ศีล (คนใจสูงใจใส) ศีล คนใจสูงใจใส มองข้ามได้ นิสัยร้ายๆของเขา เห็นแต่ความดี แม้มีน้อย ใจจึงเบา ส่วนความดีของเรา ก็ไม่อวด

 ศีล
(คนใจสูงใจใส)

ศีล คนใจสูงใจใส

มองข้ามได้ นิสัยร้ายๆของเขา

เห็นแต่ความดี แม้มีน้อย ใจจึงเบา

ส่วนความดีของเรา ก็ไม่อวด

ศีลดี จึงมีความเคารพ

มีความสะอาด น่าคบหา

มีเกียรติชื่อเสียง เลื่องลือชา

แม้เทวดา ก็ลงมาคุ้มครอง

ทานนั้น ปานว่าแม่น้ำใหญ่

ศีลนั้นใช่ ภูเขาใหญ่ต้นน้ำ

ทานกับศีล เป็นคู่อุปถัมภ์

ทาน มีศีลค้ำ จึงเรียกว่าทาน

ศีลใจสูงใจใส ไร้ตระหนี่

คอยคุ้มครองชีวี ให้ปลอดภัย

ภัยทุกชนิด ไม่กล้ำกลาย

ทั้งตน และคนอยู่ใกล้ เป็นสุข

รวมถึงธรรมชาติ สดใส

ภัยสงคราม โรคภัย สงบ

มหาชนอยู่ดีกินดี มีรักเคารพ

โลกทั้งภพ เป็นหนึ่งเดียว

ภูเขาใหญ่ ป่าใหญ่ สำคัญนัก

เป็นแหล่งฝนตกหนัก ประจำ

มรสุม นำเมฆใหญ่ คลึ้มดำ

สรรพสัตว์สุขล้ำ มีข้าวปลาอาหาร

เหมือนผู้มีศีล มีบุญนัก

จาก  พระนิพพาน

บุญเป็นอริยะทรัพย์ ทุกสิ่งอัน

คอยดลบันดาล ปานเทพเนรมิต

;;;;;;;;;;

ศีลไม่บริสุทธิ์ (ประดุจทำทานด้วยของบูดเน่า) มีศีล คือคนใจใสใจสูง มีจิตมุ่ง ให้อภัย ไม่โกรธเกลียด เคียดขึ้งใคร ควบคุมวาจากาย ให้สงบสำรวม

 ศีลไม่บริสุทธิ์
(ประดุจทำทานด้วยของบูดเน่า)

มีศีล คือคนใจใสใจสูง

มีจิตมุ่ง ให้อภัย

ไม่โกรธเกลียด เคียดขึ้งใคร

ควบคุมวาจากาย ให้สงบสำรวม

คนใจสูง คือมนุษย์

รักษาความบริสุทธิ์ กายวาจา

ไม่เหมือนปุถุชน คนธรรมดา

ดื่มสุรา เป็นว่าเล่น

กายวาจาบริสุทธิ์ ไม่ธรรมดา

ท่านเปรียบว่า ภูเขาใหญ่ป่าใหญ่

เป็นต้นน้ำ หลั่งไหล

ธรรมชาติสดใส สวยงาม

ดังนั้น คนมีศีลอยู่ที่ใด

ธรรมชาติเกรงใจ ไม่ร้ายแรง

รวมทั้งหมู่ชน ไม่กำแหง

ร่วมแรงร่วมใจ สามัคคี

ผู้มีศีล น่าเลื่อมใส

ศัตรูร้าย และภัยธรรมชาติ สงบ

ผู้มีศีล ชนะ ไม่ต้องรบ

ศัตรูยอมสยบ แพ้ใจ

ภูเขาใหญ่ เต็มไปด้วยทรัพยากร

ผู้มีศีล มีทรัพย์มานอน เอง

ด้วยมีอริยทรัพย์ คือบุญ บานเบ่ง

บุญก็มาเอง จากพระนิพพาน

การทำทาน ต้องมีศีล

ขาดศีล ขาดความบริสุทธิ์

เหมือนทำทาน ด้วยของบูด

ความบริสุทธิ์ จึงสุดสำคัญ

;;;;;;;;;;

มนุษย์คือคนดี (มีใจสูง) มนุษย์ คือคนดี มีใจสูง ชีวิตมุ่ง แสวงบุญ สร้างบารมี เป็นเสบียง เลี้ยงชีวี ขณะที่ เวียนว่าย ในวัฏฏะ

 มนุษย์คือคนดี
(มีใจสูง)

 

มนุษย์ คือคนดี มีใจสูง

ชีวิตมุ่ง แสวงบุญ สร้างบารมี

เป็นเสบียง เลี้ยงชีวี

ขณะที่ เวียนว่าย ในวัฏฏะ

หลังตาย นานหลาย เวียนว่าย

อจินไตย ยากหลาย เป็นมนุษย์

เป็นแหล่ง แห่งเดียว ยากสุด

เป็นมนุษย์เท่านั้น แสวงบุญได้

ผู้แสวงบุญไม่ขาด ได้เกิดบนสวรรค์

ส่วนผู้ประมาทนั้น ลงอบาย

ทุกข์เหลือล้น อยากตายก็ไม่ได้

ทุกข์หลาย นานหลาย อบายภูมิ

เมื่อเกิดเป็นมนุษย์ ก็ยากอยู่แล้ว

การแสวงหาแก้ว หรือบุญ ยิ่งยาก

ด้วยตัณหา เข้ามาผูกมัด

เป็นกับดักสัตว์ ของหมู่มาร

หมู่มาร มันต้อนสัตว์ไปอบาย

เป็นอจินไตย คล้ายล่าสัตว์

เป็นที่สนุกสนาน เป็นชีวาต

ชีวิตมาร ไม่อาจขาด ธรรมชาติมาร

วัฏฏสงสาร มี ๓๑ ภูมิ

 มีสองกลุ่ม สุคติ กับทุคติ

โลกมนุษย์ อยู่ใน สุคติ

อบายภูมิสี่ เป็นทุคติ ภูมิแห่งทุกข์

เปรต อสุรกาย เดรัจฉาน สัตว์นรก

ปุถุชน จะไปตก ในภูมินี้

ประมาท ไม่แสวงบุญสร้างบารมี

ปุถุชนนี้ เหมือนไก่ ได้พลอย

;;;;;;;;;;

