ตนพึ่งตน (คนพึ่งบุญ) ตนนั่นเทียว คติของตน จงอดทน ฝึกฝน ตนเอง ไม่มีใครช่วยได้ แม้สุดแสนเก่ง ตนช่วยตนเอง จึงหลุดพ้น

 ตนพึ่งตน
(คนพึ่งบุญ)

ตนนั่นเทียว คติของตน

จงอดทน ฝึกฝน ตนเอง

ไม่มีใครช่วยได้ แม้สุดแสนเก่ง

ตนช่วยตนเอง จึงหลุดพ้น

บุญ ทำให้กันไม่ได้

ถ้าอยากได้ ต้องทำเอง

หยุดบาปเสงเครง

ต้องหยุดเอง ไม่ทำบาป

บุญ ซื้อขายไม่ได้

ความรวย..จึงไร้ประโยชน์

มีศรัทธา เสียสละ เว้นโทษ

ความรวย จึงมีประโยชน์ เป็นทรัพย์ 

ทรัพย์ เครื่องนำความชื่นใจ

บุญทำให้ ใจปีติ

แสวงบุญ สร้างบารมี

เป็นเศรษฐี..ใจบุญค้ำจุนสังคม

รวยเงิน เพลินกินเหยื่อมาร

เหมือนกัน กับปลาหลงเหยื่อ

แม้รู้ว่าเป็นเบ็ด ก็ไม่เข็ดไม่เบื่อ

ตายเป็นเบือ เหยื่อตัณหาอุปาทาน

สรรพสัตว์ หลงเหยื่อมาร

ไปอบายทั้งนั้น แน่นขนัด

ล้วนดูดาย ไม่ฝึกตน ไม่ฝึกหัด

 ประมาท ไม่สั่งสมบุญ

บัณฑิต ไม่ประมาท ฝึกหัดตน

ตนพึ่งตน คนพึ่งบุญบารมี

สู้ชีวิต อดทนอดกลั้น ขันติ

ไม่สู้ ไม่หนี ทำดีเรื่อยไป

;;;;;;;;;;

ตนพึ่งตน (คนมีสติ) ตนแล เป็นที่พึ่งแห่งตน ใครจะทน ให้พึ่งได้ แม้แต่พ่อแม่ ก็ต้องแก่ตาย พึ่งใครไม่ได้ ตลอดกาล

 ตนพึ่งตน
(คนมีสติ)

ตนแล เป็นที่พึ่งแห่งตน

ใครจะทน ให้พึ่งได้

แม้แต่พ่อแม่ ก็ต้องแก่ตาย

พึ่งใครไม่ได้ ตลอดกาล

แม้พึ่งคนอื่นได้  ก็ไม่ดีเท่าตน
 อดทน ทนสู้ ได้บารมี
 สุดคาดฝัน พลิกผันชีวี
ไม่สู้ไม่หนี ทำดีเรื่อยไป

ประหยัดสุด ประโยชน์สูง

มุ่ง บำเพ็ญทาน

 แสวงบุญสร้างบารมี เป็นชีวัน

ทำได้อย่างนี้นั้น สุดยอด

จนก็ดี รวยก็ได้ ให้มีสติ

รู้จักชีวี เกิดมานี้ บำเพ็ญทาน

รวยศรัทธา ดีกว่ารวยทรัพย์ อนันต์

มีสมบัติสาม ติดตามท่าน ตลอดไป

 สติดี ระลึกได้ อยู่ในตน

 จะมีความอดทน อดกลั้น

มีสุขและเมตตา มาพร้อมกัน

นี่แหละท่าน สัมมาสมาธิ

ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน คนมีสติ

เป็นกุญแจไขชีวี ไม่มีอดอยาก

เทวดาลงรักษา ประดุจมารดารัก

มาปกปักษ์ ปกป้องผองภัย

บัณฑิตพึ่งตน ฝึกฝนภาวนา

ฝึกสมถะ สันโดษ

หลุดจากโลกโลกีย์ ตัณหาหมด

หมู่มารสลด แพ้ใจ กลายเป็นมิตร

;;;;;;;;;;

ตนพึ่งตน (คนพึ่งบุญ) :: ตนนั่นแล เป็นที่พึ่งแห่งตน เขาก็คนเราก็คน ดั้นด้นไป ไม่งอตีนงอมือ ลุกขึ้นสู้ ขวนขวาย เมื่อก้าวแรกได้ ก้าวต่อไป ง่ายขึ้น

ตนพึ่งตน
(คนพึ่งบุญ)

อตฺตา หิ อตฺตโน นาโถ

ตนเป็นที่พึ่งของตน

ตนนั่นแล เป็นที่พึ่งแห่งตน
เขาก็คนเราก็คน ดั้นด้นไป
ไม่งอตีนงอมือ ลุกขึ้นสู้ ขวนขวาย
เมื่อก้าวแรกได้ ก้าวต่อไป ง่ายขึ้น

ขออย่างเดียว ก้าวไป ในทางแห่งความดี
อดทนเต็มที่ หนีเพื่อนชั่ว มั่วกามคุณ
ตายช่างมัน ฉันจะไม่ห่างทางบุญ
ยอมลงทุนด้วยชีวิต รักษาจิตบริสุทธิ์ เป็นที่ตั้ง

