ธรรมปฎิบัติ (ไม่ขาดบูชาพระพุทธองค์) สภาวธรรมทั้งปวง ไม่ควรถือมั่น ให้ถือเป็น ทางผ่าน เท่านั้น เหมือนเรีอข้ามฟาก ต้องสละมัน ไปแต่ตัวเท่านั้น ทิ้งเรือไว้

 ธรรมปฎิบัติ
(ไม่ขาดบูชาพระพุทธองค์)

สภาวธรรมทั้งปวง ไม่ควรถือมั่น

ให้ถือเป็น ทางผ่าน เท่านั้น

เหมือนเรือข้ามฟาก ต้องสละมัน

ไปแต่ตัวเท่านั้น ทิ้งเรือไว้

พึงเลือกเฟ้นธรรม โดยแยบคา

โดยอาศัย โยนิโสมนสิการ

ตรึกตรองประคองใจ คิดอ่าน

ไม่ปล่อยผ่านง่ายๆ ใช้ปัญญา

พึงประพฤติธรรม ให้สุจริต

 ไม่ควรคิด ประพฤติมิจฉา

คือประพฤติ ตรงไปตรงมา

อย่าเสียเวลา หาทางลัด

ควรเคารพ พระสัทธรรม

คำสอนสั่ง พระพุทธองค์

ธรรมฏิบัติ สูงส่ง

ดังนั้นจง ฝึกสติ ฝึกตน 

บัณฑิต ควรละธรรมดำเสีย

อธรรมลามเลีย เสียบัณฑิต

คิดพูดทำ อย่าประมาท ขาดสติ

ใจจะต้องดี มีเมตตา

บัณฑิต ควรเจริญธรรมขาว

ธรรมสะกาว สัมมาทิฏฐิ

เอาใจไว้ในตัว รักษาให้ดี

โดยเฉพาะที่ ศูนย์กลางกาย

ผู้สอนธรรม เหมือนกับการให้เรือ

ผู้ไดไม่เชื่อ เมื่อได้เรือแล้ว

ไม่ยอมใช้ ไม่ยอมแจว

แน่แล้ว เป็นทุกข์ สุขไม่ได้

;;;;;;;;;;

ผู้รู้แจ้ง (เจียมตนเจียมใจ) ผู้ประกอบใน ธรรมวินัย ใส่ใจ ไม่ประมาท แสวงบุญสร้างบามี เร่งลัด กิจวัตร ทำพระนิพพานให้แจ้ง

 ผู้รู้แจ้ง
(เจียมตนเจียมใจ)

ผู้ประกอบใน ธรรมวินัย

ใส่ใจ ไม่ประมาท

แสวงบุญสร้างบามี ไม่ขาด

กิจวัตร ทำพระนิพพานให้แจ้ง

ด้วยชีวิต ถูกลิขิต ให้เดินทาง

เสบียงกรัง การเดินทาง ต้องมี

เลี้ยงตน ครอบครัว ประชาชี

ทานบารมี จึงมิอาจขาด

ขจัดความตระหนี่ มหาภัย

ตัณหาตัวร้าย ทำลายชีวิต

มิจฉาทิฏฐิ ดื้อดึงดื้อด้านสุดจิต

มีชีวิตสูญเปล่า เหมือนไก่กา

สงบเสงี่ยม เจียมตน 

อดทน น่าเคารพเลื่อมใส

เป็นอรรถเป็นธรรม งามจับใจ

มหาชนเทิดไท้ ไว้เหนือเศียร

พากเพียรละความตาย

ใส่ใจ ในธรรมปฏิบัติ

หนีกฎแห่งกรรม สุดสามารถ

สุดชีวาต ตรงสู่พระนิพพาน

มีธรรมปฏิบัติ ย่อมสามารถบรรลุ

ธรรมของผู้ รู้แจ้ง เห็นแจ้ง

ไม่ช่างพูด ช่างแสดง

เป็นผู้รู้แจ้ง ขวนขวายน้อย

ผู้ประกอบในธรรมวินัย ใส่ใจปฏิบัติ

ขวนขวายน้อย นั้นชัด เป็นนิสัย

ขันติโสรัจจะ เจียมตนเจียมใจ

มหาชนเลื่อมใส ศรัทธา

;;;;;;;;;; 

พ่อใบลานเปล่า (เอาแต่พร่ำสอน) พร่ำสอนคนอื่นเช่นใด ก็ควรทำตนได้ เช่นนั้น มิฉนั้น ท่านก็คือ พ่อใบลานเปล่า และ ปริยัติงูพิษ ก็คือเจ้า ติติงเขา ผู้เข้าถึงปฏิบัติ

 พ่อใบลานเปล่า
(เอาแต่พร่ำสอน)

พร่ำสอนคนอื่นเช่นใด ก็ควรทำตนได้ เช่นนั้น

มิฉนั้น ท่านก็คือ พ่อใบลานเปล่า

และ ปริยัติงูพิษ ก็คือเจ้า

ติติงเขา ผู้เข้าถึงปฏิบัติ

คนพูดเก่ง พูดหลาย แต่ไม่ใคร่ปฏิบัติ
มีชื่อเสียง มีอำนาจ พัดยศ
ฤาษีตีเหี้ย น่าสลด
เห็นปรากฎ มากหลาย ในสังคม

