ตัวตาย (ใจกับนิสัยไปต่อ) ตัวตาย ใจกับนิสัยไปต่อ วิบาก ไปรอ ดักหน้า ถ้าเป็นบุญ หมดทุกข์ สุขอุรา ถ้าเป็นบาป ไม่รอช้า มหานรก

 ตัวตาย
(ใจกับนิสัยไปต่อ)

ตัวตาย ใจกับนิสัยไปต่อ

วิบาก ไปรอ ดักหน้า

ถ้าเป็นบุญ หมดทุกข์ สุขอุรา

ถ้าเป็นบาป ไม่รอช้า มหานรก

ตัวตาย แต่นิสัย ยังอยู่

เหมือนแมลงภู่ กับแมลงวัน

เป็นแมลง บินได้ เหมือนกัน

แต่ต่างกัน..ล้น ไปคนละทิศ

แมลงภู่ บินสู่ยอดไม้

แมลงวัน ใช้ไม่ได้ ไปที่ต่ำ

ไปหาของเหม็นของเน่า กรรม

ใครผู้นำ นิสัย

บารมี นิสัยดี แสวงบุญ

เมตตาการุณย์ โอบอ้อมอารี

เป็นที่รัก มหาชน ประชาชี

 ทุกชาติ ชีวี มีสมบัติสาม

ทำพระนิพพาน ให้แจ้ง

แสวงบุญ สร้างบารมี

 กิจกรณีย์ ของชีวิต เป็นอย่างนี้

ทุ่มชีวี สุดชีวิต ตามติดท่านฯ

ความตาย เปลี่ยนบ้านใหม่เท่านั้น

แต่จิตใจ ความยึดมั่น เหมือนเดิม

เหมือนหลับแล้วตื่น แล้วเริ่ม

ทำอย่างเดิม ตามนิสัย

หลังตาย ไปรับกรรมวิบาก

ตามนิสัยที่รัก สูงหรือต่ำ

ไปสู่สวรรค์ มีบารมีนำ

กิเลสตัณหา พาลงต่ำ ไปอบาย 

;;;;;;;;;;

ประพฤติธรรม (นำสุขให้ตนและสังคม) ประพฤติธรรม ไม่ไปต่ำ ทุคติ เป็นคนดี ฝึกสติ เป็นนิสัย บารมีค้ำ ชีวี ปลอดภัย นิสัย แมลงภู่ บินสู่สูง

 ประพฤติธรรม
(นำสุขให้ตนและสังคม)

ประพฤติธรรม ไม่ไปต่ำ ทุคติ

เป็นคนดี ฝึกสติ เป็นนิสัย

บารมีค้ำ ชีวี ปลอดภัย

นิสัย แมลงภู่ บินสู่สูง

ส่วนแมลงวัน บินลงต่ำ เป็นนิสัย

ทุคติ เป็นที่ไป นิสัยเสีย

ธรรมไม่ประพฤติ กรรมลามเลีย

ใจละเหี่ย หมดกำลังใจ

ชีวิต ขาดกัลยณมิตร ไม่ได้

นำทางไป พ้นภัยวัฏฏะ

ให้กำลังใจ สู้กิเลสตัณหา

ให้มีศรัทธา แสวงหา บุญบารมี

พื้นนิสัยสรรพสัตว์ มีตัณหา

ดับปัญญา จึงแสวงหาโลกียสุข

ตระหนี่ มีไม่พอ จึงทุกข์

ใจไม่สุข ด้วยไม่หยุดไม่นิ่ง

สุขแท้ ได้แก่ความพอใจ

สันโดษสมถะ ก็ใช่ ใจหยุดนิ่ง

ประหยัดสุด ประโยชน์สูง จริงๆ

เมื่อใจนิ่ง เกิดปัญญา เมตตามี

สันโดษ ไม่ใช่โดดเดี่ยว

แม้อยู่คนเดียว ยิ่งเป็นสุข

พ้นโลกโลกีย์ พ้นทุกข์

ธรรมสุข สุขล้น ทั้งตนและคนอื่น

 ตัณหา สุขแต่ตน คนเดียว

ไม่แลเหลียว หมู่ญาติ สังคม

ตระหนี่ มีเท่าใด ไม่พอถม

สังคมระทม แร้นแค้น

;;;;;;;;;;

ไม่ยอมแก้นิสัย (ทุกข์ทั้งหลายจึงโถมทับ):: มิติซ้อนมิติ ทั้งที่ ยังไม่ตาย คือเดินถนนคนละสาย ดูไกลกัน

ไม่ยอมแก้นิสัย

(ทุกข์ทั้งหลายจึงโถมทับ)

มิติซ้อนมิติ

ทั้งที่ ยังไม่ตาย

คือเดินถนนคนละสาย

ดูไกลกัน

เหมือนอาทิตย์บนฟ้า

กับโลกา อย่างนั้น

ดูไกลกัน

แม้ผูกพัน ข้องเกี่ยว

เหมือนแมลงภู่ กับแมลงวัน

อยู่กันคนละแดน

แมลงภู่นั้นแล่น

บินแอ่น ขึ้นที่สูง

ส่วนแมลงวันนั้นเล่า

เฝ้าบินต่ำ มุ่ง

ต่ำกับสูง อยู่กันได้

ในโลกเดียวกัน

คนทำแต่ดี

เหมือนแมลงภู่ ที่ บินสูง

ไม่ยุ่ง กับคนพาล

พวกแมลงวัน ต่ำช้า

ชีวิตมีความหวัง

บนทางสายกลาง แจ่มจ้า

ทุกวันเวลา มีความหมาย

ไม่ปล่อยไป ว่างเปล่า

จะสูงหรือต่ำ

อยู่ที่การทำ นิสัย

คนไม่เข้าใจ

จึงปล่อยไป ตามเรื่อง

คนทั้งหลาย

มักติดนิสัย วางโตเขื่อง

แม้ไม่ได้เรื่อง

ยังคุยเขื่อง ว่าตนดี

ไม่ยอมแก้นิสัย

ทุกข์ทั้งหลาย จึงโถมทับ

เป็นเหมือนกับ ปลา

ที่ว่ายไปมา อยู่ในน้ำ

ไม่อยากขึ้นบก

จะสาธก อย่างไรก็ตาม

อยากอยู่ในน้ำ

วันยังค่ำ โอ้กรรมเวร

;;;;;;;;;;