ใจบริสุทธิ์เป็นกุญแจไข ไปสู่ความสำเร็จ
ธรรมะจึงเป็นเหตุ สำเร็จมา
ธรรมะที่พระแนะนำ คืออดทน นั่นหละ
เป็นธรรมนำหน้า ธรรมะทั้งหลาย

คำว่าอดทน คือไม่บ่นตีโพยตีพาย
แต่ก็ไม่ใช่ ดื้อด้าน ดันทุรัง
แต่หมายถึง ไม่สู้ไม่หนี ทำความดีไม่หยุดยั้ง
จนกระทั่ง เข้าถึงพระรัตนตรัย ในตัว

คนขี้บ่น มีใจร้อนรน ใครล่ะ จะชอบ
จะประกอบงานใหญ่ เป็นไปไม่ได้
การให้ ความรักและเมตตา เป็นหัวใจ
ของผู้ใหญ่ใจดี เป็นที่พึ่งแก่ผู้น้อย

ดังนั้น คนพึ่งตน คือคนพึ่งบุญ คุณความดี
ทุกสิ่งที่เราได้เรามี บุญจัดสรร
บุญวาสนานั่นหละ ที่เรียกกัน
จงศรัทธามั่น หย่าหยุดยั้ง สร้างที่พึ่งของตน

สุขสมปราถนา
(เมื่อดวงปัญญาสว่าง)

ปญฺญาว ธเนน เสยฺโย

ปญญาย่อมประเสริฐกว่าทรัพย์

ปัญญาย่อมประเสริฐ เลิศกว่าทรัพย์
มีเงิน ใครๆก็นับ เป็นน้องเป็นพี่
แต่มีสติปัญญา จึงรักษา และหาทรัพย์ได้ มากมี
และนำพาชีวี หนีภัย ในวัฏฏะ

ทรัพย์ คือสิ่งนอกกาย ตายแล้วทิ้ง
แต่ปัญญา คือเพื่อนจริง เพื่อนแท้
เป็นไฟส่องทางชีวี มิมีเปลี่ยนแปร
เหมือนมารดาแม่ รักแท้ มอบให้บุตร

กตัญญู ศรัทธา และเมตตา
เป็นคุณสมบัติล้ำค่า ของปัญญา โดยแท้
สุขสมปราถนา ย่อมมีมาแน่ๆ
มนุษย์และเทวดา ตามแห่ ปกปักรักษา

ทางสายกลาง ทางแห่งปัญญา
ทานศีลภาวนา ปัญญาเกิด
ใจสว่างไสว สมบัติใหญ่ล้ำเลิศ
ชีวิตบันเจิด สุขสมปราถนา ทุกประการ

;;;;;;;;;;

อยากยิ่งใหญ่ (ให้แสวงบุญสร้างบารมี) :: ธรรม คำนี้ สุดที่ ยิ่งใหญ่ ค้ำจุนไว้ ให้สุข สมปราถนา บริสุทธิ์ ผุดผ่อง พ้นภัย นานา เมื่อมีปัญหา ธรรมะ ชนะอธรรม

อยากยิ่งใหญ่
(ให้แสวงบุญสร้างบารมี)

ธรรม คำนี้ สุดที่ ยิ่งใหญ่

ค้ำจุนไว้ ให้สุข สมปราถนา

บริสุทธิ์ ผุดผ่อง พ้นภัย นานา

เมื่อมีปัญหา ธรรมะ ชนะอธรรม

ธรรมก็คือบุญ มีคุณวิเศษ

เป็นธาตุสำเร็จ เหตุแห่ง ชัยชนะ

อจินไตย เหนือมนุษย์ มะนา

ปวงเทวา ลงรักษา ผู้มีบุญ

ธัมมัญญุตา รู้จักบุญญา เหตุแห่งสุข
ส่วนเหตุแห่งทุกข์ คือบาป
เราเกิดมา ทำนิพพานให้แจ้ง แสวงบุญฯ ต้องทราบ
จึงจะนับว่า เป็นสัตบุรุษ สุดฉลาด

พระพุทธองค์ ทรงเคารพ ธรรม

หลงผิดก่อกรรม ธรรม แก้ไข

เข้า สวมซ้อน ร้อยไส้

สะอาดใส สมปราถนา ทุกประการ

ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน คือคน พึ่งบุญ

คนไม่คุ้น บุญคือตน หรืออัตตา

ส่วนใจคือเรา ตัวเก่า อนัตตา

พึ่งพาไม่ได้ ตามใจก็ไม่ได้ ด้วยนิสัยเสีย

ดังนั้น เราพึ่งตวามดี หรือที่เรียกว่าบุญ
ไม่หมกมุ่น กามคุณ โลกธรรม
ฝืนใจตน ชนะกิเลสในตน สุขล้ำ
บุญเข้าค้ำ แทนกิเลส สุขสำเร็จสมปราถนา

ทางสายกลาง ก็คือทางบุญ
ให้แล้วไม่สูญ ได้บุญอริยทรัพย์
ให้ความปลอดภัย รักษาศีลได้ บุญไม่อาจนับ
บุญเหลือรับ ภาวนา ให้กตัญญู

ธัมมัญญุตา ธรรมะ สัตบุรุษ

ฉลาดสุด เร่งรุด สั่งสมบุญ

อดทนเสียสละ มีมานะ ทำให้คุ้น

กักตุน นิสัยดี บารมีนั่นเอง

;;;;;;;;;;