การให้การทาน (งานชีวิต) คนพาล เท่านั้น ที่ไม่ สรรเสริญทาน เป็นปุถุชน ตัณหาบาน นักโทษประหาร วันสุดท้าย

 การให้การทาน
(งานชีวิต)

คนพาล เท่านั้น

ที่ไม่สรรเสริญ การให้การทาน

เป็นปุถุชน ตัณหาบาน

 นักโทษประหาร วันสุดท้าย

ผู้ให้ ย่อมผูกไมตรีไว้ได้

เป็นที่รักใคร่ ของหมู่คน
คนดีคบหา เทวดากระตือลือล้น
มีคน ร่วมทุกข์ร่วมสุข

ผู้ให้ ย่อมเป็นที่รัก

คนหมู่มาก ย่อมคบเขา
คนดีลงรักษา ปานเทวดาเจ้า
ไม่เงียบเหงา โดดเดี่ยว

ผู้ให้ ย่อมเป็นที่รัก

กล้าหาญนัก ท่ามกลางชุมชน
เป็นศักดิ์เป็นศรี ของสังคม
คนเหนือคน ปนเทวดา

ปราชญ์ ผู้ให้ความสุข

ย่อมได้สุข หมดทุกข์โศกศัลย์
ให้สิ่งใด ย่อมได้สิ่งนั้น
บุญบาปจัดสรร วิบาก

ผู้ให้ สิ่งที่ชอบใจ

ย่อมได้ สิ่งที่ชอบใจ
กฎแห่งกรรม อจินไตย
บุญบาปยิ่งใหญ่ เหนือโลกและชีวิต

ผู้ให้สิ่งประเสริฐ ถึงฐานะประเสริฐ

ล้ำเลิศ เป็นธรรมดา

ให้ธรรม ให้ทางพ้นวัฏฏะ

นั่นหละ สิ่งประเสริฐสุด

;;;;;;;;;;

จงศรัทธา (อย่างมงาย) พึงชนะคนโกรธ ด้วยการไม่โกรธ อดทน อดกลั้น ขันติ ได้ชัยชนะ ด้วยบารมี หมู่พาลี แพ้ใจ กลายเป็นมิตร

 จงศรัทธา
(อย่างมงาย)

พึงชนะคนโกรธ ด้วยการไม่โกรธ

อดทน อดกลั้น ขันติ

ได้ชัยชนะ ด้วยบารมี

หมู่พาลี แพ้ใจ กลายเป็นมิตร

 
 พึงชนะคนไม่ดี ด้วยความดี

เต็มที่ จริงจัง จริงใจ
บุญเท่านั้น ล้างบาปได้
อจินไตย พระชนะมาร

   
พึงชนะคนตระหนี่ ด้วยการให้

บุญล้างใจ คนอื่นได้
บำเพ็ญทาน เป็นกิจสำคัญ
บุญแผ่ไพศาล คุ้มครองโลก

 พึงชนะคนพูดปด ด้วยคำจริง

เกิดบุญอันยิ่ง ด้วยอานุภาพ
เกิดละอาย กลัวเกรงยิ่งนัก
มีใจภักดิ์ ไม่อาจจักพูดเท็จได้

 ทานและการรบ เสมอกัน

ทานนั้น สู่ศึกภายใน
รบกับความตระหนี่ กิเลสใจ
ศัตรูภายใน ร้ายกว่าภายนอก

 
เมื่อจิต เลื่อมใสแล้ว

ทักขิณาทาน สมบูรณ์แล้ว ไม่มีน้อย
สังฆทาน เป็นทาน เลิศลอย
บุญไม่น้อย เต็มฟ้า

 
การเลือกให้

พระพุทธองค์ไท้ ทรงสรรเสริญ
ศรัทธาที่ใด ก็เชิญ
 จงเดิน ทางปัญญา อย่างมงาย

;;;;;;;;;;

คนกตัญญูคนดี (เป็นศักดิ์เป็นศรีของสังคม) วันแม่ เป็นวันกตัญญู กตัญญูหรือไม่ ดูได้ที่ อัตตสุทธิ ไม่กระทำบาป มีศีล บริสุทธิ์ดี กลัวเหลือที่ กลัวเสื่อมเสียถึงแม่

คนกตัญญูคนดี
(เป็นศักดิ์เป็นศรีของสังคม)

 
วันแม่ เป็นวันกตัญญู
กตัญญูหรือไม่ ดูได้ที่ อัตตสุทธิ
ไม่กระทำบาป มีศีล บริสุทธิ์ดี
กลัวเหลือที่ กลัวเสื่อมเสียถึงแม่

