รักเราแท้ (ได้แก่บุญ) ตนแล เป็นที่รักยิ่ง เหมือนพ่อแม่ รักจริง ไม่ทิ้งเรา บุญ เป็นเช่นดังเงา รักเรา..แท้ ได้แก่บุญ

 รักเราแท้
(ได้แก่บุญ)

ตนแล เป็นที่รักยิ่ง

เหมือนพ่อแม่ รักจริง ไม่ทิ้งเรา

บุญ เป็นเช่นดังเงา

รักเรา..แท้ ได้แก่บุญ

แสวงบุญสร้างบารมี กรณียกิจ

บุญรักเราสุดชีวิต รักตนแท้

รักแล้วไม่ตระหนี่ ยังเผื่อแผ่

มอบรักแท้ ให้แก่ทุกชีวิตด้วย

คนทั้งหลาย ไม่รู้จักบุญ

วิ่งวุ่น มอบรักแท้ ให้แก่เงิน

ได้มาแล้ว มัวเมาเพลิดเพลิน

พาเราเดิน..ลงต่ำ สู่อบาย

บาป คล้ายกับ ให้รักแท้

 ทำเราแย่ โง่เขลา เบาปัญญา

หลอกให้เดินลงต่ำ เข่นฆ่า

ใช้ตัณหา พรางตา พาเดิน

บุญ คล้ายกับ ไม่รักเรา

เช่นมารดาเจ้า คอยรบเร้าให้ทำดี

บาปนั้น ตัวกลั่น อัปปรี

ชวนไป ในทางไม่ดี หนีเที่ยว

คนดี ทำดี ง่าย

คนบาป ยากหลาย..ทำดี

เป็นหน้าที่กัลยาณมิตร คอยชี้

ปลุกคน ให้มีสติ มีศรัทธา

รักตน คนรักบุญ

ศรัทธาหนุน แสวงบุญสร้างบารมี

สุขสมปราถนา ตามติดชีวี

ทุกชาติที่พึ่งมี ประหนึ่งเรือใหญ่

;;;;;;;;;;

รักแท้ (ได้แก่เมตตา) การพลัดพราก จากสิ่งที่รัก เป็นทุกข์ มัวสนุก ทุกข์ถนัด จากพลัดพราก ยากนัก จักรู้ ว่าเป็นปลัก ความเมตตานั่นต่างหาก รักแท้

 รักแท้
(ได้แก่เมตตา)

 การพลัดพราก จากสิ่งที่รัก เป็นทุกข์

มัวสนุก ทุกข์ถนัด จากพลัดพราก

ยากนัก จักรู้ ว่าเป็นปลัก

ความเมตตานั่นต่างหาก รักแท้

ถ้าเพียงแต่รัก นั้นจัก เห็นแก่ตัว
เมามัว ด้วยกิเลสตัณหา
ไม่ใช่รัก แต่หลง ดับปัญญา
รักแท้นั่นหนา พาสร้างวาสนาบารมี

ความรัก พากันจมปลัก..โคลนดูด
หรือปลักคูต ดูดคนทั้งสอง
ไม่ได้ผุดได้เกิด ไหลลงต่ำ น้ำตานอง
ทุกข์กระหน่ำ กรรมสนอง อจินไตย

รักแท้ของพ่อแม่ มีแต่ให้
เป็นเทวดาศักดิ์ใหญ่ ปกปักษ์รักษา
เป็นพระพรหม สุดเมตตา
บริสุทธิ์นักหนา ดุจว่า อรหันต์

อยากมีความสุข เลิกสนุกสนาน
มอบรักแท้ ให้แก่กัน ดีกว่า
ชวนกันเข้าวัด เข้าวา
นี่หละ ที่เรียกว่า คู่บุญคู่บารมี

รักกับเมตตา ต่างกัน ปานฟ้ากับเหว
รักเป็นเรื่องเลว เหลวไหล
สติขาด เหมือนสัตว์ ทั่วๆไป
รับความดีไม่ได้ คล้ายภาชนะคว่ำ

สติปัญญา กับเมตตา มาพร้อมกัน
สัมมาสมาธินั้น สำคัญมาก
สมาธินอกศูนย์กลางกาย มีอานุภาพ
แต่แปลกมาก ขาดเมตตา

