แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ ความตาย แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ ความตาย แสดงบทความทั้งหมด

วันอังคารที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2567

ทุกคนตายแน่ (แก่หรือไม่แก่) เมื่อสัตว์จะตาย ไม่มีผู้ป้องกัน มัจจุราช นั้น เป็นใหญ่ จะตายวันตายพรุ่ง บอกไม่ได้ ประมาทหลาย ถ้าไม่เตรียมตัว

 ทุกคนตายแน่
(แก่หรือไม่แก่)

เมื่อสัตว์จะตาย ไม่มีผู้ป้องกัน
มัจจุราช นั้น เป็นใหญ่
จะตายวันตายพรุ่ง บอกไม่ได้
ประมาทหลาย ถ้าไม่เตรียมตัว
ทรัพย์สักนิด ก็ติดตามคนตายไม่ได้
มีแต่บุญใส ติดตามอุปถัมภ์
กับบาปร้าย ตามขย้ำ
กฎแห่งกรรม ทำหน้าที่
กำจัดความแก่ ด้วยทรัพย์ไม่ได้
ยิ่งใหญ่ กฎไตรลักษณ์
โลกคือโรงละคร จงประจักษ์
ทรัพย์ คือกับดัก ของมาร
คน ไม่ได้อายุยืน เพราะทรัพย์ 
การแตกดับ ขึ้นกับกรรม
ศีลดี ชีวี สบายล้ำ
ฆ่าสัตว์ ก่อกรรม รอนอายุ
สัตว์ทั้งปวง ทอดทิ้งร่างไว้ในโลก
มีแต่ใจ สกปรก หรือสะอาด
เวียนว่าย สังสารวัฏฏ์
อนันตชาติ อจินไตย
ทั้งคนมี คนจน
ทุกคน มีความตาย เป็นเบื้องหน้า
มีสุคติ กับทุคติ ระวังหนา
อย่ารอช้า แสวงบุญสร้างบารมี
วันคืน ย่อมล่วงไป
ชีวิตย่อม ลดลงไป เช่นกัน
อายุของสัตว์ แสนสั้น
เหมือนกันกับ คลองน้อยน้ำน้อย

;;;;;;;;;;

วันอังคารที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2567

ผู้บรรลุธรรม (ความตายมาถึงก็ไม่โศก) ผู้ บรรลุธรรม หมดความต้องการ ทางโลก ความตายมาถึง ก็ไม่โศก เห็นโลก เป็นเรือนถูกไฟไหม้

ผู้บรรลุธรรม
(ความตายมาถึงก็ไม่โศก)

ผู้ บรรลุธรรม
หมดความต้องการ ทางโลก
ความตายมาถึง ก็ไม่โศก
เห็นโลก เป็นเรือนถูกไฟไหม้

ผู้มีสติ ย่อมหลีกออก
ท่านไม่ยินดีดอก ในที่อยู่
ย่อมละได้ ง่ายๆ หมูๆ
  ดู อย่างหงส์ ละเปือกตมฉะนั้น
 ผู้สงบกายวาจาใจ
เป็นผู้ไร้ อาสวะ
 ถึงพร้อม ด้วยสติปัญญา
 ผู้ละ สิ่งทั้งปวงได้ ใช่มุนี
 ผู้มีกายสะอาด
 มีวาจาสะอาด มีใจสะอาด
ไม่มีอาสวะ ถึงพร้อมด้วยความสะอาด
 ว่าแน่ชัด เป็นผู้ล้างบาปแล้ว
ผู้ใดมักโกรธ ผูกโกรธไว้
 ลบหลู่เขาได้ ด้วยความชั่วช้า
ความเห็นวิบัติ มีมายา
 พึงรู้ว่า คนนั้น เป็นคนเลว
กษัตริย์ พราหมณ์ฯ.. จัณฑาล
และคนงาน ชั้นต่ำ
สงบเสงี่ยม ฝึกตนแล้ว ก็เลิศล้ำ
ไม่ต่ำ ปรินิพพาน เหมือนกันหมด
บัณฑิต ขัดขวางโจร
  แต่กระตือลือล้น ในสมณะ
บัณฑิตย่อมยินดีต้อนรับ ทุกเวลา
แม้สมณะ จะมาบ่อยๆ

;;;;;;;;;;

วันอาทิตย์ที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2567

บวชสำคัญหลาย (หมู่ญาติ ได้แสวงบุญ) ทำไมต้องบวช ปุถุชนไม่เข้าใจ มีครอบครัวแล้ว ใช่ ต้องดูแล ผู้ไร้ศรัทธา ไร้ปัญญาแท้ เหมือนไก่นั่นแหละ เขื่ยพลอยทิ้ง

 บวชสำคัญหลาย
(หมู่ญาติ ได้แสวงบุญ)

ทำไมต้องบวช ปุถุชนไม่เข้าใจ
มีครอบครัวแล้ว ทำไม ไม่ดูแล
ผู้ไร้ศรัทธา ไร้ปัญญาแท้
เหมือนไก่นั่นแหละ เขี่ยพลอยทิ้ง

