ทาน (เครื่องหมายกตัญญู) ทาน เครื่องหมาย กตัญญู บัณฑิตผู้รู้ จึงอัตตสุทธิ ทำตนให้เป็นผู้ บริสุทธิ์ดี สังคหวัตถุสี่ เป็นนิสัย

 ทาน
(เครื่องหมายกตัญญู)

 

ทาน เครื่องหมาย กตัญญู

บัณฑิตผู้รู้ จึงอัตตสุทธิ

ทำตนให้เป็นผู้ บริสุทธิ์ดี

สังคหวัตถุสี่ เป็นนิสัย

ผู้มีบุญ คนกตัญญ

เป็นผู้ มีปัญญา มีศรัทธา

บุญเท่านั้น คู่ควรบิดามารดา

แม้ดูแลท่านร้อยปี บนบ่า ก็ตาม

กตัญญูต่อบุญ เป็นบัญฑิต

คนพาลโง่สนิท ขาดปัญญา

บุญติดตามอุปถัมภ์ ค้ำชีวา

กตัญญูต่อบิดามารดา ต้องแสวงบุญ

บุญของบุตร จะฉุดบิดามารดา

ขึ้นชั้นฟ้า สวรรค์

การแสวงบุญ จึงสำคัญ

การบำเพ็ญทาน เป็นเบื้องต้น

กตัญญู คุณธรรมใหญ่

ตกน้ำไม่ไหล ตกไฟไม่ไหม้

ไม่ใช่เรื่อง พอดีพอร้าย

แต่ คอขาดบาดตาย ทีเดียว

การบำเพ็ญทาน เป็นเบื้องต้น

เป็นเครื่องหมาย ของคน กตัญญู

ปุถุชน ไม่รู้

แถมยังเป็นศัตรู กับวัด อีกด้วย

ดังนั้นบำเพ็ญทาน ขจัดกิเลสตระหนี่

ดับตัณหามากมี ในตัวตน

หลุดพ้นภาวะ ปุถุชน

เป็นบัณฑิตคน พ้นอกตัญญู

;;;;;;;;;;

บุญบาปเฉพาะตน (จงอดทน แม้สุขหรือทุกข์) ตนทำบาปเอง ย่อมเศร้าหมองเอง ไม่มีคนเก่ง ทำให้คนอื่น บุญบาปเฉพาะตัว ไม่อาจหยิบยื่น เมื่อได้ทุกข์ ขมขื่น จงขันติ

 บุญบาปเฉพาะตน
(จงอดทน แม้สุขหรือทุกข์)

ตนทำบาปเอง ย่อมเศร้าหมองเอง

ไม่มีคนเก่ง ทำให้คนอื่น

บุญบาปเฉพาะตัว ไม่อาจหยิบยื่น

เมื่อได้สุขหรือทุกข์ ขมขื่น จงขันติ

ตนไม่ทำบาปเอง ย่อมหมดจดเอง

กฎแห่งกรรม นั้นเจ๋ง แน่นอน

ได้ทุกข์หรือสุข ล้วนกรรมสะท้อน

พระท่านสอน ให้ขันติ มีสุขหรือทุกข์

มนุษย์ ผู้เห็นแก่ประโยชน์ตน

เป็นคน ไม่สะอาด

เป็นคนตระหนี่ ประมาท

เป็นธรรมชาติ ของคนบาป สกปรก

บัณฑิต ย่อมฝึกตน

ปุถุชน มัวเมาสนุกสนาน

บัณฑิต ฝึกสติ เป็นชีวัน

ด้วยชีวิตนั้น เป็นของน้อย

ผู้ประพฤติดี ย่อมฝึกตน

ฝึกฝนใจ ให้มีสติ

เป็นกรณียกิจ ในโลกนี้

หลังตาย ไม่อาจที่ทำได้

ผู้มีตนฝึกดีแล้ว ได้ที่พึ่ง ซึ่งได้ยาก

ตามพิทักษ์ รักษาในทุกภพชาติ

บุญเป็นอัตตา ส่วนบาป ร้ายกาจ

ตามพิฆาต ทุกชาติภพ

ผู้ใด รักษาตนได้

ตนนั้นใช่ คือบุญ

ย่อมตามรักษา สมบัติของคุณ

มีสุขสมบูรณ์ ทั้งภายในภายนอก

 ;;;;;;;;;;

รักษาตน (คนแสวงบุญ) ถ้ารู้ว่าตน เป็นที่รัก ก็ควรiรู้จัก รักษาตนนั้นให้ดี หมั่นสั่งสมบุญกุศล ความดี ตามรักษาชีวี อุปถัมภ์

 รักษาตน
(คนแสวงบุญ)

