พระ (ทหารกล้าพระนิพพาน) ผู้ไม่โลเล ไม่ติดในรส ปลดภาระ ในครอบครัว เที่ยวบิณฑบาต เลี้ยงตัว ไม่เมามัวสกุล สันโดษเหมือนนอแรด

 พระ
(ทหารกล้าพระนิพพาน)

ผู้ไม่โลเล ไม่ติดในรส 

ปลดภาระ ในครอบครัว

เที่ยวบิณฑบาต เลี้ยงตัว

ไม่เมามัวสกุล สันโดษเหมือนนอแรด

 

สันโดษสมถะ ชีวิตประเสริฐ

เป็นพระ เลิศ บุคคล

ตัดขาดโลกีย์ได้ ประเสริฐล้น

เป็นผู้พ้น จากภัย วัฏฏสงสาร

แผ่บารมีทั่วทิศ ขจัดวิบากมาร
รัศมีโอฬาร สว่างไสว
ธรรมชาติ สวยงามวิไล
สรรพสัตว์ทั้งหลาย ได้อยู่เย็น

ธรรมชาติชีวิต มีพระกับมาร
โรมรัน รุกรับ สัประยุทธ์
มีบุญกับบาป เป็นอาวุธ
เหล่ามนุษย์ สรรพสัตว์ ไม่รู้เรื่องราว

ทำบุญเป็นสาย ได้บารมี
ติดตามชีวี ตามอุปถัมภ์
มีสุขสมปราถนา เมื่อบุญค้ำ
แต่ยากล้ำ ความมีศรัทธา

ทำบาปเป็นสาย ได้กิเลส
เป็นอาเพท ตามล้างผลาญ
สรรพสัตว์ มีกิเลสเป็นพื้นใจ ทั้งนั้น
จึงไหลลงต่ำ ตามกัน เหมือนน้ำ

พระ ทหารกล้า พระนิพพาน
ทำงาน กอบกู้ธรรมธาตุ
พาแสวงบุญสร้างบารมี ที่วัด
สุดสามารถ นำพาฝึกสติ

;;;;;;;;;;

พระภิกษุ (ผู้สงเคราะห์โลก) :: พระภิกษุ มีคุณา ไม่อาจประมาณ เหมือนดวงตะวัน สำคัญต่อชีวิต ให้ธรรมชาติสวยงาม สราญจิต ให้ทางชีวิต สุขสถิตย์ สมปราถนา

พระภิกษุ
(ผู้สงเคราะห์โลก)

พระภิกษุ มีคุณา ไม่อาจประมาณ

เหมือนดวงตะวัน สำคัญต่อชีวิต

ให้ธรรมชาติสวยงาม สราญจิต

ให้ทางชีวิต สุขสถิตย์ สมปราถนา

พระ ได้ชื่อว่า สงเคราะห์โลก
ไม่ตลก เหมือนพระอาทิตย์ แม้สถิตย์อยู่ไกล
ยังฉายแสง และความอบอุ่น ไปถึงได้
และให้ น้ำท่าและอาหาร สมบูรณ์

มีพระ ศรัทธาจึงเกิดมี

ศรัทธานี้ มีคุณหลาย

เหมือนแก้ววิเศษ อจินไตย

สุขสะบาย สมปราถนา ทุกประการ

ทรัพย์ที่หามาได้ ไม่อาจใช้ตามใจ

ทรัพย์สมบัติ รู้ไหม ใช้ขจัดตระหนี่

กินใช้พอประมาณ แต่พอดี

มิฉนั้น บาปอัปปรี จะเข้ามา

พระเป็นเนื้อนาบุญ สุดวิเศษ

คนเป็นเปรต ด้วยหาเนื้อนาบุญไม่ได้

การมีเนื้อนาบุญ โชคดียิ่งใหญ่

มหาสมบัติเกิดขึ้นได้ ด้วยมีเนื้อนาบุญ

พระเป็นยอดกัลยาณมิตร สะกิดต่อม

จึงต้องยอมเข้าเส้นทาง ห่างอกุศล

เข้าสู่เส้นทางสายกลาง ที่เลิศล้น

หลุดพ้น วัฏฏะสงสาร อันมีภัยมาก

ชีวิต ขาดกัลยาณมิตร ไม่ได้

กัลยาณมิตรยิ่งใหญ่ เป็นทั้งหมดของพรหมจรรย์
ไม่อาจไปสวรรค์ นิพพาน
ชีวิตแห้งแล้ง กันดาร ตายทั้งเป็น

เป็นพระ ได้ชื่อว่า ทำประโยชน์ตนและท่านอย่างสมบูรณ์
ได้ทำคุณให้ผู้มีคุณ สมบูรณ์สุด
เป็นบุตรยอดกตัญญู เลิศมนุษย์
พ้นเวรกรรมฉุด รุดทำพระนิพพานแจ้ง

