ศีลดีนัก (แต่ต้องรักษาให้เป็น) ศีล เป็นยอดวินัย ยกใจให้ใส และสูงส่งบริสุทธิ์ เป็นมนุส..สเทโว ไม่ใช่คนโตธรรมดา มีบุคคลิกสูงส่ง น่ากราบไหว้ บูชา หมู่พาลา แพ้ทาง หดหัวลดหาง หนีไป

 ศีลดีนัก
(แต่ต้องรักษาให้เป็น)

ศีล เป็นยอดวินัย ยกใจให้ใส และสูงส่งบริสุทธิ์

เป็นมนุส..สเทโว ไม่ใช่คนโตธรรมดา

มีบุคคลิกสูงส่ง น่ากราบไหว้ บูชา

หมู่พาลา แพ้ทาง หดหัวลดหาง หนีไป

ใครทำร้ายผู้บริสุทธิ์ ประดุจทำร้ายมารดา

แผ่นดินแผ่นฟ้า ไม่อาจจะทนได้

เหมือนเถรเทวทัต ลัดลงอเวจีทันใด

ไฟนรกท่วมกาย อนันตกาล

ถ้าทุกคน เปี่ยมล้น ด้วยศีล๕

อากาศดินฟ้า จะสดใส

โลกและสวรรค์ ไม่ห่างกันไกล

สวยงามสดใส พอๆกัน

ความสงบร่มเย็น ที่ยั่งยืน

จะเกิดขึ้น เมื่อทุกคนมีศีล๕

อานุภาพของศีล ไม่ธรรมดา

แต่ยากนักหนา หลวงปู่ฯจึงลงมา ปราบมาร

ศีลธรรมเท่านั้น คือเครื่องป้องกันโลก

ให้พ้นทุกข์โศก ชาวโลกเป็นพี่น้องกัน

พระเจ้าจักรพรรดิ์ อุบัติ เชื่อมสมาน

สุขไม่มีประมาณ ปานสวรรค์

ศีล คือเกราะคุ้มภัย ได้อย่างดี

หมู่มารมารี แพ้พ่ายภัยตน

เกิดเจ็บป่วยไข้ เกิดอันตราย บัดดล

หนีไม่พ้น ภัยธรรมชาติ 

ศีล จะกลั่นใจ ให้ใสสะอาดบริสุทธิ์

ประดุจ..สังข์ขัด องอาจกล้าหาญ

มีพลังมาก ดังช้างสาร

เปี่ยมล้น ห้าวหาญ ปานราชสีห์

สันติภาพ จะมีขึ้น เมื่อคนตื่นศีล๕

แผ่นดินแผ่นฟ้า แจ่มจ้า สดใส

โลกและสวรรค์ ไม่ห่างกันไกล

เป็นชาวศิวิไลซ์ สวรรค์บนดิน

ความโกรธหมด เมื่อศีลสดใส

สง่างามเกินใคร สดใสผิวพรรณ

มีพลังยิ่งนัก สุดจักประมาณ

เป็นที่อัศจรรย์ อจินไตย

ศีลนั้นดีนัก แต่ต้องรู้จักรักษา

นั่นคือจะ..ต้องตั้งใจวิรัติ หรือละเว้น

ตั้งใจทุกวัน นึกทีละข้อ ขอเป็น

สะสมความเย็น สดใส ไปทุกวัน

;;;;;;;;;;

คนอาชาไนย (ฝักใฝ่ปฏิบัติธรรม) เราแบกกายา ทนุถนอมรักษา มาตลอด ไม่เคยปลดปลง ไม่เคยถอด กอดไว้ เวรกรรม เหมือนเต่ามีกระดอง กระด้ง คว่ำ เดินงุ่มง่าม ทำเป็นเท่ เป๋ปัดป่าย

คนอาชาไนย
(ฝักใฝ่ปฏิบัติธรรม)