อัตตสุทธิแน่ ได้แก่ บริสุทธิ
คือนิสัยดี มิคบคนพาล
เป็นแบบอย่างให้เพื่อน และลูกหลาน
อัตตสุทธิตามๆกัน ถือศีล

บริสุทธิดี ด้วยมีกระแสบุญ

เป็นคุณ แก่คนใกล้ชิด

มีศรัทธา เลื่อมใส สนมสนิท

มีจิตบริสุทธิ ตามไปด้วย

กตัญญูนัก รู้จัก สังคหะ

เป็นผู้เสียสละ สงเคราะห์ชุมชน

เชิดชูวงศ์ตระกูล พ่อแม่ปีติล้น

เลิศคน อภิชาตบุตร

คนกตัญญู คนดี ที่หายาก

รู้จัก เข้าวัด ปฏิบัติธรรม

เป็นกัลยาณมิตร ผู้เลิศล้ำ

นำพามหาชน พ้นอบาย

 
คนกตัญญู คนดี

เป็นศักดิ์ เป็นศรี ของสังคม

เป็นที่พึ่งพา คนนิยม

สามัคคีเกลียวกลม รักใคร่

คนกตัญญู คนดี มีศรัทธา

มีปัญญา คนเหนือคน

ประเสริฐมนุษย์ เทวดาปน

แสวงหากุศล สร้างบารมี

;;;;;;;;;;

ชนะตน (คนวิเศษ) ผู้ชนะ ย่อมก่อเวร อยู่ไม่เป็นสุข เหมือนเทวทัต กับองค์พระพุทธ ทางแห่งสุข คือการให้

 ชนะตน
(คนวิเศษ)

 ผู้ชนะ ย่อมก่อเวร

อยู่ไม่เป็นสุข

เหมือนเทวทัต ผูก

ทางแห่งสุข คือการให้

การให้ธรรม

ย่อมชนะ การให้ทั้งปวง

ให้สุขสำเร็จ ให้ทุกข์ล่วง

ให้พ้นภัยทั้งปวง ในวัฎฎะ

 รสแห่งธรรม

ย่อมชนะ รส ทั้งปวง

ได้ปีติสุข อย่างใหญ่หลวง

พ้นตัณหา ที่ยากจะล่วง ได้

ความยินดีในธรรม

ย่อม ชนะความยินดีทั้งปวง

ยอมทิ้งราคะ ละความหึงหวง

สามารถล่วง ความตระหนี่

ความสิ้นตัณหา

ย่อม ชนะทุกข์ทั้งปวง

ตัณหา ความอยาก ความหวง

เป็นบ่วง ของมาร

ความชนะใด

 กลับแพ้ได้ นั้นไม่ดี

เป็นเหยื่อล่อ ของหมู่มารี

พวกมารกาลี วางกับดัก

ความชนะใด ที่ไม่กลับแพ้

  นั้นดีแน่ ได้แก่ชนะกิเลส

ชนะใจตน คนวิเศษ

หมดอาเพท สุขสมปราถนา

;;;;;;;;;;

ประพฤติธรรม (นำชีวิต) ประพฤติธรรม นำชีวิต อย่าคิด หาทางลัด ปฏิบัติธรรม สติ สะบาย สม่ำเสมอ จงจำ สามคำ เลิศล้ำ ธรรมประพฤติ

 ประพฤติธรรม
(นำชีวิต)

ประพฤติธรรม นำชีวิต

อย่าคิด หาทางลัด ปฏิบัติธรรม

สติ สะบาย สม่ำเสมอ จงจำ

สามคำ เลิศล้ำ ธรรมประพฤติ

 ประพฤติธรรม ไม่มีทางลัด

เด็ดขาด อย่าคิด ขอเตือน

ฝึกและฝึกเท่านั้น ไม่แชเชือน

ไม่เลื่อนเปื้อน ตรงไปตรงมา

ทานศีลภาวนา เป็นหลัก

แล้วจัก สติสะบายสม่ำเสมอ

คนสติดี มีทาน นะเธอ

คนดี ไม่เบลอ ทำทาน

รักษาศีล ใจสะบาย

ไม่ง่าย รักษาใจ ไม่ร้อนรนรีบร้อน

ดับด้วยศีล เป็นอาจิน รักษาก่อน

มารยาทงาม สะท้อน รักษาศีล

สม่ำเสมอ ฝึกจิต ให้มีสติ

ฝึกสมาธิ งานที่แท้จริง

ศีล เป็นสะพาน ไม่อาจทิ้ง

จำเป็นยิ่ง ทานเป็นสะเบียง 

ทุกเช้า ก่อนกินข้าว ตักบาตร

ฝึกหัด..ลูกหลานไม่ขาด เป็นคนดี

ถ้าทำได้ สุดยอดชีวี

ได้สงเคราะห์ประชาชี ให้อยู่เย็น

เมื่อทำทาน ใจนุ่ม ไม่รุ่มร้อน

ใจตกตะกอน รักษาศีลได้ง่าย

ฝึกสติ นั่งสมาธิ สะบาย

ทั้งใจกาย สุขสมปราถนา

;;;;;;;;;;