พระเป็นผู้ กอบกู้ธาตุธรรม
ที่ดำคล้ำ กลับให้เป็นขาว
พญามารใส่กิเลส เหตุแห่งทุกข์ ของเรา
วนเวียน แล้วๆเล่าๆ วัฏฏะสงสาร

;;;;;;;;;;

พระสำคัญหลาย (ยิ่งใหญ่กว่าดวงตะวัน):: บวชพระทำไม สงสัยนัก ไม่รู้จัก..รับผิดชอบ ต่อครอบครัว พ่อแม่ก็มี ไม่รู้จักดีชั่ว ไม่ดูแลครอบครัว ไม่รู้ตัว อกตัญญู

พระสำคัญหลาย
(ยิ่งใหญ่กว่าดวงตะวัน)

บวชพระทำไม สงสัยนัก

ไม่รู้จัก..รับผิดชอบ ต่อครอบครัว

พ่อแม่ก็มี ไม่รู้จักดีชั่ว

ไม่ดูแลครอบครัว ไม่รู้ตัว อกตัญญู

คนส่วนใหญ่ คิดได้ คล้ายๆอย่างนั้น

บวชทำไมกัน การงานก็ไม่ทำ

ทำตัวคล้ายขอทาน ต่ำๆ

หรือโฮมเลสตัวดำๆ ก็ใช่ ไม่ไกลกัน

ประโยชน์การบวชพระ ถ้าจะว่าตรงๆ

คือปลดปลง ชีวิตฆราวาส ที่ยากจะขจัดธุรี

ธุรีหรือนิวรณ์ห้า ปิดบังวิชชา ปราบมารี

 ปราบกิเลสตัวดี ตัวร้าย ภัยสรรพสัตว์

เนกขัมมบารมี ชีพพลี หนีกามคุณ
อันเป็นตัววายวุ่น ทำให้เราหัวหมุน หมกมุ่น โลกธรรม
กลายเป็นคนอ่อนต่อโลก ไม่เอาไหน ตามใจตนล้ำ
กินเหล้า หัวราน้ำ นั่นก็ใช่

การมีกินมีใช้ ไม่อัตคัดขัดสน
ด้วยเป็นคน มีทานบารมี
เคยสั่งสมบุญทานไว้ดี
ในชาตินี้ จึงอยู่ดีกินดี มีสุข

สร้างทานบารมี ต้องมีพระ เป็นเนื้อนาบุญ
เป็นศูนย์..รวมศรัทธา นำพาสร้างทานบารมี
เกิดมาไม่พบพระ ได้ชื่อว่า ทำบุญมาไม่ดี
บุญวาสนาไม่มี เกิดมาสูญเปล่า

การสร้างบารมี ต้องมีพระนำทาง
ติดตามท่าน ทุกก้าวย่าง จึงจะได้
ทางสร้างบารมี มีมาร ขวางทางไว้
จึงต้องอาศัย ผู้มีบารมีใหญ่ คือพระ

การสร้างบารมี ต้องมีหมู่คณะ
จะไปเดินเดี่ยว เที่ยวดะ เหมือนกะ ลูกแกะน้อยไม่ได้
ต้องมีพระผู้แก่กล้า..บารมี จึงไหว
กัลยาณมิตร จึงยิ่งใหญ่ เป็นทุกสิ่งของพรหมจรรย์

ผู้มีบุตรหลาน หรือสามีภรรยา เป็นพระ ประเสริฐสุด
 ได้บุญอุตลุด ได้ชื่อว่า ทายาทพระศาสนา
ทำบุญด้วยทรัพย์๑๐โกฏิยังไม่เท่า เลยนา
อย่าสงกา บวชพระนั้น ญาติกา มีโชคนัก

พระ เหมือนดวงตะวัน สำคัญต่อชีวิต
สถิตย์อยู่บนฟากฟ้า เหมือนว่า ไม่ทำอะไร
พระนั้น สำคัญยิ่งกว่าอากาศหายใจ
ขาดบุญไม่ได้ฉันใด ขาดพระไป ก็ไม่ได้ ฉันนั้น

;;;;;;;;;;

สภาวะของพระ (ไม่ใช่เรื่องน่าตลก) :: ผู้ไม่รู้ มองดูพระ จะรู้สึกตลกและประหลาดใจ ด้วยการแต่งกาย และพฤติกรรมแตกต่างไป จากคนอื่นๆมาก

สภาวะของพระ
(ไม่ใช่เรื่องน่าตลก)

ผู้ไม่รู้ มองดูพระ จะรู้สึกตลกและประหลาดใจ
ด้วยการแต่งกาย และพฤติกรรมแตกต่างไป จากคนอื่นๆมาก
ไม่ทำการงาน เที่ยวขอทาน งอมือกวัก
แต่ก็แปลกนัก มีคนถวาย อย่างไม่ลืมหูลืมตา