 
เราต้องตาย นี่หละสำคัญ
หลังตายนั้น มันไม่ตาย
เหมือนนอนฝัน ตื่นขึ้นได้
และสำคัญหลาย ต้องเวียนว่ายวัฏฏะ

วัฏฏะ สุดจะอันตราย
นี่หละ เรื่องยิ่งใหญ่ ของชีวิต
พระผู้รู้ กู่ก้อง สุดขีด
แต่สรรพสัตว์ หมดสิทธิ์ เข้าใจ

หลังตาย มีบุญบาป ติดตามไป
บุญนั้นใช่ ตามไปอุปถัมภ์
ส่วนบาป เลวชาติ ต่ำ
ติดตาม ทำลายล้าง

ชีวิตต้องการบุญ คุณต้องรู้
มิฉนั้น เป็นผู้ ประมาทอย่างยิ่ง
ทานศีลภาวนา จึงสำคัญจริงๆ
เป็นกรณียกิจอย่างยิ่ง ของมนุษย์

ผู้ครองเรือน มีภาระมาก
ยากที่จัก แสวงบุญ
ด้วยกิเลสตัณหา เข้ามาวุ่น
จึงต้องเร่งลุ้น ปฏิบัติธรรม 

นั่นหละบุญค้ำ จะนำชีวิต
ให้โอกาศ ให้สิทธิ์ บวชได้
และยังเป็น เนื้อนาบุญที่ยิ่งใหญ่
 นำพาหมู่ญาติทั้งหลาย แสวงบุญ

;;;;;;;;;;

วันพุธที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2565

ความตายไม่ธรรมดา (อย่ารอช้า รีบหาบุญ) ชีวิตสรรพสัตว์ เหมือนภาชนะดิน ซึ่งล้วน สลายสิ้น เป็นที่สุด ความตาย ไม่มีนิมิตรหมาย แต่มนุษย์ ทำตัวประดุจ ตายไม่เป็น

 ความตายไม่ธรรมดา
(อย่ารอช้า รีบหาบุญ)

ชีวิตสรรพสัตว์ เหมือนภาชนะดิน
ซึ่งล้วน สลายสิ้น เป็นที่สุด
ความตาย ไม่มีนิมิตรหมาย แต่มนุษย์
ทำตัวประดุจ ตายไม่เป็น

ปราชญ์กล่าวว่า ชีวานี้น้อยนัก
เพียงสัก หยดน้ำค้าง บนยอดหญ้า
ฟองน้ำฝนหนึ่งฟอง ของฝนทั่วฟ้า
หรือรอยขีดในน้ำ เท่านั้นหละ อายุคน

 ผัดผ่อนกับมฤตยู ผู้มีกองทัพใหญ่
เป็นไป..ไม่ได้เลย จะผัดผ่อน
แม้พระผู้รู้ เพียงรู้ วันแน่นอน
ปุถุชนไม่เดือดร้อน นอนสะบาย

เมื่อชรา พาไป ไม่มีผู้ป้องกัน
เหมือนตะวัน คล้อยต่ำ ธรรมชาติ
ความชราเตือนสติ มิให้ประมาท
ตัดอาลัยให้ขาด โอกาศสุดท้าย

เมื่อสัตว์จะตาย ไม่มีผู้ป้องกัน
แม้รู้ทัน ก็สาย เสียดายชีวิต
เวียนว่ายวัฏฏะ อำมหิต
ทุกข์หลาย สุดคิด อจินไตย

ทรัพย์สักนิด ก็ติดตามไปไม่ได้
 กอบโกย กันไปทำไม นักหนา
สรรพสัตว์ ขาดศรัทธา
กัลยาณมิตร จึงล้ำค่า สุดบรรยาย

ขจัดความแก่ ด้วยทรัพย์ไม่ได้
ทรัพย์ทั้งหลาย คล้ายภรรยาสาว
คนแก่ ทั้งทุกข์ ทั้งเศร้า
ส่วนภรรยาสาว ดีใจ เหมือนได้ปีก

;;;;;;;;;;


วันอังคารที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563

มีสติสมบูรณ์ (อบอุ่นปลอดภัย ในโลกนี้และโลกหน้า) :: ชีวิตน่ากลัว ถ้าไม่เตรียมตัวไว้ เมื่อเจ็บป่วยไข้ ทำอะไรไม่ได้ ไม่มีใครช่วย