ถ้ารู้ว่าตน เป็นที่รัก

ก็ควรรู้จัก รักษาตนนั้นให้ดี

หมั่นสั่งสมบุญกุศล ราศรี

ตามรักษาชีวี อุปถัมภ์

บัณฑิต พึงทำตนให้ผ่องแผ้ว

ใช่แล้ว จากเครื่องเศร้าหมองจิต

เว้นบาป อกุศล อำมหิต

เหมือนยาเสพติด เพื่อนชั่ว

ถ้าพร่ำสอนผู้อื่น ฉันใด

ก็ควรใส่ใจ ทำตนฉันนั้น

หน้าไหว้ หลังหลอก คนพาล

ไม่ซื่อต่อตนนั้น อันตราย

จงเตือนตน ด้วยตนเอง

คนเก่ง เตือนตนเองได้

เป็นบัณฑิต ผู้คนไว้ใจ

เป็นที่กราบไหว้ บูชา

จงพิจารณาตน ด้วยตนเอง

เป็นคนเก่ง ฝึกตนฝึกสติ

ปราบพาลในตน คนดี

ทุ่มชีวี ฝึกตน

จงถอนตน ขึ้นจากหล่ม

เหมือนช้างตกหล่ม ถอนตนขึ้นฉะนั้น

นี้เป็น กิจของชีวัน

เราเกิดมานี้นั้น สร้างบารมี

จงเป็นผู้ ตามรักษาตน

เป็นคนแสวงบุญ ไม่ประมาท

 จะได้ไม่เดือดร้อน เป็นทาส

อย่าปล่อยโอกาศ ให้บาป

;;;;;;;;;;

ชนะตน (ชนะโลก) ชนะตนนั่นแหละ เป็นดี ที่สุด ของชัยชนะ ชนะพาลภายใน สุขสมปราถนา ได้ชื่อว่า ชนะโลก

ชนะตน
(ชนะโลก)

ชนะตนนั่นแหละ เป็นดี

ที่สุด ของชัยชนะ

ชนะพาลภายใน สุขสมปราถนา

ได้ชื่อว่า ชนะโลก

ได้ยินว่าตนแล ฝึกได้ยาก

ต้องรู้จัก ขันติ ความอดทน

เอาชนะ กิเลสในตน

 ยากเหลือล้น ออกจากปลักตัณหา

ตนที่ฝึกดีแล้ว เป็นแสงสว่างของบุรุษ

เป็นมนุษย์ ผู้หลุด จากโลกโลกีย์

เข้าสู่เส้นทางธรรม สงบสันติ

หนี กฎแห่งกรรม คุกประหาร

ตนแล เป็นที่พึ่งของตน

บุญกุศล คือตัวตนอัตตา

ส่วนบาป  ต่ำช้า

เป็นอนัตตา ไม่ใช่ตัวตน

ตนเทียว เป็นคติของตน

เราทุกคน มีทางเดินเฉพาะ

ไม่มีใครช่วยใครได้ ไม่อาจขอ

บุญเท่านั้นหนอ เพื่อนแท้

ตนแล เป็นที่รักยิ่ง

ทำดีทุกสิ่ง ก็เพื่อตน

ทำดีได้ดี ได้บุญกุศล

ทำดีให้คน แต่ตนได้

ความรักอื่น เสมอด้วยตนไม่มี

ตนในที่นี้ คือบุญ

เหมือนมารดา ติดตามค้ำจุน

เกื้อหนุน ไม่มีเบื่อหน่าย

;;;;;;;;;;

ศีลไม่บริสุทธิ์ (ประดุจทำทานด้วยของบูดเน่า) มีศีล คือคนใจใสใจสูง มีจิตมุ่ง ให้อภัย ไม่โกรธเกลียด เคียดขึ้งใคร ควบคุมวาจากาย ให้สงบสำรวม

 ศีลไม่บริสุทธิ์
(ประดุจทำทานด้วยของบูดเน่า)

มีศีล คือคนใจใสใจสูง

มีจิตมุ่ง ให้อภัย

ไม่โกรธเกลียด เคียดขึ้งใคร

ควบคุมวาจากาย ให้สงบสำรวม

คนใจสูง คือมนุษย์

รักษาความบริสุทธิ์ กายวาจา

ไม่เหมือนปุถุชน คนธรรมดา

ดื่มสุรา เป็นว่าเล่น

กายวาจาบริสุทธิ์ ไม่ธรรมดา

ท่านเปรียบว่า ภูเขาใหญ่ป่าใหญ่

เป็นต้นน้ำ หลั่งไหล

ธรรมชาติสดใส สวยงาม

ดังนั้น คนมีศีลอยู่ที่ใด

ธรรมชาติเกรงใจ ไม่ร้ายแรง

รวมทั้งหมู่ชน ไม่กำแหง

ร่วมแรงร่วมใจ สามัคคี

ผู้มีศีล น่าเลื่อมใส

ศัตรูร้าย และภัยธรรมชาติ สงบ

ผู้มีศีล ชนะ ไม่ต้องรบ

ศัตรูยอมสยบ แพ้ใจ

ภูเขาใหญ่ เต็มไปด้วยทรัพยากร

ผู้มีศีล มีทรัพย์มานอน เอง

ด้วยมีอริยทรัพย์ คือบุญ บานเบ่ง

บุญก็มาเอง จากพระนิพพาน

การทำทาน ต้องมีศีล

ขาดศีล ขาดความบริสุทธิ์

เหมือนทำทาน ด้วยของบูด

ความบริสุทธิ์ จึงสุดสำคัญ

;;;;;;;;;;