 เราแบกกายา ทนุถนอมรักษา มาตลอด

 ไม่เคยปลดปลง ไม่เคยถอด กอดไว้ เวรกรรม

เหมือนเต่ามีกระดอง กระด้งคว่ำ

เดินงุ่มง่าม ทำเป็นเท่ เป๋ปัดป่าย

หลงโลก หลงตัวตน คนธรรมดา

กิเลสหนา เหมือนปลา ในน้ำ

ดำผุด มุดว่าย วันยังค่ำ

ไม่สนใจคำ ชวนขึ้นบก ของนกกา

กายมนุษย์ สุดดี เป็นที่อิจฉาของชาวสวรรค์

โลกมนุษย์สามารถหาบุญกัน ชาวสวรรค์ ทำไม่ได้

อบายภูมิสี่ มิต้องพูดถึง ยิ่งไม่ได้ใหญ่

กายมนุษย์ จึงวิเศษหลาย หาบุญได้กายเดียว

ชีวิต ถูกลิขิต ด้วยบุญบาป

เป็นเหมือนกับ เรานับถือเงินเป็นพระเจ้า

ในวัฏฏะสงสาร ใช้บุญเท่านั้น เป็นเหมือนเงา

ติดตามเรา..ไม่ห่าง คอยถางทางชีวิต 

ภูมิเกิดของสรรพสัตว์ สามารถแบ่งเป็นสอง 

 หนึ่ง โลกมนุษย์ กับสอง ปรโลก ภูมิอัปโชค เสวยกรรมวิบาก

 แสวงบุญได้ ในโลกมนุษย์นี้เท่านั้น ประหลาดนัก

 แต่ปุถุชนไม่รู้จัก ด้วยจมปรักกามคุณ 

มนุษย์ทุกคน ล้วนเคยทำบุญกุศลไว้ ในอดีต

สั่งสมทีละน้อยทีละนิด กลายเป็นบุญวาสนา

สงบนิ่งอยู่ในดวงธรรม รอคอยถ้า

อัศจรรย์นักหนา รอคอยถ้า บุญปัจจุบัน 

  การทำความดี ใจเรานี้ จะมานิ่งอยู่ในตน

เชื่อมต่อกับบุญกุศล ในอดีต หรือบุญวาสนา

รับกุศลวิบาก จากการกระทำไว้แต่นานมา

ดังนั้นผู้มีปัญญา จึง ทานศีลภาวนา เป็นประจำ

แต่คนทั้งหลาย ไม่ได้ทำความดี ใจนี้ จึงอยู่นอกกาย 

ไม่รู้อะไร กินและเล่นไป คล้ายปลาคุ้นน้ำ

เสพกามคุณ วุ่นอยู่กับโลกธรรม

รับอกุศลกรรม..วิบาก จึงทุกข์หนัก น้ำตานอง

เป็นมนุษย์ มีใจสูง ไม่ยุ่งโลกธรรม

ใจไม่ขุ่นดำ แต่สดใส ได้ด้วยศีล๕

 พัฒนาตน และพาคนทั้งหลายทำดี ตลอดเวลา

 กายนี้ มีไว้แสวงบุญญา และสร้างบารมี 

มนุษย์ มีน้อยนัก สักเท่า เขาวัว

 ไม่เมามัว ครองตัว มีศีล ๕

 คนเท่าขนวัว เมามัว กามา

 ใจต่ำช้า มีหน้า คล้ายมนุษย์ 

การเข้าวัด ปฏิบัติธรรม นั้นจำเป็น

 ศีล๕นำ ต้องเน้น จึงปฏิบัติธรรมได้

ตัดบ่วงกามคุณ ห่วงหา อาลัย

 เป็นคนอาชาไนย ชาญชัย กล้าหาญ  

 ;;;;;;;;;;

เมินพระรัตนตรัย (ทุกข์ยากหลายชีวิต) บุญเป็นที่พึ่ง หนึ่งเดียว ในสังสารวัฏฏ์ จะเข้าถึงพระรัตนตรัย ได้ด้วยบุญ สังสารวัฏฏ์ น่าประหลาด หลังตาย ใช้แต่บุญ เหมือนชาวโลก ที่คุ้น กับการใช้เงิน

เมินพระรัตนตรัย
(ทุกข์ยากหลายชีวิต)