ด้วยเชื่อมั่นว่า เราเกิดมา เพื่อทำพระนิพพานให้แจ้ง

อันเป็นแหล่ง ปลอดภัย ไม่ต้องเวียนว่ายในวัฏสงสาร

นิพพานสุขอมตะ ส่วนวัฏฏะมีทุกข์มาก ไม่อาจจักประมาณ

ถูกลงทัณฑ์ และถูกประหาร นับครั้งไม่ถ้วน

มนุษย์ เหมือนกันสุด กับนักโทษชั้นดี
เขาลองปล่อยให้มี..อิสระ เป็นระยะสั้นๆ
ถ้าใครดีจริงๆ มีสติไม่ประมาท ก็พ้นบ่วงมาร
แต่คนส่วนใหญ่ ไม่ผ่าน เกือบร้อยทั้งร้อย

เทวดาบนสวรรค์ เหมือนกันกับ นักโทษลี้ภัย
รอจะถูกอุ้มฆ่าเมื่อใด อยู่ไปอย่างนั้น
ถ้ามัวเมาประมาท บุญหมด ตกสวรรค์
เหมือนนักโทษประหาร ยากจะรอด

การทำพระนิพพานให้แจ้ง แสดงด้วยสมาธิ

ศัตรูตัวดี คือกามคุณ
ติดใจในโลกธรรม ใจต่ำ หัวหมุน
ไม่ศรัทธาในบุญ เห็นเงินเป็นพระเจ้า

 กายภายในของสรรพสัตว์ น่าอัศจรรย์เป็นกายมนุษย์
ต่างกันมากสุด..ที่กายหยาบ สมกับกรรมวิบาก
มีภพภูมิ และสภาวะความเป็นอยู่ ต่างกันมาก
เพราะกรรมวิบาก จัดสรร ท่านทำเอาไว้

ที่น่าอัศจรรย์ใจ กายภายใน๑๗กาย ต่างอยู่ในท่านั่งสมาธิ
แสดงว่าชีวีเรานี้ นั่งสมาธิ เป็นธรรมชาติ
กายที่อยู่ในใน ยิ่งสดใสสะอาด
ในสุด เป็นธรรมกาย กระจ่างชัด พระรัตนตรัย ในตัว

ชุดที่สวมใส่ สุดท้าย กลายเป็นจีวร
เป็นภาพสะท้อน ให้เห็น เช่นพระสงฆ์ในปัจจุบัน
ที่คนทั้งหลาย เห็นเป็นแปลก น่าขัน
 คนทั้งหลายนั้น..ต่างหาก ลืมตนตีจาก ภาวะเดิม

เหมือนคนบ้า ชี้หน้าคนดี
แล้วหัวเราะระเริงรี่ ว่าพระนี้ เป็นบ้า
ไม่ทำการทำงาน เอาเปรียบชาวบ้าน เขาด่า
และยังว่า ขาดความรับผิดชอบ ต่อครอบครัว

พระจึงเป็น เช่นคุณหมอ ผู้รักษา
โรคบ้า ทุกข์นักหนา ให้กับมนุษย์และเทวา
 พาเดินตามทางสายกลาง หวังให้ปวงประชา
ตั้งหน้า แสวงบุญ สร้างบารมี

ดังนั้นชุดไตรจีวรนั้นแน่ เป็นของแท้ธรรมชาติ
ของผู้เว้นขาด กามคุณ
สวมใส่แล้วมีสติ มุ่งมั่นเต็มที่ แสวงบุญ
และเร่งลุ้น สร้าง ทางบารมี

;;;;;;;;;;

พระภิกษุ (เป็นผู้อยู่ง่ายกินง่าย ไม่ใช่มักง่าย) :: พระภิกษุสมณะ ทหารกล้ากองทัพธรรม ออกรบ ปราบไอ้ดำ หมู่มาร เผากิเลส ปราบอธรรม ไม่เว้นวัน สะเบียงอาหาร ของท่าน คือบารมี

พระภิกษุ
(เป็นผู้อยู่ง่ายกินง่าย ไม่ใช่มักง่าย)

พระภิกษุสมณะ ทหารกล้ากองทัพธรรม
ออกรบ ปราบไอ้ดำ หมู่มาร
เผากิเลส ปราบอธรรม ไม่เว้นวัน
สะเบียงอาหาร ของท่าน คือบารมี

เมื่อมีบารมี อยู่ที่ใดก็หนีไม่พ้น
จะมีหมู่ชน ผู้มีศรัทธา พากันไปถวาย
ปัจจัยสี่ มีกินมีใช้ สะบาย
น่าอัศจรรย์ใจ ในอานุภาพบารมี 

