อย่าปล่อยให้ใจตก (จงยกไว้เสมอ) อย่าปล่อย ให้ใจตก จงยก ไว้เสมอ บนเส้นทางธรรม ที่เลิศเลอ สุขสมปราถนา เสมอ อจินไตย

 อย่าปล่อยให้ใจตก
(จงยกไว้เสมอ)

อย่าปล่อย ให้ใจตก

จงยก ไว้เสมอ

บนเส้นทางธรรม ที่เลิศเลอ

สุขสมปราถนา เสมอ อจินไตย

ยกใจง่ายๆ เพียงหยุดคิด
ความหงุดหงิด จะหาย
อีกทั้งความซึมเซ็ง เบื่อหน่าย
ความสุขย่างกลาย หายเกียจคร้าน

การฝึกหยุดคิด อยู่ในตน

บนถนน เส้นทางธรรม

สุดประเสริฐ เลิศล้ำ

เส้นทางธรรม ทางอริยะ

หยุดคิดไม่ง่าย ถ้าใจร้อนรน

จึงต้องผ่อนปรน ด้วยศีล

สำรวมกายวาจา เป็นอาจิน

ความมีศีล จึงจำเป็น

สำรวมกายวาจาก็ยาก ถ้าไม่รักคนอื่น

จึงต้องเป็นผู้ยื่น เป็นผู้ให้

การบำเพ็ญทาน จึงต้องใส่ใจ

ด้วยใจเลื่อมใส ในพระพุทธองค์ฯ

ทานศีลภาวนา ยกใจ

เป็นกุศโลบาย ให้สุขสมปราถนา

ผู้เข้าใจ เป็นบัณฑิต มีปัญญา

มีศรัทธา ในพระศาสน์ฯ

หยุดคิดอยู่ในตน คนมีสติสัมปชัญญะ

เป็นธรรม อุปการะ ชีวิต

เหมือนมีมารดา รักบุตรสุดจิต

คอยตามติดดูแล ทุกภพชาติ

;;;;;;;;;;

สุขอบอุ่นยิ่ง (ใจนิ่งอยู่ในตน) คนฉลาด ทำจิตให้ซื่อตรง ไม่คดไม่โค้ง ซื่อตรงซื่อสัตย์ เป็นคนดี รักษาความดี เท่าชีวาต มีอานุภาพเด็ดขาด บารมี

สุขอบอุ่นยิ่ง
(ใจนิ่งอยู่ในตน) 

คนฉลาด ทำจิตให้ซื่อตรง

 ไม่คดไม่โค้ง ซื่อตรงซื่อสัตย์

เป็นคนดี รักษาความดี เท่าชีวาต

มีอานุภาพเด็ดขาด บารมี

พึงเป็นผู้ฉลาด ในกระบวนจิต
ตามติดรักษา ไม่ปล่อย
จิตนั้น เป็นเช่น เด็กน้อย
ต้องตามต้อย คอยระวัง

 พึงรักษาจิต ของตน

เหมือนคนประคองบาตร น้ำมันเต็ม
ทุกขณะ ไม่ละวาง คุมเข้ม
สติเต็ม ไม่ประมาท

 จงตามรักษา จิตของตน

เหมือนล้น มารดา

มีลูกน้อย กำลังซนนักหนา
ไม่อาจละสายตา ไปจากบุตรน้อย

ผู้มีปัญญา รักษาจิต

เป็นกรณียกิจ ของชีวา
สำคัญสุด ของมนุษย์มะนา
ปุถุชนคนบาปหนา ไม่รักษาจิต

บาป เกิดจากอารมณ์ นิสัย

พึงห้ามใจ จากอารมณ์นั้น ๆ
ดัดนิสัย ต้องแสวงบุญกัน
สร้างบารมีเท่านั้น ชนะมัน กิเลส

  เมื่อจิต ไม่มั่นคง

ส่งผล ไม่รู้พระสัทธรรม
ขาดปัญญา ใจมืดดำ
อันตรายล้ำ ขาดศรัทธา

ความเลื่อมใส เลื่อนลอย

ปัญญาน้อย ไม่บริบูรณ์
พระรัตนตรัย อยู่ในตัว นะคุณ
สุข อบอุ่นยิ่ง เมื่อใจนิ่งอยู่ในตน

;;;;;;;;;;

สุขสมปราถนา (ไม่ต้องหา มาหยุดใจ) สุขสำเร็จ สมปราถนา ไม่ต้องหา ยิ่งหายิ่งห่าง มีสติ ทำใจนิ่งๆไว้ ตรงกลาง ทางสายกลาง ศูนย์กลางกาย

 สุขสมปราถนา
(ไม่ต้องหา มาหยุดใจ)

สุขสำเร็จ สมปราถนา

ไม่ต้องหา ยิ่งหายิ่งห่าง

มีสติ ทำใจนิ่งๆไว้ ตรงกลาง

ทางสายกลาง ศูนย์กลางกาย

จะได้ความสุข ปีติ

จะรู้ได้ทันที ว่าใช่

สำเร็จสมปราถนา จะถึงได้

อจินไตย อานุภาพบารมี

สุขปีติ ด้วยไม่มีกิเลสตัณหา

เดินทางพระ ทางธรรม

สุขสมปราถนา บุญอุปถัมภ์

ทางธรรม ทางสายสมบัติ

กฎแห่งกรรม ทำหน้าที่

ทำดีได้ดี มีสุขสม

ทำบาปได้ทุกข์ ระทม

เหมาะสม ตามกรรมที่ทำไว้

ผลกรรมจะไหล มาจากอดีต

เมื่อถึงขีด ถึงคราว ก็ส่งผล

หนึ่งสมองสองมือจากอดีต บันดาลดล

ไม่ใช่ของตน ในปัจจุบัน

บุญเป็นอัตตา ตัวตน

บาป สัปดน เป็นศัตรู

บุญสิทธิธาตุ นำสุขสู่

แหล่งของบุญ อยู่ ที่ศูนย์กลางกาย

โลกโลกีย์ มีแต่เหยื่อล่อ

คนน้ำลายสอ อดไม่ได้

ได้แต่สนุก ลืมทุกข์ที่กลบไว้

ยากหลาย สุดยาก จะหันมาหยุดใจ

;;;;;;;;;;

