คนดีเข้าวัด (ไม่อาจเป็นลูกแกะหลงฝูง):: คนดีต้องเข้าวัด ไม่อาจ อยู่ภายนอก เห็นทุกอย่าง ล้วนหลอกๆ สิ่งภายนอก หลอกลวงตา

คนดีเข้าวัด
(ไม่อาจเป็นลูกแกะหลงฝูง)

คนดีต้องเข้าวัด

ไม่อาจ อยู่ภายนอก
เห็นทุกอย่าง ล้วนหลอกๆ
สิ่งภายนอก หลอกลวงตา

คนดี มีปัญญา
เบื่อหน่ายระอา กามคุณ
โลกภายนอก แสนวุ่น
ไม่อบอุ่น ไร้สาระ

ชอบธรรมปฏิบัติ

ฝีกหัดตน

ด้วยมีปัญญาล้น

คนกตัญญู

ด้วยเห็นโทษภัย กามคุณ

 ใจอบอุ่น ปีติ

เมื่อนึกถึงพระคุณที่

ท่านมี ต่อเรา

ใครที่ยังไม่เข้าวัด
ยังไม่อาจเรียกว่าคนดีแท้
ยังมีข้อแม้
และประมาท

เพียงเป็นผู้ที่ไม่เลว
คือไม่เหลวไหล
แม้จะร่ำรวยสักเพียงใด
ก็ยังไม่ได้ชื่อว่าดีแท้

คนดีจริงนั้น
ดุจเดียวกัน กับอินทกมานพ
เมื่อได้พบ
และศรัทธา พระอริยเจ้า

ตักบาตรทับพีเดียว
แต่เก็บเกี่ยวบุญอนันต์
แสนต่างกัน
กับอังกุรมานพ นั้นมาก

อังกุรมานพ
ไม่ได้พบ พระอริยเจ้า
ได้บุญน้อยนัก ไม่เท่า
แม้ทำบุญ น้ำซาวข้าว เป็นแม่น้ำ

เมื่อไปอยู่บนสวรรค์
มีฐานะต่างกันมาก
พระพุทธองค์แสดง ให้เห็นประจัก
สำคัญนัก เนื้อนาบุญ

ดังนั้น การเข้าวัด
เหมือนเดินทางลัด ไปนิพพาน
ปลอดภัย ก็ปานนั้น
ชีวิตนี้แสนสั้น รีบโกยบุญกัน ดีกว่า

อีกอย่าง เราทั้งหลาย
คล้ายลูกแกะ
ต้องอยู่กับแม่
ไม่อาจเป็นลูกแกะ หลงฝูง

 ;;;;;;;;;

อุดมการณ์ :: ขยันและอดทนแค่ไหน ไปไม่ไหว ถ้าไม่มีอุดมการณ์ ต้องมีสิ่งยึดมั่น เป็นอุดมการณ์ อันสูงสุด

อุดมการณ์

ขยันและอดทนแค่ไหน

ไปไม่ไหว ถ้าไม่มีอุดมการณ์

ต้องมีสิ่งยึดมั่น

เป็นอุดมการณ์ อันสูงสุด

ไม่มีอะไรเท่า

พระรัตนตรัย ของพุทธฯ

วิเศษสุด มีทางมรรคผล

ที่คนไม่รู้

ฝรั่งชาวตะวันตก

เป็นได้ เพียงคล้ายอังกุระ

เสียสละอย่างมหาฯ

แต่ว่า กับคนทั่วไป

ไม่รู้จักทำบุญ

กับพระ ทักขิไนย

จึงสู้อินทกะไม่ได้

เพียงใช้ ข้าวหนึ่งทับพี

ผู้มีสัจจบารมี

คือคนดี มีอุดมการณ์

ส่วนขยันและอดทนนั้น

เปรียบปาน รถแทรคเตอร์

วิ่งไปตามคำสั่ง

ของคนขับ ที่บังคับไว้เสมอ

ไม่อาจเผลอ ไผล ไร้สติ

มิฉนั้นหนี ออกนอกทาง

สัจจะ

เหมือนคนขับ ไม่หลับใน

งานจึงได้

สำเร็จ เสร็จสิ้น

เป็นคนรับผิดชอบ

ประกอบกิจ สุดชีวิน

ไม่เสร็จสิ้น

ไม่ได้ ตายเหอะ

สัจจบารมี

ทำเรานี้ เป็นคนเหนือคน

มีอานุภาพอยู่ในตน

ทำให้คน ระย่นย่อ

เป็นที่พึ่งพา

ชาวประชา เฝ้ารอ

หมู่มารระย่อ 

ไม่ขอ ต่อกร

;;;;;;;;;;