ตนพึ่งตน (คนพึ่งบุญ) ตนนั่นเทียว คติของตน จงอดทน ฝึกฝน ตนเอง ไม่มีใครช่วยได้ แม้สุดแสนเก่ง ตนช่วยตนเอง จึงหลุดพ้น

 ตนพึ่งตน
(คนพึ่งบุญ)

ตนนั่นเทียว คติของตน

จงอดทน ฝึกฝน ตนเอง

ไม่มีใครช่วยได้ แม้สุดแสนเก่ง

ตนช่วยตนเอง จึงหลุดพ้น

บุญ ทำให้กันไม่ได้

ถ้าอยากได้ ต้องทำเอง

หยุดบาปเสงเครง

ต้องหยุดเอง ไม่ทำบาป

บุญ ซื้อขายไม่ได้

ความรวย..จึงไร้ประโยชน์

มีศรัทธา เสียสละ เว้นโทษ

ความรวย จึงมีประโยชน์ เป็นทรัพย์ 

ทรัพย์ เครื่องนำความชื่นใจ

บุญทำให้ ใจปีติ

แสวงบุญ สร้างบารมี

เป็นเศรษฐี..ใจบุญค้ำจุนสังคม

รวยเงิน เพลินกินเหยื่อมาร

เหมือนกัน กับปลาหลงเหยื่อ

แม้รู้ว่าเป็นเบ็ด ก็ไม่เข็ดไม่เบื่อ

ตายเป็นเบือ เหยื่อตัณหาอุปาทาน

สรรพสัตว์ หลงเหยื่อมาร

ไปอบายทั้งนั้น แน่นขนัด

ล้วนดูดาย ไม่ฝึกตน ไม่ฝึกหัด

 ประมาท ไม่สั่งสมบุญ

บัณฑิต ไม่ประมาท ฝึกหัดตน

ตนพึ่งตน คนพึ่งบุญบารมี

สู้ชีวิต อดทนอดกลั้น ขันติ

ไม่สู้ ไม่หนี ทำดีเรื่อยไป

;;;;;;;;;;

พุทธแท้ (มารแพัพ่าย) รู้จักฝึกตน คนไม่ธรรมดา ศรัทธานัก จึงจักฝึกได้ อดทนอดกลั้น ตัณหา ตัวร้าย เหมือนปลา ยากหลาย ให้ขึ้นฝั่ง

 พุทธแท้
(มารแพัพ่าย)

รู้จักฝึกตน คนไม่ธรรมดา

ศรัทธานัก จึงจักฝึกได้

อดทนอดกลั้น ตัณหา ตัวร้าย

เหมือนปลา ยากหลาย ให้ขึ้นฝั่ง

มนุษย์เท่านั้น ฝึกได้

 ตัวร้าย คือมิจฉาทิฏฐิ 

ปุถุชน หอมหวาน โลกโลกีย์

หลงแสงสี หลงเงิน

นิสัย สั่งสมไว้ นานนัก

เหมือนตะกรัน ยากมาก..จักหลุด

เปลี่ยนนิสัยได้ มีกำลังใจสุด

 กัลยาณมิตรผุด จึงจะหยุด นิสัยเดิม

บุญหลาย มีกัลยาณมิตร

ทำชีวิต ให้พลิก..ผันได้

อดทนอดกลั้น ต่อสิ่งยวนใจ

 ยิ่งใหญ่ ยากหลาย จริงๆ

มหาปูชนียาจารย์ จึงยิ่งใหญ่

ทำมหาชน หลั่งไหลเข้าวัด

 ในยุคทมิฬ ช่างประหลาด

สุดคาด วัดใหญ่ ธรรมกาย

วัดอื่นทั้งหลาย อยู่ไม่ได้

ล้วนเป็นวัดใหญ่ แต่ไร้พระ

น่าเสียดาย สถานที่ ตระการตา

 พิสูจน์ว่า ธรรมกายพุทธแท้

การฝึกตน ทนตัณหา ยากนัก

 มีปัญญามาก รู้จักศูนย์กลางกาย

 สามารถสู้อานุภาพ ทมิฬร้าย

สัมมาสมาธิ สำคัญหลาย สู้มาร

;;;;;;;;;;