ผู้มีปัญญา (ตามรักษาจิตตน) โลก ถูกจิตนำไป ปรากฎการณ์ทั้งหลาย ไปจากจิต ใจมีบุญบาป กำกับ ลิขิต อำนาจแห่งจิต กำกับชีวิต และโลก

 ผู้มีปัญญา
(ตามรักษาจิตตน)

โลก ถูกจิตนำไป

ปรากฎการณ์ทั้งหลาย ไปจากจิต

ใจมีบุญบาป กำกับ ลิขิต

 อำนาจแห่งจิต กำกับชีวิต และโลก

ผู้มีตัณหา มิจฉาทิฏฐิ

บำเพ็ญตบะร้อยปี ก็ไม่หลุด

ขจัดเวรกรรม ต้องศีลพุทธ
ไม่ใช่ศีลพรต ของเดียรถี

 การฝึกจิต ที่เบา ข่มยาก 

ด้วยตกในปลัก อารมณ์ ที่น่าใคร่

เป็นความดี ยิ่งกว่าสิ่งใด
ด้วยนำสุขมาให้ เมื่อฝึกได้แล้ว 

 ผู้ใด ทำกรรมชั่ว

เมามัว ไม่คำนึงถึงพ่อแม่
ล้างผลาญสมบัติได้ ช่างชั่วแท้
เทวดาไม่เหลียวแล ทุกข์แท้จะมา

 ภิกษุเพ่งพินิจ จิตหลุดพ้น
เห็นทุกข์ทน ในโลก
เห็นกิเลสตัณหา พาลงนรก
เกิดปีติ ใจตกศูนย์ เห็นบุญเพื่อนแท้

 คนใดมีจิตไม่ท้อถอย ไม่หดหู่

เป็นผู้ บำเพ็ญกุศลธรรม
ฝึกตนทนกิเลส ทุกช้าวค่ำ
ย่อมพ้น วิบากกรรมกิเลส 

 ผู้มีปัญญา ตามรักษาจิตตน

ที่แสนซน เหมือนทารก
ชอบนัก อารมณ์ใคร่ ซกมก
บัณฑิตปลงตก จึงสุขสมปราถนา

 

;;;;;;;;;; 

ชีวิตคือจิตต้องรักษา (ด้วยปัญญาเป็นอาวุธ) ฝน ย่อมหยด รั่วรด เป็นปรากฎ ธรรมดา ในเรือนที่มุงไม่ดี แม้มีหลังคา ราคะ ย่อมรั่วรดใจ ที่ไม่ได้อบรม

 ชีวิตคือจิตต้องรักษา
(ด้วยปัญญาเป็นอาวุธ)

ฝน ย่อมหยด รั่วรด 

เป็นปรากฎ ธรรมดา

ในเรือนที่มุงไม่ดี แม้มีหลังคา

ราคะ ย่อมรั่วรดใจ ที่ไม่ได้อบรม

 สะดุ้งต่อเสียง คนจิตเบา

ใจของเจ้า เหมือนเนื้อทรายในป่า

สะดุ้งภัย ตลอดเวลา

เป็นปัญหา ของการปฏิบัติธรรม

จิต อาลัย กามโลกีย์

อันเป็นที่ ตั้งแห่งมาร

ย่อมไม่นิ่ง ดิ้นพล่าน

เหมือนกัน กับโยนปลาขึ้นบก

จิต ย่อมเร่าร้อน ด้วยความคิด

จึงไปติด ความงาม

ไม่อยู่กับตัว หมองคล้ำ

ใจมืดดำ ด้วยความรัก

 ภูเขาหิน แท่งทึบหนาหนัก

ไม่รู้จัก สั่นสะเทือน เพราะลมฉันใด

บัณฑิต ย่อมไม่หวั่นไหว

ในนินทา และสรรเสริญ ฉันนั้น

ผู้มีจิต อันไม่ชุ่มด้วยราคะ

มีใจอันโทสะ ไม่กระทบแล้ว

ละบาป อันละได้ยากแล้ว

 เหมือนมีแก้ว คือบุญ คอยคุ้มภัย

 กายนี้ เปรียบด้วยหม้อ

 จิตนี้หนอ เปรียบด้วยเมือง

 อาวุธ คือปัญญาประเทือง

พึงรักษาเมือง ด้วยอาวุธสุดดี

;;;;;;;;;;