สร้างบุญให้ได้เป็นภูเขา (สำคัญเราต้องนั่งธรรมะ) เราต้องคิดให้ได้ว่า ชาตินี้นะ เป็นชาติสุดท้ายของเรา ที่จะได้มีโอกาศ แก้ไขตัวเก่า จะต้องสร้างบุญเป็นภูเขา ให้ได้

 สร้างบุญให้ได้เป็นภูเขา
(สำคัญเราต้องนั่งธรรมะ)

 เราต้องคิดให้ได้ว่า
ชาตินี้นะ เป็นชาติสุดท้ายของเรา
ที่จะได้มีโอกาศ แก้ไขตัวเก่า
จะต้องสร้างบุญเป็นภูเขา ให้ได้

และอธิษฐานล้อมคอก

ตอก..ย้ำปณิธาน

นี้เป็นคำสอน ของยายฯท่าน

ที่เปรียบปาน เพชรพลอย

การเกิดเป็นมนุษย์ สุดๆยาก

แม้เทวดา ก็ยังรัก อยากเป็นมนุษย์

ในวัฏฏะ ภูมิมนุษย์ วิเศษสุด

เป็นมนุษย์ หาบุญได้ ภูมิเดียว

ตราบใด ยังไม่ได้เห็นดวงธรรม

บุญยังต่ำ ยังน้อย

การปฎิบัติธรรม จึงอย่าถอย

อย่างน้อย ต้องได้ดวงธรรม

ทำน้อย แต่ได้บุญมาก

ถ้าใจปัก อยู่ในแหล่งเนื้อนาบุญ

ที่กลางกาย มีศูนย์

เป็นเนื้อนาบุญ สุดวิเศษ

การนั่งธรรมะ ยายฯย้ำนัก

ด้วยกายมนุษย์เท่านั้นจัก..ทำได้

และเวลา ก็น้อยสุดใจ

แว๊บเดียวหาย เดี๋ยววันเดี๋ยวคืน

สร้างบุญเป็นภูเขาได้นั้น

สำคัญ เราจะต้อง นั่งธรรมะ

ทุกอิริยาบถ ตรึกตลอดเวลา

คิดเสียว่า เราเกิดมาปฏิบัติธรรม

;;;;;;;;;;

สร้างบารมี (เพื่อที่จะช่วยสรรพสัตว์) สิ่งที่ เรามีเราเป็นเราได้ ในปัจจุบัน ทั้งนั้น มาจากอดีต เมื่อถึงขีดถึงคราว ไม่ใช่ หนึ่งสมองสองมือเรา อย่าโง่เขลา หลงกลมาร

สร้างบารมี
(เพื่อที่จะช่วยสรรพสัตว์)

สิ่งที่ เรามีเราเป็นเราได้ ในปัจจุบัน

ทั้งนั้น มาจากอดีต เมื่อถึงขีดถึงคราว

ไม่ใช่ หนึ่งสมองสองมือเรา

อย่าโง่เขลา หลงกลมาร

กฏแห่งกรรม สร้างวัฏฏจักร

กิเลสกรรมวิบาก ของมาร

กรรมดีชั่ว สร้างได้ในโลกนี้ เท่านั้น

โลกหน้านั้น รับวิบาก อย่างเดียว

กฎไตรลักษณ์ สร้างฉากละคร

หรือเหมือนกับตอน นอนฝัน

ดูเป็นจริงเป็นจัง ทุกสิ่งอัน

เมื่อตื่นจากฝัน พลันหายหมด

หลังตาย เราจะรู้สึก ได้อย่างนั้น

เมื่อรู้ทัน ก็สายเสียแล้ว

ต้องไปคุกประหาร เป็นแถว

กลับตัวไม่ทันแล้ว เหมือนเดิม

ปุถุชน คนกิเลสหนา

เวียนวนไปมา ในวัฏฏสงสาร

เป็นอจินไตย อนันตกาล

ไม่มีวัน จะหลุดจะพ้น

ทุกข์หนักหนา คุกประหาร

น้ำตานั้น มากกว่าน้ำสมุทร

เป็นการตรัสรู้ องค์พระพุทธ

น่าสงสารสุด สรรพสัตว์

ยากหลาย ที่จะให้ปุถุชน

หันมาสน มาศรัทธาในบุญ

ต้องบารมีนัก จึงจะเกื้อกูล

การแสวงบุญ สร้างบารมี จึงจำเป็น

;;;;;;;;;;