกินมีใช้

จงรู้ไว้ มันไหลมาเอง 

อาหาร หรือสิ่งที่เราเป็นเราได้ นอนเอ้งเต้ง

มันมาเอง ตามกฏแห่งกรรม

 กรรมวิบาก จัก จัดหาให้

ไม่อยากได้ ก็ต้องได้ ต้องเอา

ผู้มีบุญเท่านั้น จึงจะหนีมันได้ กรรมเก่า

สมัยต้นกัปนั้นเล่า ข้าวเกิดขึ้นเอง

ยิ่งบนสวรรค์ สุขสันติ์ เสวยผลบุญ

เพียงคิดก็ได้ ไม่ต้องลุ้น บุญก็ส่งผล

ใช้แต่บุญ ของตน

บุญหมด ก็หล่น ตกสวรรค์

ดังนั้น ทรัพย์ภายนอก ขอบอก เสมอด้วยข้าวไม่มี

บำรุงกายี ต้องมีอาหาร

ส่วนเทวดา เสวยปีติกัน

ทั้งบนโลกและสวรรค์ ใช้เหมือนกัน คือบุญ

คำว่าทรัพย์สมบัติ มีความหมาย ในพระไตรปิฎก 

ไม่ตลก แปลว่า เครื่องปลื้มใจ

ทรัพย์สินเงินทอง มีแล้วปลื้มได้

แต่ปลื้มแล้วติดตัณหา ไม่ไหว ตายทั้งเป็น 

สมบัติ เป็นวิบัติ ถ้าไม่ประหยัดสุดประโยชน์สูง
ชีวิตจะรุ่ง หรือล่วง จะต้องรู้จักใช้
เปลี่ยนเป็นบุญ ใจปีติ นี้จึงปลื้มใจ
ส่วนรวยทรัพย์นั้นไม่ใช่ ด้วยใจไม่รู้จักอิ่ม

;;;;;;;;;;

เมื่อใจใส (สมบัติไหลมาเอง):: การรักษาสมบัติ ต้องประหยัด ใช้ มีผู้ใหญ่ ต้องเข้าใกล้ หมั่นเข้าหา

เมื่อใจใส
(สมบัติไหลมาเอง)

การรักษาสมบัติ

ต้องประหยัด ใช้

มีผู้ใหญ่

ต้องเข้าใกล้ หมั่นเข้าหา 

มีพี่น้องญาติกา

ต้องไปหา เอาใจใส่

มีคนเฒ่าคนแก่ ไม่ดูดาย

 หมั่นเอาใจ อย่าให้เหงา

มีครูอาจารย์

ต้องขยัน เข้าใกล้ฟังคำ

พิจารณาให้ดื่มด่ำ

แล้วทำตาม คำสอน

มีข้าวของ

ต้องเก็บไว้ให้ เป็นที่เป็นทาง

อย่าทิ้งอย่าขว้าง

ให้วาง อย่างมีระเบียบ

 ถ้ากองสุมๆ

ไว้มุมโน้นมุมนี้ 

ก่อนิสัยไม่ดี

 มักง่าย สมบัติไหลหนี

ศีล คือความสะอาด

ประหลาด ดึงดูดสมบัติได้

ใจเมื่อใส
สมบัติไหลมาเอง

 สมบัติทุกชนิด

มีผู้รักษา น่าแปลกไหม

อยากได้ บุญใหญ่

จึงไหลมา อาศัยอยู่

เป็นธรรมชาติ

สุดคาด ของผู้ไม่รู้

และหลวงปู่ฯ

ท่านผู้รู้ ก็บอกไว้ด้วย

การหานั้นยาก

แต่ยากยิ่งกว่านัก คือการรักษา

คือใช้สมบัติที่หามา

ประหยัดสุด ประโยชน์สูง

สำหรับตนใช้พอประทัง

ใช้จริงจัง เพื่อสั่งสมบารมี

และแสวงบุญเต็มที่
ทุ่มชีวี ทำพระนิพพานให้แจ้ง

;;;;;;;;;;