เป็นมนุษย์ (สุดที่ฝึกตนทนกิเลส) ให้รอบคอบ ประกอบกิจทุกอย่าง อย่าปล่อยวาง ทุกอย่าง อย่างง่ายๆ ใช้ปัญญาตรวจตรา อย่าวางใจ มิฉนั้น เดือดร้อนใหญ่ อาจตามมา

 เป็นมนุษย์
(สุดที่ฝึกตนทนกิเลส)

ให้รอบคอบ ประกอบกิจทุกอย่าง

อย่าปล่อยวาง ทุกอย่าง อย่างง่ายๆ

ใช้ปัญญาตรวจตรา อย่าวางใจ

มิฉนั้น เดือดร้อนใหญ่ อาจตามมา

เหมือนตักอาหาร จานร้อนใส่ปาก
ต้องระวังยิ่งนัก ค่อยๆใส่
มีสติตั้ง ไม่วางใจ
ทำใจใสใส ใจเย็นๆ

อย่าดูเบาในงาน ในการทั้งใหญ่น้อย
สติไม่ลอย หนีไป
ขึ้นชื่อว่าบุญ ต้องตั้งใจ
ศรัทธาหลาย ได้บุญใหญ่นัก

เหมือนปลวกก่อจอมปลวก ไม่ลวกๆเล่นๆ
ดูเหมือนยากเข็ญ แต่กลายเป็นสุข
ทำงานละเอียด ใจละเมียด หมดทุกข์
ใจเป็นสุข ด้วยใจหยุดนิ่ง

การทำงานทุกอย่าง ไม่ห่างการฝึกตน
มีฉันทะฝึกฝน จนถึงวิมังสา
ใจหยุดใจนิ่ง แล้วเกิดปัญญา
ให้สุขสมปราถนา อย่างน่าอัศจรรย์

การทำงานเพื่อเงิน เพลินกินเหยื่อ
สติไม่เหลือ มัวเมา
ไม่มีความสุข มีแต่สนุก ถูกใจเจ้า
แล้วดูเบาในความดี มิได้ฝึกตน

เป็นมนุษย์ สุดที่ฝึกฝน ทนกิเลส
ดับตัณหา ต้นเหตุ อุปทาน
ยึดติดโลกโลกีย์ มิจฉาทิฏฐิ มั่น
หลงกลมาร ทุกข์อนันต์ ปรภพ

;;;;;;;;;; 

หน้าที่มนุษย์ (สุดที่ฝึกตน) เมื่อรู้ว่าตนเป็นที่รัก ควรรู้จักประกอบตน รู้จักอดทน เป็นคนดี มิกระทำชั่ว ไม่หลงเพลิดเพลิน ลืมตนลืมตัว ไม่เกลือกกลั้ว..คนพาล ระรานคนดี

 หน้าที่มนุษย์
(สุดที่ฝึกตน)

เมื่อรู้ว่าตนเป็นที่รัก ควรรู้จักประกอบตน

รู้จักอดทน เป็นคนดี มิกระทำชั่ว

ไม่หลงเพลิดเพลิน ลืมตนลืมตัว

ไม่เกลือกกลั้ว..คนพาล ระรานคนดี

คนทั่วไป ไม่ใช่เช่นนั้น
เช่นบุตรผู้ดื้อรั้น ไม่ฟังคำมารดา
ทำให้ท่านเป็นทุกข์ ไร้สุข ห่วงหา
อันได้ชื่อว่า บุตรอกตัญญู

คนอกตัญญู คือผู้ไรัปัญญา
ทิฏฐิเป็นมิจฉา เห็นกงจักรเป็นดอกบัว
มีโลภโกรธหลง ประพฤติชั่ว
ทำตัว..ต่ำ ดำดิ่งสู่นรก