;;;;;;;;;; 

รักแท้เท่านั้น (สู้ตัณหาได้) รักแท้ แผ่เมตตา กรุณา มุทิตา และอุเบกขา มีพรหมวิหาร ประดุจพรหมา สุขนักหนา สุขในฌาณ ปานพรหม

 รักแท้เท่านั้น
(สู้ตัณหาได้)

รักแท้ แผ่เมตตา
กรุณา มุทิตา และอุเบกขา
มีพรหมวิหาร ประดุจพรหมา
สุขนักหนา สุขในฌาณ ปานพรหม

รักของพ่อแม่ ต่อลูกน้อย กลอยใจ
นั่นแหละใช่ รักหลาย ใจปีติ
เกิดอานุภาพ ปราบมาร ตัวดี
อุปสรรคปัญหา ที่มี หนีหาย

การได้ฌาณ คือการได้ อัปปนาสมาธิ
นิ่งแน่นสนิทดี ไม่หนีหาย
ทั้งหลับตาลืมตา ก็ได้
เย็นตาเย็นใจ อยู่อย่างนั้น

ดังนั้น การฝึกสมาธิ นี้ จึงจำเป็น
ความยากเข็ญ หนีหาย 
แต่ต้องผ่านศูนย์กลางกาย
จึงจะใช่ สัมมาสมาธิ นี้เท่านั้น

สมาธินอกศูนย์กลางกาย ไร้เมตตา
โลกจึงเดือดร้อนนักหนา อยู่ขณะนี้
อาวุธร้ายๆ ก็ได้จาก มิจฉาสมาธิ
ขาดความเมตตาปราณี ผลิตออกมา

วัดพระธรรมกาย ใช้รักแท้
เมตตาแผ่ ขยาย ไปทั่วโลก
ขจัดปัดเป่าปัญหา โรคา ทุกข์โศก
ให้กับชาวโลก และสรรพสัตว์

รักแท้เท่านั้น สู้มันได้ ภัยตัณหา
ชาวโลกไม่รู้สา ขาดปัญญา รับรู้
ตกอยู่ในอำนาจ ตัณหาของมารศัตรู
มหาปูชนียาจารย์ ท่านรู้ ตามสู้สุดธรรม

;;;;;;;;;;

ตามใจอยาก (จมปลักกับการทำมาหากิน) ลืมสิ้นประโยชน์ตน และประโยชน์ท่าน สังสารวัฏฏ์นั้น สุดแสนกันดาร อันตรายสุดประมาณ อจินไตย

ตามใจอยาก
(จมปลักกับการทำมาหากิน) 

ใจคนคล้ายแมลง บินไปตามแหล่ง ที่ชอบของตน
แมลงภู่บินสูง สู่บน ยอดไม้
ส่วนแมลงวัน บินลงล่าง ไปไหน
ไปตามที่ชอบใจ ตรงไป ในส้วม

ใจคนก็มีสูงมีต่ำ ดำขาว
เป็นนิสัยเก่าๆ ที่เราสั่งสมไว้
ยากจะเปลี่ยนแปลง ถ้าไม่มีแรงบันดาลใจ
กัลยาณมิตร จึงยิ่งใหญ่ ในชีวิต

กิเลสตัณหา จะพาใจลงต่ำ
เป็นคนใจดำ ตามใจอยาก ของตน
ใครจะทุกข์ หรือสุข ข้าไม่สน
เห็นแก่ตัว มัวแต่ดิ้นรน ทำมาหากิน

เมื่อรัก ก็รักอย่างสมใจอยาก
เมื่อหมดรัก ก็เบื่อหน่ายนัก ซึมเซ็ง
เมื่อมีทรัพย์มาก น่าจักครื้นเครง
แต่เดี๋ยวเดียว ก็เบื่อเซ็ง เล็งหาใหม่

ชอบสมอยาก แม้มีทรัพย์มาก ก็จักไม่สุข
จะมีความทุกข์ เหมือนคนแก่ แต่มีเมียสาว
หึงหวงห่วง สดุ้งภัย ใจปวดร้าว
ยิ่งแก่ยิ่งหนาว เมียสาว เร่งให้ตาย

