REFUGE SOUGHT (hurry before a danger attacking) :: We must seek refuge strenuously for life safety. Don't work and work only, Don't wait for a bad day,

REFUGE  SOUGHT
(hurry before a danger attacking)

We must seek refuge strenuously

for life safety.

Don't work and work only,

Don't wait for a bad day,

the dangerous day.

Be hurry to build a refuge,

before a danger attacking.

And what is the best refuge?

Being conscious, consider and realize,

and hurry in action before being late.

Life is dangerous, don't be careless.

Only goodness is the real refuge.

Any other is fake.

Goodness is the same as a tree planting,

needed to take care of persistently.

Not planting for play but for living,

which needed sincerity.

Goodness is the refuge,

be realized profoundly until being afraid of

and being shy away of badness conducted
 causing the refuge damaged.

Or as the words, bad conducted
is equal to self-harming.
Their wealth overwhelmed
but unusable of polluted with hazards.
Their life staggered and tottered,
ended sadly.

To support life are
think good speak good and do good.
Be patient at the utmost,
by keeping the mind inside.
Realize and realize inside the body,
is the supreme person,
exulted as the angel on earth.

Be patient, endure and
confident in goodness,
and believe in the rain paused
and then the sky clear after,
 abstain from the sour to get the sweet forever.
Not being gullible to save goodness.

Four kinds of problems
must be realized and defeated,
firstly, forbearance is to defeat hardship,
bad weather. bad condition,

Secondly, patience is to defeat body pain.
It's normal to get sick.
Be patience means keeping the mind
clean clear and bright, the time
to transform life unimaginably.

Thirdly, tolerance
is to defeat anger.
Anger is as fire,
goodness burnt completely.

And fourthly, endurance
is to defeat sensual desire.
Amusement refrained is so hard.
Four ways and six ways ruin,
all caused by defilement.

Goodness frequently conducted,
become a habit,
happy and adorable
by both humans and diety.
 people followed to take care,
life is fulfilled and joyful in all respect.

;;;;;;;;;;

รีบสร้างที่พึ่ง (ชีวิตถึงจะปลอดภัย) :: เราต้องขวนขวายหาที่พึ่ง จึงปลอดภัย อย่าอยู่ไป วันวันหนึ่ง อย่ารอวันร้าย วันอันตรายมาถึง รีบสร้างที่พึ่ง อย่าปล่อยให้ภัยมาถึงตัว

รีบสร้างที่พึ่ง

(ชีวิตถึงจะปลอดภัย)

เราต้องขวนขวายหาที่พึ่ง จึงปลอดภัย

อย่าอยู่ไป วันวันหนึ่ง
อย่ารอวันร้าย วันอันตรายมาถึง
รีบสร้างที่พึ่ง อย่าปล่อยให้ภัยมาถึงตัว

แล้วอะไร คือที่พึ่ง ถึงจะดี

ตั้งสติ คิดให้ดี คิดให้ได้ 

 แล้วปฏิบัติเร็วรี่ ก่อนที่จะสาย
ชีวิตอันตราย อย่าได้ประมาท

ความดีเท่านั้น ที่ท่านพึ่งได้จริง

ทุกสิ่งนอกนั้น มันเก๊

ความดี เหมือนที่ ปลูกต้นไม้ ต้องทุ่มเท

ไม่ใช่ปลูกเอาเท่ แต่ต้องทุ่มเทดูแล

ความดี คือที่พึ่ง
คิดให้ซึ้ง ให้ถึงหิริโอตัปปะ
อายบาปกลัวบาป แขยงขยะ
ทำบาปนั่นหนา ทำลายที่พึ่ง

หรือดังคำที่ว่า ทำบาป เท่ากับทำร้ายตน
มีสมบัติมากล้น แต่ปนวิบัติ
ใช้ไม่ได้ ลูกหลานเจ็บป่วยไข้ สารพัด
ชีวิตโซซัด ซวนเซ จบเห่เลย

ประคองชีวิต คิดดี พูดดี ทำดี
 อดทนเต็มที่ เก็บใจไว้ในตน
ตรึกแล้วตรึก นึกอยู่ใน ใครทำได้ ยอดคน
มีปีติล้น คนเทวดา

