พุทธแท้ประเสริฐ (แสงธรรมบันเจิดคุ้มครองโลก) ขันติบารมี สู้ภัยมาร มารไม่มี บารมีไม่เกิด นี่แหละพุทธแท้ ที่ประเสริฐ แสงธรรมบันเจิด คุ้มครองโลก

 พุทธแท้ประเสริฐ
(แสงธรรมบันเจิดคุ้มครองโลก)

สักการะ ย่อมฆ่าคนชั่ว

ลืมตัว ลืมตน ลืมตาย

กิเลสตัณหาอุปาทาน ครองใจ

ปุถุชน ตกอยู่ใน กระแสกิเลสฯ

สักการะ เหมือนว่าได้เปล่า

คนดีไม่เอา หายาก

แสวงบุญสร้างบารมี ประจัก

ทำพระนิพพานให้แจ้ง เป็นหลักใหญ่

พุทธศาสนา ยุคทมิฬ สิ้นแสง

อ่อนแรง โรยรา

วัดพระธรรมกาย มาแรง สว่างจ้า

หมู่มารา มารร้าย ระคายเคือง

พระกับมาร รอนราน รบ

ทุกชาติภพ เป็นธรรมดา

พระช่วยสรรพสัตว์ พ้นมารา

น่าเวทนา ปุถุชน คนไม่รู้

พระมหาปูชนียาจารย์

ท่านเชี่ยวชาญ วิชชาธรรมกาย

เป็นพุทธแท้ ที่สูญหาย

หลังพุทธกาลได้ ๕๐๐ ปี

พุทธแท้ แน่นัก ด้วยขันติ

ไม่สู้ไม่หนี ทำดีเรื่อยไป

ไม่สู้ ไม่ว่าร้าย ไม่ทำร้าย

ไม่หนีหาย รักษาไว้สามัคคี

ขันติบารมี สู้ภัยมาร

มารไม่มี บารมีไม่เกิด

นี่แหละพุทธแท้ ที่ประเสริฐ

แสงธรรมบันเจิด คุ้มครองโลก

;;;;;;;;;;

ลาภสักการะ (ฆ่าคนชั่ว) ลาภสักการะ ฆ่าคนชั่ว กรรมน่ากลัว ยังมาไม่ถึง เหมือนระเบิดเวลา น่าสะพรึง เมื่อมาถึง ตะลึง หมดโอกาศ

 ลาภสักการะ
(ฆ่าคนชั่ว)

ลาภสักการะ ฆ่าคนชั่ว

กรรมน่ากลัว ยังมาไม่ถึง

เหมือนระเบิดเวลา น่าสะพรึง

เมื่อมาถึง ตะลึง หมดโอกาศ

เป็นหนังม้วนเดิม ฉายแล้วฉาย
ไม่น่าเป็นไปได้ แต่ก็เป็น
อนันตชาติ พระอริยะท่านเห็น
ช่างกรรมเวร เป็นเหมือนเดิม

 ลาภสักการะ ได้มาง่ายๆ
เพียงเซ็นต์ให้ ก็ได้แล้ว
กินตามน้ำ ยิ่งง่าย ยิ่งกว่าแก้ว
ไม่ต้องนึก ก็ได้แล้ว มาเอง

ทรัพย์ไม่บริสุทธิ์ ประดุจของเหม็น
แต่คนพาล เป็น เช่นแมลงวัน
ชอบนัก ของฟรี หัวเราะลั่น
ไม่คิดฝัน ว่าลาภนั้น พาลงนรก

ท่านจึงว่า คนโง่ ไร้ปัญญา
ได้โภคทรัพย์มา ฆ่าตน
ขาดสติ จึงประมาทล้น
 เกิดมาเป็นคน ไม่ใช่มนุษย์

ผู้มีสติ มีปัญญารักษาตน
เป็นบัณฑิต ฝึกฝน ฝึกใจ
มุ่งมั่น ทำพระนิพพานแจ้ง ให้ได้
สร้างบารมี เรื่อยไป กรณียกิจ

เพื่อหมู่ญาติ ที่ประมาทชีวิต
พามุ่งสู่ทิศ ที่สว่าง
ขาดกัลยาณมิตร ไม่ได้ ไม่มีทาง
 ต้องรีบสร้าง ตามหลังหลวงปู่ฯ

;;;;;;;;;;

ลาภสักการะ (ฆ่าคนชั่วได้) ลาภสักการะ ฆ่าคนชั่วได้ ความยุติธรรม ถูกทำลาย ด้วยลาภสักการะ คนชั่วเห็นแก่ตัว ไม่เอาชาติประชา ไม่เห็นคุณศาสนา และความดีงาม

 ลาภสักการะ
(ฆ่าคนชั่วได้)

ลาภสักการะ ฆ่าคนชั่วได้

ความยุติธรรม ถูกทำลาย ด้วยลาภสักการะ

คนชั่วเห็นแก่ตัว ไม่เอาชาติประชา

ไม่เห็นคุณศาสนา และความดีงาม

คนชั่วหัวเราะร่า เมื่อบาปชั่วช้า ยังไม่ส่งผล
เหมือนปลา ลืมตน กับเหยื่อที่ปลายเบ็ด
ไก่ หลงเดินตามเหยื่อ เดี๋ยวเสร็จ
คนชั่วน้ำตาเช็ด เมื่อถึงเวลา

คนชั่วสติขาด เป็นธรรมชาติ ของปุถุชน
เป็นบุคคล ที่เต็มไปด้วย กิเลสตัณหา
 เหมือนแมลงวัน แพ้ของเหม็น นั่นหละ
หรือว่าสุนัก หมา แพ้อาจม