ธรรมปฏิบัติหรือไม่ ดูได้ที่ปาก
เปล่งคำพูด อันเป็นที่รัก จึงจักใช่
คนฟัง ฟังแล้วชื่นใจ
ฟังแล้วร้อน ทนไม่ได้ นั่นไม่ใช่แล้ว

ผู้ปฏิบัติธรรม เย็นฉ่ำ มีเมตตา
เมื่อเข้าใกล้ จะรู้สึกว่า น่าเคารพ
น่าฟัง ฟังแล้ว ใจสงบ
ใจสยบ มีศรัทธา ปัญญาเกิด

นักปริยัติ มีธรรมปฏิบัติ ผิดเพี้ยน
พูดเป็นเซียน ฟังไว้ ได้ความรู้
มหาชน ก็สน ตามไปดู
ได้เรียนรู้..หลักธรรม พระพุทธองค์

มิจฉาสมาธิ ที่น่าคิด ก็มีฤทธิ์เหมือนกัน
แต่ฤทธิ์นั้น มันอันตราย
เหมือนยักษ์ ที่กลักขะ ดุร้าย
เป็นฤทธิ์ นอกศูนย์กลางกาย ขาดเมตตา

ผู้พร่ำสอน ปฎิบัติไม่ได้ อันตรายต่อตน
หลงลาภยศ หนีไม่พ้น กิเลสตัณหา
เป็นอาจารย์ใหญ่ ที่ได้แต่กะโหลกกะลา
เป็นเหมือนคนธรรมดา หนีตัณหาไม่ได้

;;;;;;;;;; 

ญาติพลี (ดีเหลือเกิน):: สุขมีทรัพย์ นับได้ ไม่ถึงเสี้ยว ญาติแลเหลียว สุขนัก ยากหา ไม่ฉลาด มีทรัพย์ กลับ เมินหน้า สังคหะ คือชีวิต กิจกรณีย์

ญาติพลี
(ดีเหลือเกิน)

  สุขมีทรัพย์ นับได้ ไม่ถึงเสี้ยว

ญาติแลเหลียว สุขนัก ยากหา

  ไม่ฉลาด มีทรัพย์ กลับ เมินหน้า

สังคหะ  คือชีวิต กิจกรณีย์

สงเคราะห์ญาติ ขาด ไม่ได้

ชีวิตอันตราย อยู่ยังไง คนเดียว

นกไม่มีขน คนไร้เพื่อน หน้าเขียว

โดดเดี่ยว ขาดญาติ  เหมือนขาดใจ

ญาติดี มีน้อย พลอยได้พึ่ง 

เหมือนน้ำบึง น้ำบ่อ พออาศัย

คนพาล มากมี ตระหนี่ใน

พึ่งไม่ได้ เหมือนน้ำเค็ม เต็มทะเล

ใจเมตตา จะ สงเคราะห์ได้

ตระหนี่ใน ทำไม่ได้ สงเคราะห์

จิตบริสุทธิ์ ดุจ มารดา น้อ

หรือดุจพ่อ พระ ในบ้าน

ธรรมปฏิบัติ ขาด ไม่ได้

ไหลเป็นสาย น้ำใจ ไม่หมด 

น้ำเก่าไป น้ำใหม่มา ไม่ลด

สมบัติไม่หมด อด ไม่มี

บำรุงญาติ   ขาด ไม่ได้ 

กินสะบาย อยู่สะบาย และสุฃี

พระพุทธองค์ ทรงย้ำ ญาติพลี 

ทำให้ดี เอาใจใส่ อย่าได้ประมาท  

;;;;;;;;;;

ไม่เฉลียว:: คนจนทั้งหลาย ในปัจจุบัน เคยรวยทั้งนั้น ในอดีตชาติ

ไม่เฉลียว

คนจนทั้งหลาย

ในปัจจุบัน

เคยรวยทั้งนั้น

ในอดีตชาติ

สะบายแล้วเปลี่ยนไป

ศรัทธาคลาย ไม่เหมือนเดิม

 ติดกะโหลกกะลา ประมาทเริ่ม
เติมเงื่อนไข หลุดไปจากหมู่

ท่านถึงว่า
ครอบครัว นี่หนา มีธุรี
ยากเหลือที่
จะหลบหลีกได้

การทำตนให้บริสุทธิ์
ผุดผ่อง
จำต้อง
ประพฤติ พรหมจรรย์

เป็นโยมมาวัด
ธรรมปฎิบัติ ต้องสม่ำเสมอ
แล้วอย่าเผลอ
จากหมู่ จึงจะอยู่รอด

การสร้างบารมี
ต้องมีหมู่คณะ
มีฝูงหมาป่า
มองหา แกะหลงฝูง

โลกธรรมนั้นร้าย
ยั่วยวนหลาย จะบอกให้
อย่าอวดดีไป
อย่าออกไป จากหมู่

คนจนทั้งหลาย
เคยตายใจ โลกธรรม
ชาตินี้จึงชอกช้ำ
มีกรรมติดตัว

นี่แหละชีวิต
เราวนเวียนติดอยู่
เนินนาน เกินประมาณจะรู้
ด้วยเป็นผู้ฉลาด ขาดเฉลียว

;;;;;;;;;;