รักหมดอยาก คือรักแท้ มีแต่ให้
ด้วยการให้ ทำใจให้สุขยิ่ง
เกิดปีติ เป็นล้นพ้น สมใจจริง
การให้ จึงเป็นเครื่องหมายยิ่ง ของคนดี

ทานศีลภาวนา ล้วนเป็นการให้ เมื่อใจหมดอยาก
ให้เพราะรัก ชื่นใจนัก เมื่อได้ให้ คือทาน
ศีล เปรียบดังให้อวัยวะ แด่มารดา อย่างนั้น
ภาวนา เปรียบปาน ให้ชีวิต ด้วยจิตศรัทธา

หมดอยาก จักทำประโยชน์ตนและท่าน สมบูรณ์
ใจอบอุ่นกว้างขวาง อย่างแม่น้ำ
มีใจสูง ปานภูเขาใหญ่ ป่าใหญ่ ต้นน้ำ
มีเมตตาล้ำ ปานมหาเมฆใหญ่ ให้น้ำฝน

ตามใจอยาก จมปลัก กับการทำมาหากิน
ลืมสิ้นประโยชน์ตน และประโยชน์ท่าน
สังสารวัฏฏ์นั้น สุดแสนกันดาร
อันตรายสุดประมาณ อจินไตย

หน้าที่ยิ่งใหญ่ของชีวิต ทำจิตให้หยุดอยาก
สุขใจนัก รักตนและคนทั้งหลาย
โลกมนุษย์ปานสวรรค์ ครรลัย
โลกศิวิไลซ์ แผ่นดินธรรม แผ่นดินทอง

;;;;;;;;;;

การเลี้ยงดูบุตรเป็นมงคล (เป็นมหากุศลของการครองเรือน) ชีวิตครอบครัว รู้กันดี มีภาระหนัก ฟูมฟักลูกรัก กว่าจักเติบใหญ่ เลี้ยงกายก็ยังยาก และที่ยากกว่า คือเลี้ยงใจ ยิ่งโลกยุคใหม่ ยุคโรคโควิด วิปริตผิดธรรมดา

การเลี้ยงดูบุตรเป็นมงคล
(เป็นมหากุศลของการครองเรือน)

ชีวิตครอบครัว รู้กันดี มีภาระหนัก

ฟูมฟักลูกรัก กว่าจักเติบใหญ่

เลี้ยงกายก็ยังยาก และที่ยากกว่า คือเลี้ยงใจ
ยิ่งโลกยุคใหม่ ยุคโรคโควิด วิปริตผิดธรรมดา

ผู้ไม่ประมาท จึงจะผงาด อยู่ได้

ไม่เจ็บป่วยไข้ มีกินมีใช้ ไม่อนาทร

เหมือนอยู่ในจุดเย็น ในเตาหลอม ไม่ทุกข์ร้อน

จุดเย็นซ่อน อยู่ภายใน คือศูนย์กลางกายนั่นเอง

จุดเย็น เป็นเช่นศูนย์กลางกาย

เอาใจนิ่งๆไว้ ณ ที่จุดนี้

บุญบารมีไหลมา สุขสมปราถนาเกิดมี

ศูนย์กลางกายนี้ คือจุดเย็นของชีวิต

โลกภายนอกศูนย์กลางกาย ตกอยู่ในกระแสวิบาก
ทุกข์ยิ่งนัก หาสุขไม่ได้ ยิ่งไปยิ่งมีปัญหา