มีสติสมบูรณ์
(อบอุ่นปลอดภัย ในโลกนี้และโลกหน้า)
ชีวิตน่ากลัว ถ้าไม่เตรียมตัวไว้
เมื่อเจ็บป่วยไข้ ทำอะไรไม่ได้ ไม่มีใครช่วย
หรือเมื่อตาย อยู่ภพใหม่ ยิ่งแล้วใหญ่ มีแต่ซวย
ชีวิตจะสวย ด้วยไม่ประมาท ไม่ขาดฝึกสติ
 คนมีสติที่สมบูรณ์ แม้รู้วันตาย
 ใจอบอุ่นหลาย ด้วยอาศัยบุญญา
นึกถึงความตาย ได้ทุกขณะ
แม้จะมรณะ ก็สุขอุรา เหมือนผู้ชนะสงคราม
ส่วนนักโทษประหาร ก็รู้วันตาย
สติแตกกลัวหลาย กลัวตาย ด้วยบาป
นึกถึงความตายตลอดเวลา ไม่อาจระงับ
กินไม่ได้นอนไม่หลับ เหมือนกับผู้แพ้สงคราม
คนทั่วๆไป กิเลสหนา ปัญญาหยาบ
มัวเมาประมาท เหมือนกับ แมงเม่า
ขาดสติ มิเคยคิดถึงวันตาย ได้แต่กินบุญเก่า
เมื่อตาย ก็ไปเปล่า ล้มละลาย
ผู้มีอำนาจ บังอาจ ทุจริตผิดศีลธรรม
เบียดเบียน ล้างผลาญประจำ กรรมมาก
เมื่อหมดเวลาชีวิต น่ากลัวสุดขีด จะประจัก
เหมือนคนแพ้สงคราม ทุเรสยิ่งนัก รู้จักชีวิตเมื่อสาย
เมื่อมีสติอยู่กับตัว ไม่กลัวอะไร
กล้าหาญชาญชัย เสียสละได้ แม้ชีวิต
บุญอุเบกขา เกิดความกล้า ไม่กลัวสักนิด
ตายก่อนตาย ถอดจิต คนคิดไม่ถึง
ใจไม่อยู่กับตัว มัวเมาอยู่ภายนอก
ใจจึงถูกหลอก หลงอุปทาน ยึดมั่น จึงกลัว
เมื่อใจมีสติแจ่มใส อยู่กับตัว
ความกลัวคลาย เป็นผู้ใหญ่เสียสละ
ดังนั้น การฝึกสมาธิ เดินใน
กลางของกลาง ยิ่งเข้าไป ใจยิ่งกล้า
กระทั่ง เข้าถึงพระรัตนตรัย ธรรมกายา
นี้หละถอดจิต ที่เรียกว่า ตายก่อนตาย
คนขาดสติ นี้จะตายหลังตาย
โง่หลาย แม้ตัวตายก็ไม่รู้
ซมซานอยู่นาน ๗วันจึงค่อยรู้
ยมทูตต้องมา พาไปสู่ ยมโลก
ตายขณะตาย คือตายขณะมีสติ
รู้ดีว่าตัวกำลังจะตาย
สั่งเสีย ร่ำลา ครั้งสุดท้าย
นึกถึงบุญที่เคยทำมาได้ ไปสวรรค์
พระพุทธองค์ ทรงตรัส อย่าประมาท มัวเล่นสนุก
เตรียมตัวตาย หนีทุกข์ สนุกไม่ได้
เราเป็นนักโทษประหาร ผลาญเวลาได้ไง
สร้างที่พึ่งเข้าไว้ สุขสมใจ ภายใต้บุญบารมี

;;;;;;;;;;

วันอังคารที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2561

เฝ้าสมบัติ :: ความตาย เกิดขึ้นได้ ด้วยบุญหมด หลังตายเดินทางไม่ละลด ในวัฏฏะ

เฝ้าสมบัติ

ความตาย
เกิดขึ้นได้ ด้วยบุญหมด
 หลังตายเดินทางไม่ละลด
ในวัฏฏะ

นับกาลเวลาไม่ได้
ทุกข์หลาย เลยหนา
กระทั่งว่า
คิดไม่ออก จะบอกอย่างไร

จะเกิดบนสวรรค์
เลิกฝันเถอะ
ตราบใดที่เธอ
ยังไม่ตั้งใจรักษาศีล

มัวแต่ทำมาหากิน
ชีวิตสิ้น เหมือนไก่กา
ไม่ทานศีลภาวนา
แล้วจะไปสวรรค์...ยาก

ต้องถือการนั่งสมาธิ
เป็นกรณียกิจ
คือทำเป็นนิจ สม่ำเสมอ
จีงจะเจอสวรรค์ได้

เกิดเป็นมนุษย์ยากหลาย
ยิ่งกว่าไปสวรรค์
คนผู้นั้น ต้องมีปณิธาน
สร้างบารมี

 เป็นมนุษย์ที่ดียิ่งยากสุด
หมู่มารฉุด อุตลุดด้วยลาภยศ
เป็นมนุษย์ปนมาร ปรากฎ
ถูกกำหนด ให้ขวางคนทำดี

มนุษย์เท่านั้นหาบุญได้
พญามารจึงกำหนดให้ ชีวิตสั้น
เหมือนสะเก็ดไฟในห้วงจักรวาล
แสนสั้นปานกัน เลยทีเดียว

การนั่งสมาธิ
คือฝึกตายก่อนตาย
ตายเป็น จึงจะได้
ไปสวรรค์

ตายไม่เป็นแม้มีบุญมาก
ก็จักไปอบายได้ง่าย เช่นกัน
เพียงมีจิตอาวรณ์ ไม่เบิกบาน
เป็นสัตว์เลื้อยคลาน เฝ้าสมบัติ

;;;;;;;;;;