 อดทนอดกลั้น ยึดมั่นความดี

เชื่อมั่นเต็มที่ ฝนซาฟ้าใส

อดเปลี่ยวไว้กินหวาน ตลอดไป

ไม่ใจเร็วใจง่าย รักษาไว้ความดี

ความอดทนมี๔อย่าง สร้างให้ได้

หนึ่ง นั้นใช่ ได้แก่ ทนลำบากตรากตรำ

ไม่สะดวกสะบาย อากาศก็ร้าย กระหน่ำ

ตรากตรำ กรำแดดกรำฝน

สอง อดทนต่อทุกขเวทนา ในกายาตน

หนีไม่พ้น คนธรรมดา เจ็บป่วยไข้

จะเป็นจะตาย ให้อดทนไว้

เป็นอจินไตย พลิกผันได้ชีวิต

สาม อดทนต่อสิ่งยั่วยุ ยั่วแหย่

เจ็บใจแท้ แพ้เขาได้

ความโกรธนี้ ไม่ดี เป็นไฟ

เผาไหม้ความดีได้ ไม่มีเหลือ

สี่ อดทนต่อสิ่งยั่วยวน ชวนเพลิน

ยากเหลือเกิน ความเพลินนี่

อบายมุขหก อบายมุขสี่

กิเลสอัปปรี อยู่เบื้องหลัง

ความดีทำบ่อยๆ ค่อยๆเป็นนิสัย

สุขใจ เป็นที่รักใคร่ ของมนุษย์เทวา

มีคนดีอุปการะ และรักษา

ชีวิตสุขสมปราถนา ทุกประการ

;;;;;;;;;;

ยอมคน (ชนะตน ชนะโลก):: ยอมคน ทนสร้างบารมี ทำความดีนี้ ต้องมีหมู่คณะ พึ่งมหาปูชนียาจารย์ ท่านนำพา ติดตามหมู่คณะ สู่สุดธรรม

ยอมคน
(ชนะตน ชนะโลก)

ยอมคน ทนสร้างบารมี

ทำความดีนี้ ต้องมีหมู่คณะ

พึ่งมหาปูชนียาจารย์ ท่านนำพา

ติดตามหมู่คณะ สู่สุดธรรม

ยอมคน ยอมทน ไม่ใช่ยอมแพ้
ยอมคนแท้ คือไม่ยอมหัก รักษาไมตรี
รอโอกาสดี
ไม่ตัดไมตรี พร้อมที่จะให้อภัย

คนไม่ยอมคน เข้าคนไม่ได้
ซังกะตาย อยู่คนเดียว
เหมือนสัตว์ พลัดฝูง เปล่าเปลี่ยว
หัวเดียว กระเทียมลีบ

ยอมคนแท้ ได้แก่คนเข้าวัด
สร้างบารมีมิขาด ต้องที่วัดเท่านั้น
บารมีสิบทรรศ แน่นขนัด จงรู้กัน
รีบผายผัน เข้าวัดกันเถิด

การเผยแผ่ศาสนา คือสร้างบารมีทางตรง
ไม่ใช่ทางโค้ง ทางเชื่อมโยง กามคุณ
เป็นทางบริสุทธิ์ หลุดจากความหมกมุ่น
ทางเกื้อการุณหมู่ญาติ ทางพิฆาตมาร

ยอมคนนี้มีสอง ลองคิดตาม
หนึ่ง ยอมตน ทนอยู่กับหมู่คณะ สร้างบารมี
สอง ยอมตน เพื่อรักษาคน ไม่ให้หนี
รักษาสามัคคี ในหมู่คณะ

ยอมคนเลิศล้ำ คำของยายฯ

วัดพระธรรมกาย ยิ่งใหญ่ ด้วยยายฯทนคน

ทนคน คือการเอาชนะตน

ชนะตนได้ ชนะใครๆทั้งโลก

เราเหมือนลูกแกะน้อย กระจ้อยกระจิ๊ดริด

อย่าคิดออกจากฝูง

สุนักป่า หิวตาลาย หมายมุ่ง

ลูกแกะหลงฝูง ที่ประมาท

หลวงปู่ฯ กอบกู้ธาตุธรรม 

เราติดตาม ท่านนำสร้างบารมี

เผยแผ่ศาสนา สู่มหาประชาชี

ไม่สู้ไม่หนี ทำดีเรื่อยไป

ยอมคน ทนคนอื่นได้

สำคัญหลาย รักษาไว้ หมู่คณะ

เราเป็นกัลยาณมิตร คิดกอบกู้ ศรัทธา

ชาวประชาทั้งหลาย ล้วนใช่ญาติกา ของเรา

คุณธรรมสัจจะ เอาออกมาใช้

จริงจังจริงใจ จริงแท้ แม้ชีวิต

เป็นทองคำแท้ มิแปลเปลี่ยน แม้นิด

สุดชีวิตทมะ ประพฤติธรรม

ประพฤติธรรม เลิศล้ำ ใจปีติ

เกิดขันติ อดทนอดกลั้น

ทนคน ทนหมู่คณะ พาฝ่าฟัน

สู่ฝัน อันยิ่งใหญ่ สุดธรรม

ทนคน ทนใด้ ทำใจจาคะ

ใจกว้างเสียสละ ให้อภัย

หนักนิดเบาหน่อย ยิ้มได้

ได้บารมีหลาย พาหมู่คณะ สร้างบารมี

;;;;;;;;;;

ปล่อยสัตว์ปล่อยปลา (ต่ออายุขัย):: ปล่อยสัตว์ปล่อยปลา รักษาชีวิตสัตว์เป็นทาน ให้ความปลอดภัย ได้อายุขัยยาวนาน วัฏฏะสงสารวนเวียนไป อันตรายมาก