ลมหายใจ (ลมหาย เมื่อใจหยุด) แปลกน๊ะ ทำไมเรียกกันว่า ลมหายใจ ก็เมื่อลมหายไป เมื่อใจหยุดนิ่ง เมื่อเรามีสติ ระลึกรู้ ได้จริงๆ ลืมทุกสิ่งภายนอก ที่หลอกเรา

 ลมหายใจ
(ลมหาย เมื่อใจหยุด)

แปลกน๊ะ ทำไมเรียกกันว่า ลมหายใจ

ก็ด้วยลมหายไป เมื่อใจหยุดนิ่ง

เมื่อเรามีสติ ระลึกรู้ ได้จริงๆ

ลืมทุกสิ่งภายนอก ที่หลอกเรา

มีสติสัมปชัญญะ ใจจะหยุดนิ่ง
เอิบอิ่มยิ่ง อิ่มอกอิ่มใจ
ลมหายใจหยุด สุดแสนสบาย
ใจไม่กระวนกระวาย หมดทุกข์ร้อน

คนทั้งหลาย วิ่งกันขวักไขว่ หาความสุข
คิดว่าตนเองหาถูก สะสมทรัพย์
หลงกลมาร เมื่อรู้ทัน ก็จะแตกดับ
เสียเวลาไปกับ การหาเงิน

สุขแท้ๆ อยู่สุดใกล้ อยู่ในตน
ทุกคน ไม่คิดเฉลียว เที่ยวหาภายนอก
พระรัตนตรัยเป็นอัตตา ขอบอก
ส่วนภายนอก อนัตตาทั้งนั้น

แต่ด้วยตัณหาอุปาทาน มารมันแกล้ง
ปลอมแปลง ได้สนิท จึงหลงมัน
ยิ่งกว่าหนังสามมิติ ยากจะรู้ทัน
สรรพสัตว์ ทุกข์มหันต์ สังสารวัฏฏ์

ยังมีศูนย์กลางกาย ใช่ ต้องผ่าน 
มิฉนั้น อย่าหวังเข้าถึง
ใช้ชีวิตสันโดษสมถะเท่านั้น จึง
จะถึง..สุขสมแท้ และสมปราถนา

คนดี คือคนมีสติ มิหลงโลก
ไม่ตลก ต้องฝึกตน บำเพ็ญตะบะ
เป็นพระดีที่สุด สันโดษสมถะ
ฝึกสติสัมปชัญญะ อย่างอิสระเสรี

;;;;;;;;;;

ใจนิ่งใจหยุด (สิ้นสุดตัณหา) ผู้มีความอดทน เป็นคน มีเมตตา มีลาภยศปรากฎ เป็นธรรมดา และสุขเสมอ เทวา และมนุษย์ทั้งหลาย รักษาเธอ มีชีวิตเลิศเลอ เหนือมนุษย์

 ใจนิ่งใจหยุด
(สิ้นสุดตัณหา)

ผู้มีความอดทน เป็นคน มีเมตตา

มีลาภยศปรากฎ เป็นธรรมดา และสุขเสมอ

 เทวา และมนุษย์ทั้งหลาย รักษาเธอ

มีชีวิตเลิศเลอ เหนือมนุษย์

ผู้มีขันติคุณธรรม ย่อมนำประโยชน์
มาให้แก่คนทั้งหมด และตน
จึงสุขสมปราถนา พร้อมหน้าทุกคน
เป็นสาธุชน คนดี มีอุดมการณ์

เมื่อใจไม่หนักแน่น เป็นคนใจเบา
มักโง่เขลา ประทุษร้ายมิตร
มีความประพฤติ กลับกลอกเป็นนิจ
ใจไม่สุจริต จิตย่อมไม่สุข

นักเลงหญิง นักเลงสุรา และการพนัน
แม่นมั่น เหตุแห่งความฉิบหาย
โลกขาดกัลยาณมิตร จึงวุ่นวาย
ประเพณี ก็ร้าย ผิดเพี้ยน

ชีวิตน้อยนิดนี้ มีชรา พาไป
ไม่มีอะไรต้านได้ ภัยมรณะ
ผู้ใดมองเห็น เป็นผู้มีปัญญา
จึงมุ่งชีวา สันโดษ สมถะ

ไม่ควรเอาใจใส่ ในคำก้าวร้าว ของคนอื่น
ทำใจให้แช่มชื่น ตั้งใจทำงานของตน
มีใจฉันทะ วิริยะ กระตือลือล้น
ทำงานของตน ด้วยจิตตะ ใจสุขยิ่ง

ต้นไม้ที่ยังเหลือราก จักไม่ตาย ฉันใด
ตัณหานุสัย ยังไม่ถูกกำจัดสิ้น ก็ฉันนั้น
ย่อมมีทุกข์ เกิดขึ้น เป็นแม่นมั่น
ตัณหา คือตัวกลั่น มหาภัย 

;;;;;;;;;;