ทานยิ่งไหญ่ (หัวใจโพธิสัตว์) ให้สิ่งที่สุดยากได้ หัวใจโพธิสัตว์ คือให้ชีวาต สละชีวิต เหมือนมารดา รักบุตรน้อย สุดจิต หรือแม่ไก่ ไม่คิดชีวิต ป้องปิดลูกเจี๊ยบ

 ทานยิ่งไหญ่
(หัวใจโพธิสัตว์)

ให้สิ่งที่สุดยากได้ หัวใจโพธิสัตว์

คือให้ชีวาต สละชีวิต

เหมือนมารดา รักบุตรน้อย สุดจิต

หรือแม่ไก่ ไม่คิดชีวิต ป้องปิดลูกเจี๊ยบ

เกิดอานุภาพบารมี พาลีพ่าย
การให้จึงยิ่งใหญ่ ขจัดปัญหา
เราเกิดมาเพื่อให้ เท่านั้นหละ
ไม่ใช่ว่า จะรู้จัก แต่ทำมาหากิน

สมชีวิตา ทรัพย์ที่ได้มานั้น
ให้อดกลั้น ประหยัดสุด ประโยชน์สูง
ใช้พอเพียงเลี้ยงชีพ หมายมุ่ง
ประโยชน์สุดสูง มุ่งแสวงบุญฯ

เป็นหัวใจเศรษฐีใจบุญ ค้ำจุนศาสนา
มหาชน ชาวประชา หน้าใส
มีเศรษฐีใจบุญ ค้ำจุนไว้
ท้องฟ้าแจ่มใส สุขหลาย คล้ายสวรรค์

มีทรัพย์น้อยหรือมาก จักต้องทาน
ด้วยชีวิตเรานั้น มีกายกับใจ
 ข้าวปลาอาหาร สำหรับบำรุงกาย
  กำลังใจ สำคัญหลาย ต้องการบุญ

ทรัพย์ เป็นเครื่องปลื้มใจ ด้วยได้ทาน
มิฉนั้น ทรัพย์ เปรียบปานเหยื่อ
ยิ่งกินยิ่งร้าย นิสัยมนุษย์ ไม่เหลือ
ตาขุ่นขวาง หาเหยื่อ เสือหิว

การมีอาชีพสุจริต มีไม่ได้ ถ้าไม่มีทาน
อาชีวะปาริสุทธิศีลนั้น ทานมาก่อน
บำเพ็ญทาน ประพฤติธรรม เป็นขั้นตอน
สงเคราะห์ญาติ จึงไม่เดือดร้อน ไม่มีโทษ

;;;;;;;;;;

สมชีวิตา (ถ้าอยากจะเป็นเศรษฐี) หัวใจเศรษฐี อยู่ที่ สมชีวิตา คือใช้ชีวา..ให้พอดี ไม่มีหนี้สิน ไม่เห็นแก่กินแก่นอน ทำตัวติดดิน การมีหนี้สิน เป็นทุกข์ในโลก

สมชีวิตา
(ถ้าอยากจะเป็นเศรษฐี) 

หัวใจเศรษฐี  อยู่ที่ สมชีวิตา
คือใช้ชีวา..ให้พอดี ไม่มีหนี้สิน
ไม่เห็นแก่กินแก่นอน ทำตัวติดดิน
การมีหนี้สิน เป็นทุกข์ในโลก

เมื่อมีทุกข์ ใจจะไม่สุกใส
ความเจ็บป่วยไข้ โชคร้าย จะตามมา
ถ้าไม่รู้จักบุญบาป ถึงกับ เป็นคนชั่วช้า
เข้ารกเข้าป่า แสวงหาอเวจี

 การกู้ทรัพย์มา เพียงว่ากินใช้
มีแต่ตายกับตาย ถ้ากินใช้ไม่ประมาณ
จงประหยัดสุดประโยชน์สูง อดทนอดกลั้น
ใช้ปัญญาจัดการ บริหารชีวิต

มีน้อยใช้น้อย ค่อยบรรจง ปลงชีวิต
ในอดีต เราเคยทำผิด..ทำพลาด
เป็นคนตระหนี่ ถี่เหนียว น่าอนาถ
เกิดเป็นมนุษย์ ได้โอกาศ ขจัดตระหนี่