ท่านกอบกู้สรรพสัตว์ ให้พ้นหัตถ์มาร
น่าสงสาร ถูกพันธนาการ ด้วยกิเลส
เดินตามกันเป็นสาย ไม่ระแวงภัยเภท
เหมือนฝูงเป็ด เดินตามไป หากินไป ไม่คิด

พระไม่ใช่โฮมเลส สังเกต ให้ดี

พระมีบ้าน แต่ก็พากัน มาอยู่วัด

รวมกันเราอยู่ สู้กิเลสมาร ธรรมปฏิบัติ

 บ้านเมืองเจิดจรัส ด้วยศีลสัตย์ ศาสนา 

ชีวิตพระ เปรียบได้ คล้ายตะวัน

ส่องแสงเฉิดฉัน ให้ความสุขสันต์ แก่สรรพสัตว์

แต่หมู่มนุษย์ดูดาย ไม่ใส่ใจ ธรรมปฏิบัติ

ไม่รู้ จึงทำลายธรรมชาติ และดวงตะวัน 

ชีวิตพระภิกษุ ดูดูคล้ายนก

โผผก บินไปไหนๆ ได้ง่ายๆ
ไม่มีบ่วง ห่วงหา อาลัย 
 มีบาตรใบ คล้ายกะลา คนจึงว่าคล้ายโฮมเลส

พระมีวินัยอริยะ จึงประเสริฐ

ผิวพรรณวรรณะบันเจิด ล้ำเลิศบุคคลิกภาพ

ใครได้เห็นระย่อ ยอมือ กราบ

มีปีติซึมซาบ บุญประทับ รับโชคชัย

คนพาลมองพลาด เห็น เป็นโฮมเลส 

น่าสมเพช ไม่เห็นเพชรในตม
หรือเหมือนไก่เห็นพลอย โง่บรม
กิเลสมันทับถม จมอยู่ในอวิชชา

 พระมีวินัย ใส่ใจ ใฝ่ฝึกฝน

ใช้เวลา ฝึกตน พ้นกิเลส

ครูทางธรรม นำมหาชน พ้นภัยเภท
  เป็นโฮมเลส ไม่มีบ้าน เพราะท่านได้สละ

ขาดพระ ไม่อาจจะ เดินทาง

เป็นประทีป ส่องสว่าง ทางชีวิต

เปิดเผยทางพ้นทุกข์ กรณียกิจ

เข้าสู่ชีวิต ประเสริฐ บันเจิดจ้า

กินง่ายอยู่ง่าย นั้นดี แต่ต้องมีวินัย

 บริสุทธิใส นี่แลใช่ มนุสโส 
  ต่ำกว่าวินัย มักง่าย และโง่
มีตัวโต  นั่นหละเป็น เช่นโฮมเลส
  

;;;;;;;;;;

หยุดอธรรม(สร้างวัดให้เป็นวัด)::วัดกับบ้าน ประสาน ใจ ศัตรูไม่กล้ำกลาย สามัคคี มีพลัง โลกสันติสุข ยุคศิวิไลซ์ พอหวัง หยุดยั้งอธรรม สร้างวัด ให้เป็นวัด

หยุดอธรรม
(สร้างวัดให้เป็นวัด)

วัดคือโรงเรียน ไม่สอน เขียนอ่าน

สอนสิ่งสำคัญ วิชาการ ชีวิต

สอนศีลธรรม ฝึกกายจิต

รู้จักชีวิต กินดีอยู่ดี มีสุข

พระ มีหน้าที่ใหญ่ คิดไม่ถึง

โลกจะซึ้ง ถ้าได้รู้ ได้เห็น 

อยู่ในวัด ฝึกตน ทนลำเค็ญ
เพื่ออยู่เย็น ของสรรพสัตว์

พระ เปรียบดังว่า ตะวัน
งามเฉิดฉัน ส่องรัศมี ที่อบอุ่น
แผ่เมตตา อ่อนโยน ละมุน
อ้อมอกอุ่น ของมารดา สู่มหาชน 

อยู่เป็นคณะ หาสุข ในตน

ทนสร้างบารมี ไม่อาจหนี หมู่คณะ

รวมกันเราอยู่ สู้ มารา

สุขังสังฆัสสะ สา มัคคี

ทำวัดให้เป็นวัด สะอาด สงบ

มีพระ น่าเคารพ เลื่อมใส

เป็นที่สัปปายะ ชำระ ใจ

มหาชนหลั่งไหล เข้าวัด ปฏิบัติธรรม

วัดกับบ้าน ประสาน ใจ

ศัตรูไม่กล้ำกลาย สามัคคี มีพลัง

โลกสันติสุข ยุคศิวิไลซ์ พอหวัง

หยุดยั้งอธรรม สร้างวัด ให้เป็นวัด

;;;;;;;;;;