ทานศีลภาวนา (สติสะบายสม่ำเสมอ) ทาน การนำใจมาอยู่ มาสู่ทางธรรม ในกาย ศีล ความสะบาย ไม่กดไม่เกร็งร่างกาย ไม่ใจร้อน

 ทานศีลภาวนา
(สติสะบายสม่ำเสมอ)

ทาน การนำใจมาอยู่

มาสู่ทางธรรม ในกาย

ศีล ความสะบาย

ไม่กดไม่เกร็งร่างกาย ไม่ใจร้อน

ภาวนา ทำสติให้เจริญ สม่ำเสมอ

ไม่เผลอ คิดไป ภายนอก

ทุกอิริยาบถ ใจไม่ออก

ไม่กลับกลอก เป็นวอกหลอกคน

สติ สะบาย สม่ำเสมอ

นั่นแหละเธอ ทานศีลภาวนา

สติดี ตระหนี่ ไม่มา

พ้นกิเลสตัณหา กระแสโลก

เข้าสู่เส้นทางธรรม

นำด้วย บำเพ็ญทาน

มีศรัทธา ผุดผ่องผิวพรรณ

ประดุจชาวสวรรค์ มาสู่ดิน

สะบาย ได้ด้วยศีล

ให้อภัยเป็นอาจิน ใจเย็น

เสงี่ยมงาม ต่อผู้พบเห็น

โดดเด่น เป็นสง่า น่าเลื่อมใส

สม่ำเสมอ ฝึกใจให้นิ่งให้หยุด

ภาวนา เป็นที่สุด ของความดี

บัณฑิต ฝึกตนฝึกใจ ฝึกสติ

เป็นศักดิ์เป็นศรี ของสังคม

ทานศีลภาวนา ทางชีวิต

กรณียกิจ เข้าวัด ปฏิบัติธรรม

สุขสมปราถนา ด้วยบุญค้ำ

ไม่ตกต่ำ พ้นภัยวัฏฏะ

;;;;;;;;;;

สติสะบายสม่ำเสมอ (เลิศเลอชีวิต) สติ สะบาย สม่ำเสมอ สติสัมปชัญญะ ไม่เผลอ ก็ใช่ สันโดษสมถะได้ ก็สะบาย รักษาเรื่อยไป สม่ำเสมอ

 สติสะบายสม่ำเสมอ

(เลิศเลอชีวิต)

สติ สะบาย สม่ำเสมอ

สติสัมปชัญญะ ไม่เผลอ ก็ใช่

สันโดษสมถะได้ ก็สะบาย

รักษาเรื่อยไป สม่ำเสมอ

มีสติ เอาใจไว้ในตน

หนีพ้น ตัณหา อุปาทาน

รู้สึกสะบาย หายร้อนร่าน

พ้นทุกข์ทรมาน ได้ง่ายๆ

ประคับประคองให้ สม่ำเสมอ

ไม่เผลอ คิดไปถึงภายนอก

รักษาสะบาย อย่าจ้อง ขอบอก

เหมือนดู ออกไปนอก หน้าต่างรถไฟ

สันโดษนั้น คือความพอใจ

ในสิ่งที่ได้ สิ่งที่เห็นหรือเป็น

หลับตาลง ความมืด จะเห็น

ทำพอใจให้เป็น ในความมืด

เห็นความมืด เพียงคิดว่าใช่

แต่ไม่..จ้อง มองเฉยๆ

รักษาสติ ระลึกได้ ให้เคย

มีสัมปชัญญะ มองความมืดเฉยๆนั่นเอง

ฝึกแล้วฝึก ฝนแล้วฝน

การฝึกตน ต้องอดทนขันติ

ใจเย็นๆ ค่อยๆเป็นไป มีเท่านี้

คนอื่นช่วยชี้ เท่านั้นเอง

ความสม่ำเสมอ สำคัญนัก

ศรัทธามาก จึงรู้จักสม่ำเสมอ

ได้อยู่ใกล้กัลยาณมิตร ดีแน่เธอ

การเข้าวัดเสมอ จึงจำเป็น

;;;;;;;;;;