คนนิสัยดี (คนมีบุญ) คนนิสัยดี มีเสน่ห์ น่าชิดใกล้ คนทั้งหลาย ชอบใจ เข้าไปหา ของกินของใช้ สุขใจ ได้นำมา มีจิตเสน่หา สุขอุรา ที่ได้ให้

 คนนิสัยดี
(คนมีบุญ)

คนนิสัยดี มีเสน่ห์ น่าชิดใกล้

คนทั้งหลาย ชอบใจ เข้าไปหา

ของกินของใช้ สุขใจ ได้นำมา

มีจิตเสน่หา สุขอุรา ที่ได้ให้

คนนิสัยดีใจกว้าง ไม่อ้างว๊างว้าเหว่
ต่างจากคนเสเพล คบเพื่อนชั่ว
อยู่คนเดียวไม่ได้ ต้องออกไปมั่ว
เห็นแก่ตัว ใจแคบ

คนใจกว้าง อย่าง พระโพธิสัตว์
ไม่ขาด แสวงบุญ สร้างบารมี
เพื่อสรรพสัตว์ หมู่ญาติ บรรดามี
สละชีวี เข้าปกป้อง ผองภัย

คนนิสัยดี มีใจสูงใจใส ใจเย็น
ใครเห็น เป็นยกมือไหว้
ด้วยบุคคลิก เป็นผู้หลักผู้ใหญ่
ได้เข้าใกล้ สุขใจ คลายอารมณ์

 ส่วนคนใจต่ำ ใจดำใจร้าย
เห็นใครๆ ก็ขวางหูขวางตาไปหมด
ชอบคิดร้าย ว่าร้าย ทำร้าย น่าสลด
ขี้โกรธ ขี้บ่น ทนคนไม่ได้

ใจสูงด้วยศีล สำรวมกายวาจา
รักษาศีลา กายวาจาเรียบร้อย
มารยาทงาม หยดย้อย
คนใหญ่น้อย ถูกสอยใจ

คนนิสัยดี มีใจเป็นสุข สงบสว่าง
ไม่อ้างว๊าง สุขหลาย ใจสันโดษ
ใจหมดตัณหา ปราโมทย์
 ดับโกรธ ด้วยจิตเมตตา มหานิยม 

คนนิสัยดี เป็นคนมีบุญ
ทำจนคุ้น ทานศีลภาวนา
เป็นคนเข้าวัด ฝึกหัดตน สุดชีวา
ด้วยรู้ว่า ชีวา เป็นของน้อย

;;;;;;;;;;

คนใจสูง (มองแต่ดี ที่เขามีอยู่) :: ใจสะอาดสดใส ไม่ขุ่น ด้วยศีล ความโกรธสิ้น คนใจสูง มองข้ามความไม่ดี ที่เขามี ไม่ยุ่ง มองสูง เห็นแต่ความดี ปีติจึงมา

คนใจสูง
(มองแต่ดี ที่เขามีอยู่)

ใจสะอาดสดใส ไม่ขุ่น ด้วยศีล

ความโกรธสิ้น คนใจสูง

มองข้ามความไม่ดี ที่เขามี ไม่ยุ่ง

มองสูง เห็นแต่ความดี ปีติจึงมา

ปีติเป็นอาหารดี ที่วิเศษ ของใจ
ปราถนาสิ่งใด ย่อมได้มา
เป็นหลักธรรมดา
แต่ว่า ศีลรักษาจึงจะ มองสูงได้

คารโว จะ นั้นหนา มีความเคารพ

มีศีลงามจบ สำรวมกายวาจา มีมารยาท

รักระเบียบวินัย ความสะอาด

ใจใสมองสูง จึงอาจ สามารถมี

ศีลเปรียบได้ กับห้วงน้ำใหญ่ใส
ห้วงสมบัติใหญ่ ตักไม่พร่อง
ทานเปรียบปานแม่น้ำใหญ่ ยังเป็นรอง
ใหญ่สุดต้อง ภาวนา เปรียบดังว่า มหาสมุทร

จะเห็นว่า ศีลรักษา คือชีวาของเรา
มีความเคารพเขา ฝึกเอาสำรวมกายวาจา
ดังนั้นศีลห้า จึงต้องมา
แต่อย่างว่าศรัทธา ต้องมี

หนีไม่พ้น คบคนกัลยาณมิตร
คอยสะกิด จึงตามติดไม่ห่าง
เราเหมือนต้นไม้อ่อน ไม่อาจโตตามลำพัง
ต้องมีไม้ค้าง คอยค้ำ ลำต้น

คนมีศีลใจใส คือคนดี มีมารยาทงาม
เสน่ห์ล้ำ ทำคนให้เคารพรัก และศรัทธา
มหาชนปกปักรักษา
สุขสมอุรา ทุกประการ

;;;;;;;;;;