ผู้ชนะตัณหา ไม่ธรรมดาเลยทีเดียว
ธรรมะต้องเชี่ยว ทำใจหยุดนิ่งได้
เกิดสุขและเมตตา คุณธรรมใหญ่
ดวงธรรมสว่างไสว อัปนาสมาธิ

คนดีไม่ประมาท มุ่งมาด ฝึกตน
เจริญสติ ฝึกฝน เป็นชีวิต
ส่วนการทำมาหากินก็ทำไป เป็นกิจ
ทำด้วยจิต มีสติ มิถอนถอย

เป็นการทำงาน ที่เรียกกัน ว่าฉันทะ
ไม่ได้ทำด้วยตัณหา หน้าเงิน
ทำด้วยความสุขเหลือเกิน
ทำเพลิน จนลืมเวลา

ลาภโลกีย์ มีประโยชน์นัก ถ้าหากมีสติ
บำเพ็ญทานบารมี นี้สำคัญ
ดังนั้น ทำพระนิพพานให้แจ้ง ต้องขยัน
เป็นกิจผูกพัน มุ่งมั่นตลอดไป

;;;;;;;;;;

ลาภสักการะ (ฆ่าคนชั่ว) ลาภสักการะ ย่อมฆ่าคนชั่ว ช่างน่ากลัว การเมามัวสมบัติ ลาภสักการะหอมหวาน ขนาด สติขาด คนจึงประมาท ทำชั่ว

 ลาภสักการะ
(ฆ่าคนชั่ว)

ลาภสักการะ ย่อมฆ่าคนชั่ว

ช่างน่ากลัว การเมามัวสมบัติ

ลาภสักการะหอมหวาน ขนาด

สติขาด คนจึงประมาท ทำชั่ว

เหมือนปลาในน้ำ ยากล้ำ ไม่หลงเหยื่อ
ไม่มีเบื่อ เหยื่อที่ปลายเบ็ด
ตายก็กลัว แต่สติขาด จึงไม่เข็ด
ทุกข์น้ำตาเช็ด แต่ไม่เข็ดขาม

ตัณหาอุปาทาน ตัวการทำให้เป็น
ทางพระ จึงต้องเน้น ทำลายตัณหา
ฝึกสติ เกิดสมาธิ เกิดปัญญา
เกิดศรัทธา พาแสวงบุญสร้างบารมี

เดินทางสายกลาง ห่างไกลตัณหา
ทานศีลภาวนา เป็นชีวิต
เป็นทางบุญ ยอดกัลยาณมิตร
ตามติดชีวิต คอยอุปถัมภ์ ค้ำชู

มีสมบัติ ประหยัดสุด ประโยชน์สูง
หมายมุ่งทำทาน การกุศล
หนีห่างภัยตัณหา เป็นสาธุชน
บารมีล้น เป็นคนเทวดา

เดินทางพระ ละทางมาร
อดทนอดกลั้น หมั่นตั้งสติ
รู้สึกตัว รู้ทั่วใจ ดูอารมณ์ที่มี
สุขทุกข์ อยู่ที่ใจนี้ เท่านั้นเอง

ทรัพย์สมบัติ เป็นวิบัติ ถ้าใช้ขาดสติ
ต้องใช้ในทางที่ดี มิมีเวรภัย
ทั้งวันนี้วันหน้า ตลอดไป
ไม่เป็นภัย ทั้งตนและคนอื่น

;;;;;;;;;;

ไอ้ดำมารร้าย (พ่ายภัยตน):: สัมมาสมาธิ ผ่านที่ ศูนย์กลางกาย มิฉนั้นไซร้ จะกลาย เป็นมิจฉาฯ

ไอ้ดำมารร้าย
(พ่ายภัยตน)

สัมมาสมาธิ

ผ่านที่ ศูนย์กลางกาย

มิฉนั้นไซร้

จะกลาย เป็นมิจฉาฯ

อันตรายยิ่ง

จะทิ้ง ศีลา

มัวเมาโลกา

ยศฐา บรรดาศักดิ์

นอกศูนย์กลางกาย 

ใจมันไม่สุข

ติดสนุก ขาดเมตตา

จึงแสวงหา ลาภยศ

ลาภสักการะ

ทำลายศาสนา จึงปรากฎ

แก่งแย่งลาภยศ

ปัญญาถูกบังบด ลดความเป็นพระ

สัมมาสมาธิ

มารกลัวหลาย จึงได้ขวาง

ยกทัพกันมาทั้งรัง

หวัง ทำลายสิ้น

มาถึงก็จังงัง

สติตั้งได้ หายบ้าบิ่น

แต่ยังไม่สิ้น

มีหลายระรอก ถูกหลอกมา

ศาสนาแตกแยก

มารเข้าแซก หวังยึดครอง

โลกทั้งผอง

ต้อง หมดพุทธฯ

หมู่มารไม่นึก

สุดคึก อหังการสุด

แต่มาสะดุด

หัวทิ่ม รอยยิ้มค้าง

มาพบความสงบ 

 สยบ ความเคลื่อนไหว

สติที่หาย

แจ่มใสขึ้นมาได้

สัมมาสมาธิ
นี้หละ ธรรมะจึงชนะอธรรม
ธรรมกายพุทธแท้ เลิศล้ำ
ไอ้ดำมารร้าย พ่ายภัยตน

 ;;;;;;;;;;