คนจนมีสามชนิด จงพิจารณาให้ดี
หนึ่ง คนยากจน คือคนเคยตระหนี่
สอง คนอยากจน คือคนตระหนี่ วันนี้
สาม คนจนยาก คือคนที่ บำเพ็ญทาน

ผู้ไม่บำเพ็ญทาน ท่านว่า มีสองประเภท
จงสังเกต หนึ่งเพราะความตระหนี่
สอง ด้วยประมาท ดูเบา ความเขลามี
 ทานบารมี เป็นกิจกรณีย์ ของบัณฑิต

เมื่อมีความตระหนี่ ทรัพย์มี ก็ไม่ให้
หวงคือไล่ ให้คือเรียก เป็นธรรมดา
เมื่อไม่ให้ชาตินี้ ก็จะไม่ได้ในชาติหน้า
อย่าลืมว่า ชีวา ไม่อาจหนีกรรม

ทานบารมีนำหน้า ชีวาสะบาย
ปัญหาทั้งหลาย หายสูญ
คิดทำอะไร ง่ายไปหมด ลาภยศเพิ่มพูน
หมดอาดูร มีแต่สุขสำราญ บานหทัย

;;;;;;;;;;

ทรัพย์เป็นอันตราย (ถ้าใช้แล้วไม่ปลื้ม) ทรัพย์สมบัติ นั่นหรือ คือเครื่องปลื้มใจ ซึ่งต้อง ได้มาและใช้ไป อย่างมีสติ มีปัญญา มีศรัทธา อย่างนี้ ทรัพย์สมบัติที่มี กิเลสตระหนี่ จะไม่มีเลย

 ทรัพย์เป็นอันตราย
(ถ้าใช้แล้วไม่ปลื้ม)

ทรัพย์สมบัติ นั่นหรือ คือเครื่องปลื้มใจ

ซึ่งต้อง ได้มาและใช้ไป อย่างมีสติ

มีปัญญา มีศรัทธา อย่างนี้

ทรัพย์สมบัติที่มี กิเลสตระหนี่ จะไม่มีเลย

มีทรัพย์มาก เก็บกักไว้ ไม่ใช้ให้เหมาะสม

นอนทับถม เหมือนน้ำหยุดไหล 

แม่น้ำตื้นเขิน หาทางเดิน ใหม่

มีทรัพย์ไม่ใช้ ก่อเกิดภัยแก่ตน

 ความตระหนี่ ทำทรัพย์ที่มี เป็นวิบัติ

ชีวาต ตกอยู่ในอันตราย อย่างใหญ่หลวง

 ความตระหนี่นี้ เป็นกุญแจไข ให้บาปทั้งปวง

ก้าวล่วง เข้าสู่ชีวี ที่มืดมนอนธการ

ทรัพย์สมบัติ ต้องใช้อย่างประหยัดสุด ประโยชน์สูง

มีจิตมุ่ง..ทำทาน การกุศล

ทำทานด้วยศรัทธา มหาปีติ ในกมล

ปลื้มใจเหลือล้น บุญศรัทธา

สมชีวิตา รู้จักใช้ทรัพย์ที่หามาให้ดี

หนึ่ง ทรัพย์ที่มี ใช้ดูแลครอบครัว ให้เป็นสุข

สอง ใช้สงเคราะห์หมู่เพื่อน ให้พ้นทุกข์

สาม เลิกอบายมุข สะสมทรัพย์ไว้ ไม่ประมาท

สี่ ใช้ทำพลี..ห้าประการ

อติถิพลี ต้อนรับปฏิสันถาร งานจำเป็น

ญาติพลี ดูแลญาติให้ดี อย่าได้เว้น

ราชพลี ต้องวิ่งเต้น ช่วยสังคม 

เทวตาพลี ดูแลผู้ที่ มีคุณ

โดยเฉพาะ ผู้ที่การุณ..ยิ่ง คือบิดามารดา

บุพเปตพลี ทำบุญอุทิศ แด่ญาติกา

และห้า สุดท้าย บำเพ็ญทักษิณา แด่พระผู้ปฎิบัติ

ทรัพย์สมบัติ มีค่า มีกายสิทธิ์ รักษาไว้

เหมือนงูไพร ชอบเลื้อยไป อยู่ในที่เย็น

ไปอยู่กับผู้มีบุญ อบอุ่นล้น นี้ช่างเป็น

พาพ้นยากเข็ญ อยู่เย็นเป็นสุข

;;;;;;;;;;