บำรุงบิดามารดา
(มาก่อน)
;;;;;;;;;;
บำรุงบิดามารดา
(มาก่อน)
;;;;;;;;;;
คนกตัญญู
(คือผู้อภิชาติบุตร)
เราเกิดมา เพื่อทำพระนิพพานให้แจ้ง
แสวงบุญ และสร้างบารมี
อ้าว แล้วเราจะไม่ทำมาหากิน หรือนี่
เอาแต่สร้างบารมี เข้าวัดปฏิบัติธรรม
เรามีชีวิตหลังตาย เดินทางไกล ย้ายถิ่นฐาน
ไกลสุดประมาณ อนันตกาลก็ว่าได้
การเตรียมเสบียง เลี้ยงชีพ จึงยิ่งใหญ่
จึงสำคัญหลาย แสวงบุญสร้างบารมี
ส่วนการทำมาหากินในปัจจุบัน ก็ทำกันไป
ขาดได้ยังไง เรานี้ต้องใช้ต้องกิน
แต่อย่าลืม การเดินทางไกล อพยพหนีตาย จากถิ่น
เดือดร้อนไม่สิ้น เหมือนหนีตาย ภัยสงคราม
ใครเตรียมไว้ดี ก็จะมิเดือดร้อน
มีที่หลับที่นอน บ้านช่อง สะบาย
โง่นัก ผัดวันประกันพรุ่ง รู้ตัวก็สาย
คนทั้งหลาย ประมาท ชาติคนพาล
คนทั้งหลาย ไม่รู้ ว่าตนเองไม่รู้
แม้พระจะร้องกู่ สูเจ้าก็เอาหูทวนลม
เป็นอีหอยหน้าวัด มิจฉาทิฏฐิจัดบรม
แม้เหาะให้ชม ก็ยังแลบลิ้น ปลิ้นตาใส่
การทำมาหากิน เอาแต่เก็บรักษา
ไม่ทำทักษิณา..ทาน การกุศล
เป็นคนอกตัญญู ไม่รู้จักบุญคุณคน
กตัญญูต่อบิดามารดา ดีล้น คือทำตนเป็นคนดี
คนดีสุด คืออภิชาติบุตร นั่นเอง
ไม่ใช่หาทรัพย์เก่ง แต่เอ็งต้อง พาพ่อแม่เข้าวัด
เก็บเกี่ยวบุญ มีศรัทธา รักษาพระศาสน์
ปฏิบัติธรรมเป็นกิจวัตร และแสวงบุญสร้างบารมี
การเลี้ยงกาย ไม่สู้เลี้ยงใจ พ่อแม่
ปลูกฝังศรัทธา นั่นแหละ..หนา พาขึ้นสวรรค์
มีทรัพย์แม้มาก เป็นอนันต์
ตายแล้วหมดกัน นำไปไม่ได้

แม้เก่งแค่ไหน สุดท้ายจะแพ้ภัยตน
เมื่อกรรมยังไม่ส่งผล คนพาลจึงประมาท
ไม่ตายก็เหมือนตาย แสวงบุญไม่ได้ ชัด
เหมือนกับนัด ผู้ประมาท ไปสู่อบาย
;;;;;;;;;;
ความกตัญญูสำคัญนัก
(ก่อนจักมีคู่ครอง)
ผู้มีบุตร ย่อมเพลิดเพลินเพราะบุตร คำพูดเทวดา
องค์พระพุทธ ตรัสว่า จะเศร้าโศกา ต่างหาก
การประพฤติพรหมจรรย์ สุดสำคัญ จงรู้จัก
เพื่อหนีโลก หนีจาก ครัวเรือน

การมีบุตรดี ที่ว่าอภิชาตบุตรนั้น
ยากกว่าการ งมเข็มในมหาสมุทร
การมีบุตรต้องเลี้ยงดู ให้เป็นมนุษย์
และตนเองต้องสุดๆ บำรุงบิดามารดา
การประพฤติพรหมจรรย์ เป็นอุดมการณ์ชีวิต
ประพฤติธรรม มุ่งสู่ทิศ พระนิพพาน
มีทางนี้ ทางเดียวเท่านั้น
จึงจะพ้นมือมาร พ้นกรรมวิบาก
พ้นวัฏฏสงสาร คุกประหาร สุดโหด
เป็นโกฏิๆ ปี ไม่มีสิ้นสุด
กิเลสกรรมวิบาก วัฏฏจักร ยิ่งกว่าปลักโคลนดูด
ไม่มีทางหลุด ถ้าองค์พระพุทธไม่อุบัติ
เป็นมิจฉาทิฏฐิ ดำดิ่ง วิ่งสู่ลึก
ไม่รู้สึก ไม่รู้สา ไม่ว่าจะอธิบายอย่างไร
ยิ่งหนีหน้า อาลวาด เป็นฟืนเป็นไฟ
นี่หละคนพาล คนจัญไร ต้องปล่อยไปตามกรรม
ถ้ามนุษย์ไม่สมสู่ คนไม่รู้ คิดว่าจะสูญพันธ์ุ
ไม่สูญก็แล้วกัน ไม่ต้องสืบพันธุ์ ก็เกิดได้
ก็เกิดแบบโอปปาติกะ นั่นไง
เกิดในดอกบัวก็ได้ คงเคยได้ยิน
การมีครอบครัว ด้วยลืมตัว หลงตัณหากามคุณ
ทุกข์หัวหมุน ด้วยกรรมวิบาก
จะมี อวชาติบุตรสุดแย่ กรรมนัก
ไม่รู้จัก ไม่เคารพรัก บิดามารดา
มีครอบครัวมีได้ แต่ไม่ง่าย ต้องเป็นบุตรกตัญญู
คือเป็นผู้ บำรุงบิดามารดา มาก่อน
ไม่เช่นนั้น จาบัลย์ แน่นอน
มีความทุกข์ เดือดร้อน เพราะบุตร
;;;;;;;;;;