ปล่อยสัตว์ปล่อยปลา
(ต่ออายุขัย)

ปล่อยสัตว์ปล่อยปลา

รักษาชีวิตสัตว์เป็นทาน

ให้ความปลอดภัย ได้อายุขัยยาวนาน

วัฏฏะสงสารวนเวียนไป อันตรายมาก

เป็นมนุษย์สุดดี ถ้ามีศรัทธา
ทำบุญปล่อยปลาได้ง่ายๆ
แต่ว่ามีอานิสงส์ใหญ่
เป็นอจินไตย ใครๆไม่รู้

มีเรื่องเล่าต่อๆกันมา พระสารีบุตร
สงสารสุด สามเณรลูกศิษย์
เห็นในญาณ ลูกศิษย์ท่าน จะม้วยมิด
เวทนาลูกศิษย์ ที่มิอาจปิดป้อง

บอกลูกศิษย์ อีก๗วัน
สัญญาณ อันตราย 
สามเณร ต้องไปสู่ภพใหม่
 ให้รีบไป แจ้งให้โยมพ่อโยมแม่

สามเณรตกใจ วิ่งใหญ่ตะบึง 
กระทั่งไปถึง กลางทาง
เห็นปลาตกขลัก ไม่อาจจักปล่อยวาง
อนิจจาอนิจจัง ช่างเป็นอย่างตน

ดิ้นรนหนีตาย
อย่างไร ก็ไร้ผล
กอบปลาใส่พกตน
แล้วดั้นด้น ไปปล่อย

 รีบกลับบ้าน แล้วรนรานกลับมา
ด้วยรู้ว่า พระอาจารย์ ท่านคอย
รอวันชะตาขาด รุกฆาต สามเณรน้อย
 มัจจุราชยอมถอย ปล่อยชีวิตสามเณรน้อย เกิน๗วัน

ผายผัน รนราน หาพระอาจารย์
เกินเจ็ดวัน ทำไมท่าน ฉันไม่ตาย
พระอาจารย์เอง ก็สงสัย
จึงซักไซ้ ไล่เลียงสามเณร 

สามเณรบอกว่า ได้ช่วยปลาตกขลัก
จึงแจ้งประจัก ตระหนักในสาเหตุ
บุญช่วยปลาตกขลัก น่าสังเกต
เป็นเหตุใหญ่ ได้บารมี
[๓๖] ภิกษุทั้งหลาย กาลทาน ๕ ประการนี้ ๕ ประการเป็นไฉน
คือ ทายกย่อมให้ทานแก่ผู้มาสู่ถิ่นของตน ๑
ทายกย่อมให้ทานแก่ผู้เตรียมจะไป ๑
ทายกย่อมให้ทานแก่คนป่วยไข้ ๑
ทายกย่อมให้ทานในสมัยภาวะขาดแคลนอาหาร ๑
ทายกย่อมให้ทานข้าวใหม่ ผลไม้ใหม่ ตั้งเฉพาะผู้มีศีลก่อน ๑
ภิกษุทั้งหลาย กาลทาน ๕ ประการนี้แล.
ปล่อยสัตว์ปล่อยปลา เป็นกาลทาน 
ช่วยสัตว์ในภาวะคับขัน มีอันตราย
พ้นจากความตายได้
ตกน้ำไม่ไหล ตกไฟไม่ไหม้ อานิสงส์

บุญปล่อยสัตว์ปล่อยปลา ไม่ธรรมดา
มีบุญญา จึงมีศรัทธา ปล่อยปลาได้
ทำง่ายๆ แต่ได้บุญใหญ่
มัจจุมารพ่าย ไว้ชีวิต 

;;;;;;;;;;

MERIT FIRST (not money first):: Money first and merit after, is this right or wrong?

 MERIT FIRST
(not money first)

Money first and merit after,

is this right or wrong?

This question is similarly as,

work first and eat after so sure mistake,

because of the strength needed to work.

Merit is the mind food.

Without merit,

 the mind dried up of good inspiration,

only passion left, and money is not money,

it's only the matter of sensual desire,

calamity awaited.

Merit availability only,

the true wealth originated,

even though, being lazy.

Merit or Para mi is the prime condition,

unimaginable, as a result,

people only diligent and diligent,

not realize of merit and demerit.

The evil person not afraid of

the consequence of demerit,

they may be rich and beautiful as an angel,

but the careless bully.

It's pitiful of their ignorance of

Par mi is the sole supporter.

They dare against the law of action

by doing evil repeatedly,

again and again unconsciously.

Even though self-harming happened,

 being ill so seriously,

and even seriously suffered in hell,

but they still unperceptive.

This is hazardous in Samsara.

As so Bodhisattva had down to earth,

with pity of his relatives,

determined to the prime Para mi cultivated.

Mahapuchaniya Chan, Louang Pu,

who perceived and restored

Vicha Dhammakaya,

 determined to defeat Mara at Dhamma's end.

and his follower gone along

by pursuing Para mi to the utmost.

;;;;;;;;;;