บุญเป็นที่พึ่ง หนึ่งเดียว ในสังสารวัฏฏ์

จะเข้าถึงพระรัตนตรัย ได้ด้วยบุญ

สังสารวัฏฏ์ น่าประหลาด หลังตาย ใช้แต่บุญ

เหมือนชาวโลก ที่คุ้น กับการใช้เงิน

พระนิพพาน ส่งบุญผ่าน เส้นทางสายกลาง

อันเป็นที่ตั้ง..ของศูนย์กลางกาย

ผ่านเส้นทางนี้ จึงจะมี พระรัตนตรัย

เป็นพระธรรมกายแก้วใส สว่างไสว อยู่ในตน

ห้วงบุญใหญ่ ที่ใครๆ คิดไม่ถึง

 อันที่ซึ่ง คุ้นเคยกันดี แต่มิได้เฉลียว

เพียงว่าตามพระ ก็จะได้มาทีเดียว

ว่าสักประเดี๋ยว ก็จะได้ บุญใหญ่มา

ดังนั้น การเข้าวัดฟังธรรม จึงจำเป็น

สมควรเคี่ยวเข็นลูกหลาน มาวัด

ได้ฟังสิ่งที่เป็นมงคล คนฉลาด

จะมีปัญญาสามารถ และอาจหาญ ชาญชัย

นั่นก็คือ ไตรสรณคมน์ ผสมศีล ๕

รวมกันว่า ในเวลา อาราธนาศีล

ห้วงบุญใหญ่ ๘ ประการ ผู้คนคุ้นชิน

มนุษย์แทบทั้งสิ้น เหมือนไก่ ได้เห็นพลอย

ตั้งใจงดปาณาฯ หยุดการล่า ล้างผลาญ

หยุดประหาร การ จองเวร

ให้สรรพสัตว์ สามาถ อยู่เย็น

นี้เป็น กรุณา มหาบุญ

ตั้งใจงดเว้น อทินนาฯ กาเมฯ มุสาฯ 

และสุรา ฯ ให้มีชีวา ปลอดภัย

แก่สรรพสัตว์ มิอาจ ประมาณได้ 

ได้มหาบุญใหญ่ สุขสบายตลอดกาลนาน

 พระพุทธองค์ ทรง ตรัสว่า 

ห้วงบุญญา ๘ ประการนี้ เป็นของก่อนกี้โบราณ

ไม่เคยกระจัดกระจาย รวมกันแน่นหนา มานาน

เป็นมงคลใหญ่ ให้สุขสันติ์ สมปราถนา

การขอถึง พระรัตนตรัย เป็นที่พึ่ง

เป็นประหนึ่ง ห้วงน้ำใหญ่ กินใช้ไม่หมด

เพียงกล่าววาจา ว่าตาม ใจจรด 

ไม่มีอด กินใช้ไม่หมด ไม่น่าเชื่อ

การขอถึง ซึ่งก็คือ การบูชา

 สำคัญนักหนา เกิดสัมมา ทิฏฐิ

บูชา บุคคลที่ควรบูชา มหามงคลนี้  

 ถ้าไม่มี เอาดี ไม่ได้

พระรัตนตรัย เป็นเป้าหมาย ชีวี 

ของสุดดี มิใช่ พอดีพอร้าย

เป็นทั้งหมดของชีวิต ที่ลิขิตได้

 สุดร้าย ใดไม่เกิน เมินพระรัตนตรัย

;;;;;;;;;;

กระบือ :: สติดี เพื่อนแท้ อุปการะ สติเสียเป็นบ้า และงี่ เง่า

กระบือ

สติดี

เพื่อนแท้ อุปการะ

สติเสียเป็นบ้า

และงี่ เง่า

สติขาด

ประมาท และดูเบา

ชีวิตเรา

ขาดสติ ตายเสียได้ ยังดีกว่า

สติดี

คิดดี พูดดี และทำดี

สั่งสมบารมี

บุญญวาสน์

หนีห่าง

ภัยพาล อันร้ายกาจ

สุขสมมาด

ด้วยวาสนา ดี

ฝึกสติ

นี่หละ ชีวิต

ฝึกจิต

ฝึกตน คนบัณฑิต

คนพาล

คนไม่ดี คนสิ้นคิด

ปล่อยชีวิต

ไหลลื่นเร็วลู่ สู่อบาย

สติ

พระท่านชี้ ว่ายอด

เหมือนตาไม่บอด

ยอด อุปการะ

แข็งแกร่ง

ปานแท่ง เหล็กกล้า

แต่แพ้สุรา

ไม่เป็นท่า ไม่น่าเชื่อ

ศีลข้อ ๕

ตั้งเจตนา งดเว้น 

ข้อ ๑ ถึง ๔ นั้นเป็น

เว้นทาง กายวาจา

ข้อ ๕ มีสติ

ประคับประคอง ตลอดเวลา

ศีลข้อ ๕

เว้นดื่มสุรา จึงจำเป็น

จงรู้ไว้ว่า

สุรา ศัตรูร้าย 

ไม่ตาย

ก็เลี้ยงไม่โต ทั้งโง่ทั้งดื้อ

 

คิดวิปริต

มิจฉาทิฏฐิ ยิ่งกว่า กระบือ

เชื่อเถอะอย่าดื้อ

เลิกดื่มสุรา ยาเมา

;;;;;;;;;;