ทางธรรมทางบุญ
(ผ่านศูนย์กลางกาย)
ภิกษุ พึงสงบกิเลส
บาปธรรม อาเพท ภายในเสีย
สิ้นสุด กรรมลามเลีย
สิ่งที่จะเสีย หรือจะได้ ไม่มี
เสร็จกิจ๑๖ ไม่ตกกันดาร
เรียกว่านิพพาน ก็ได้
พิจารณา กายในกาย
เข้าถึงได้ พระรัตนตรัย ในตัว
;;;;;;;;;;
ทางธรรมทางบุญ
(ผ่านศูนย์กลางกาย)
ภิกษุ พึงสงบกิเลส
บาปธรรม อาเพท ภายในเสีย
สิ้นสุด กรรมลามเลีย
สิ่งที่จะเสีย หรือจะได้ ไม่มี
เสร็จกิจ๑๖ ไม่ตกกันดาร
เรียกว่านิพพาน ก็ได้
พิจารณา กายในกาย
เข้าถึงได้ พระรัตนตรัย ในตัว
;;;;;;;;;;
ศูนย์กลางกาย
(ใช่สัมมาสมาธิ)
;;;;;;;;;;
มารกลัวนัก
(กลัวคนรู้จักศูนย์กลางกาย)
กิเลสตัณหา พัดพาสรรพสัตว์
เป็นกระแส เชี่ยวกราก ยากต้าน
กิเลสกรรมวิบาก วัฏฏจักรมาร
หักหาญ กวาดต้อนสรรพสัตว์ ไปอบาย
;;;;;;;;;;
หยุดที่ศูนย์กลางกาย
(จึงใช่สมถะ)
;;;;;;;;;;
ประพฤติพรหมจรรย์
(ผ่านศูนย์กลางกาย)
;;;;;;;;;;
ทางสายกลาง
(ผ่านศูนย์กลางกาย)
ความบริสุทธิ์นี้ เกิดขึ้นมิได้
เพียงการใช้ ล้างด้วยน้ำ
ผู้ที่จะประเสริฐ เลิศก็ตาม
ล้างด้วยน้ำ กี่น้ำ ก็เป็นไม่ได้
คุณธรรม ขันติโสรัจจะ
เป็นพระ ผู้สงบเย็นสนิท
น้ำชำระล้างไม่ได้ อย่าคิด
ต้องประพฤติธรรม ฝึกจิต ชำระกิเลส
;;;;;;;;;;
เสียชีพ
(อย่าเสียสัตย์)
ความสัตย์มีรสเลิศ กว่ารสทั้งหลาย
ความปีติใจ เลิศกว่ารสทั้งปวง
ความสัตย์เป็นบุญ คุณใหญ่หลวง
ติดตามเป็นห่วง อย่างมารดา
ความสัตย์ ความดี บริสุทธิ์สะอาด
เสียชีพอย่าเสียสัตย์ สละชีวิต
รักษาความดี กรณียกิจ
อย่าทำบาปแม้นิด โทษอนันต์
คำสัตย์ วาจาไม่ตาย
มีฤทธิ์หลาย ได้บุญอนันต์
บุญ ธาตุกายสิทธิ์ เหมือนฝัน
เป็นอัศจรรย์ ให้สุขสมปราถนา
เกียรติ ชื่อเสียง มีด้วยความสัตย์
เห็นได้ชัด ได้ความไว้วางใจ
ในบ้านเมือง ได้ตำแหน่งใหญ่
คนจัญไร เป็นใหญ่ได้ แต่ไปไม่รอด
สัตตบุรุษ มั่นคงในสัตย์
อภิชาติ มีแต่สูงกับสูง
นำพามหาชนพ้นอบาย ชีวีรุ่ง
ชีวิตมุ่ง เข้าถึง พระรัตนตรัย
พึงรักษาความสัตย์ ด้วยชีวิต
คนเขลา โง่สนืท ตามใจตน
ไม่รู้จักบุญ ไม่รู้จักบาป ปุถุชน
ทุกข์ท่วมท้น ในอบายภูมิ
ทางสายกลาง ทางความสัตย์
แน่ชัด ผ่านศูนย์กลางกาย
ทางตรงทางลัด นอกนั้นไม่ใช่
เข้าถึงได้ พระรัตนตรัย ในตัว
;;;;;;;;;;
พระรัตนตรัย
(คือที่พึ่ง หนึ่งเดียว)
จงอยู่อย่างมีหลัก ปักยึดเหนี่ยวใจ
อย่าปล่อยให้ไหลไป ได้เหมือนน้ำ
ใจคือเด็กแท้ๆ พ่อแม่ คอยเดินตาม
รักตน ยึดหลักธรรม ความดี
พระรัตนตรัยคือที่พึ่ง หนึ่งเดียว
อย่าแลเหลียว หาอย่างอื่น
พึ่งพ่อแม่พึ่งได้ แต่ไม่ยั่งยืน
สิ่งภายนอก ดาดดื่น พึ่งได้ชั่วคราว
คนทั้งหลายวิ่งหาทรัพย์ ติดกับพญามาร
ด้วยการมีทรัพย์นั้น มันอิ่มไม่เป็น
ใจตระหนี่ ที่เป็นกิเลส เหตุของยากเข็ญ
กลายเป็น..คนใจร้าย ทำลายสังคม
มีทรัพย์ คล้ายกับ จะพึ่งได้
เหมือนคนกระหาย..น้ำ อยากได้น้ำเย็น
แต่ยิ่งกระหาย เหมือนดื่มน้ำทะเลเค็ม
ยิ่งดื่มยิ่งเข้ม ใจเค็ม ใจร้าย
ผีสางนางไม้ เทพไท้ศักดิ์สิทธิ์
แม้มีฤทธิ์ ก็อย่าคิดเอาเป็นที่พึ่ง
ยังตกอยู่ภายใต้ กฎแห่งกรรม จึง
เป็นประหนึ่ง พึ่งหัดว่ายน้ำ ทั้งนั้น
สมาธินอกศูนย์กลางกาย ก็ใสสว่าง
มีฤทธิ์จัง เหมือนดังฤาษี
แต่ก็ยังอยู่ในอำนาจ ของตัณหากาลี
ยังไม่อาจที่ หนีพ้น กฎแห่งกรรม
สมาธินอกศูนย์กลางกาย ไร้เมตตา
เก่งกล้า แต่ว่าโหดร้าย
เอาตัวรอด แต่หัวไม่รอด เดี๋ยวจอดตอนปลาย
เมื่อใกล้ตาย จึงจะรู้ ได้สติ
;;;;;;;;;;