ความสุขสมปราถนา คนหารู้ไม่ ซ่อนอยู่กลางกายา

คนดื้อไม่ศรัทธา หาสุขไม่เจอ เจอแต่สนุก สุกๆดิบๆ

 
การเลี้ยงดูบุตร สุดดี เป็นมงคล 

 ได้ฝึกได้ฝน คุณธรรมเลิศล้น พรหมวิหาร

เมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา นั้น

มีสุขสันติ์ ปานพระพรหม เลยทีเดียว

บุพพการี พ่อแม่ดี บุตรกตัญญู

เคยเป็นผู้ บำรุงบิดามารดา มาก่อน

 มีอภิชาติบุตร สุดดี ดับทุกข์ร้อน

  เกิดมาช้อน มาดำรง วงศ์ตระกูล

  
บุพพการี กัลยาณมิตร ของบุตร

 ประดุจ อรหันต์ ตั้งแต่วัน ตั้งท้อง

 รอคอยบุตร สุดรัก ยิ้มย่อง

ประคับประคองท้อง ไม่ให้ต้อง อันตราย

ความรัก คู่ครอง ของศักดิ์สิทธิ์

เนรมิต บุตรดีได้ ดังใจหมาย

มอบรักแท้ ให้แก่กัน จนวันตาย

มอบใจกาย สงเคราะห์กัน ชีวิตมั่นคง

มีครอบครัว ยังเล่นหัว โทษหนัก

บุตร ผุดมาจาก อบายภูมิ

ก่อปัญหา อุปสรรคนานา รุม  

 หมดกลุ้ม ถ้ามอบรักแท้ ให้แก่กัน

;;;;;;;;;;

รักแท้ (มีแต่ในพ่อแม่เท่านั้น) การครองเรือนนี้ ต้องมี ฆราวาสธรรม พระไม่ได้ห้าม แต่ต้องย้ำ การมีธรรมะ ขอให้มีสติ มีรักแท้ และมีสัจจะ จริงจังจริงใจ ไม่เลิกลา ตราบฟ้าดินสลาย

รักแท้
(มีแต่ในพ่อแม่เท่านั้น)

การครองเรือนนี้ ต้องมี ฆราวาสธรรม

พระไม่ได้ห้าม แต่ต้องย้ำ การมีธรรมะ 

ขอให้มีสติ มีรักแท้ และมีสัจจะ

จริงจังจริงใจ ไม่เลิกลา ตราบฟ้าดินสลาย

สัจจะธรรม มีอานุภาพล้ำ นำสุขสมปราถนามาให้

คุณธรรมที่ยิ่งใหญ่ ครองใจคน

ได้ลาภยศ ปรากฏนาม ในปวงชน
บุญท่วมท้น ขจัดบาปอกุศล พ้นภัยทั้งปวง

จริงใจต่อตน ต่อทุกคน ต่อคุณงามความดี

จะได้อย่างนี้ จะต้องมีใจศรัทธา

เดินตามทางสายกลาง ทานศีลภาวนา

ที่สำคัญนักหนา คือสัมมาสมาธิ

สัมมาสมาธิ เอาสติไว้ในตน

วิตกวิจาร สำคัญล้น อยู่ภายใน

เอาใจมาอยู่ แล้วหยุด สดุดลมหายใจ

ใจโล่งโปร่งสบาย ปีติสุข

ความสุขใจนี้ จะมีมา พร้อมกับรักแท้

กตัญญูต่อพ่อแม่ เป็นเบื้องต้น 

รักครอบครัว ได้สติ มีความอดทน

ไม่ปะปนเกลือกกลั้ว กับคนชั่วคนพาล

 กตัญญู น้อยคนรู้ ความยิ่งใหญ่

รักษาได้ สบาย ทุกชาติ

เป็นบารมี แสนสุดดี สุขสมมาด

ภัยใดใด ไม่อาจ ทำร้าย

ชิงสุกก่อนห่าม ก่อกรรม กิเลส

 เป็นเหตุ ก่อปัญหา พาทุกข์

ผู้ไม่รู้ นึกว่า แสนสนุก

 แสนสุข แสนสบาย คล้ายๆหนอน

 รักแท้ ได้แก่ เสียสละ

ไม่หวังจะ สมมาด ปราถนา

ขอแต่เพียง ให้เขา สุขอุรา

ส่วนเรา นั่นหนา ไม่เป็นไร

 รักแท้ มีแต่ พ่อแม่ 

สุดยากแท้  มีอยู่ ในผู้อื่น

อยากลองรัก เตรียมอกหัก ไม่ฟื้น

เจ้าจงตื่น ได้สติ อย่าริรัก

วันวาเลนไทน์ ควรใช่ วันรักแท้

มอบให้แก่ พ่อแม่ จะดีกว่า

สั่งสม คุณธรรม กตัญญุตา

สุขสมปราถนา จึงจะมา สู่ชีวิต

;;;;;;;;;;;