เกิดเป็นคน รักษาตนไว้ให้ดี
รักษาความบริสุทธิ์ ไว้เต็มที่ หนีอบาย
เกิดเป็นเทวดาหรือมนุษย์ สุดยากหลาย
คนประมาท โง่หลาย ตายทั้งเป็น

ผู้มีศรัทธา จึงจะรอด
มีสติสัมปชัญญะ ปลอด จากอารมณ์
อิ่มเอิบปีติ มี สุขสม
สุดนิยม เข้าวัด ปฏิบัติธรรม

ตามรักษาตน ทนสุดกำลัง
ไม่เอาอย่าง..แมงเม่า บินเข้าไฟ
หรือแมลงวัน กระสัน ของเหม็นได้
ต้องอยู่ใกล้..คนดี กัลยาณมิตร

อย่าฆ่าตนเองเลย อย่าเฉยเฉื่อยแฉะ
อย่ามีข้อแม้..ฝึกตน ทนตัณหา
ทำพระนิพพานให้แจ้ง สุดชีวา
และแสวงบุญญา สร้างบารมี

บัณฑิต ควรมีจิตผ่องแผ้ว
พ้นแล้ว จากเครื่องเศร้าหมอง
มีจิตสว่างไสว เรืองรอง
มหาชนแซ่ซร้อง สรรเสริญ

เป็นที่รู้กันว่า ตนนั่นหละ ฝึกได้ยาก
ด้วยขาดสติ มิรู้จัก..มองในตัว
เห็นแต่ภายนอก ของหลอก ให้เมามัว
จึงลืมตน ลืมตัว ลืมฝึกตน

;;;;;;;;;;

บัณฑิตฝึกตน (คนพาลชอบติ) ได้ยินมาว่า ตัวเรานั่นหละ ฝึกได้ยาก การฝึกตน เป็นหลัก ของบัณฑิตตา คนชอบสอน ชอบฝึกคนอื่น ดาดดื่น พาลา ชอบติชอบว่า ชี้หน้าคนอื่น

 บัณฑิตฝึกตน
(คนพาลชอบติ)

ได้ยินมาว่า ตัวเรานั่นหละ ฝึกได้ยาก

การฝึกตน เป็นหลัก ของบัณฑิตตา

คนชอบสอนคนอื่น ดาดดื่น พาลา

ชอบติชอบว่า ชี้หน้าคนอื่น

สติสัมปชัญญะ รู้สึกตัวว่า อยู่ในตน
จะรู้สึก สุขล้น คนสันโดษ
บัณฑิตตา เห็นสำคัญกว่า สิ่งใดทั้งหมด
จึงสามารถอด ไม่เพ่งโทษผู้ใด

สติสัมปชัญญะ ตรึกตรอง ประคองใจ
คล้ายมารดา รักษาลูกน้อย
สายตานั้น รู้กัน ไม่ล่องลอย
กลัวลูกน้อย..มีภัย มากลายกล้ำ

มีสติอยู่ในตน ต้องอดทนอดกลั้น
ไม่กระสัน ต่อโลกโลกีย์
ลาภยศสรรเสริญสุข มีก็สักแต่มี
หมั่นทำทาน ลดความตระหนี่ หนีตัณหา

เมื่อมีสติอยู่ในตน ปีติล้นทะลัก
จะรู้จักศรัทธา เข้าวัดวา ทำบุญ
เกิดสัมมาทิฏฐิ เดินทางความดี เร่งลุ้น
แสวงบุญ สร้างบารมี กรณียกิจ

บัณฑิตฝึกตน คือคนฝึกใจ
ฝึกให้..นิ่งให้หยุด ที่สุดของบุญ
เดินตามทาง สายกลางภายใน ให้คุ้น
ทางบุญทางสมบัติ ทางถึง พระรัตนตรัย

ทำพระนิพพานให้แจ้ง เข้าถึงแหล่งบุญ
กิเลสเป็นสูญ พ้นมัน พ้นมาร
เป็นอมตะ นิรันดร์กาล
พ้นคุกประหาร อุดมการณ์ชีวิต

;;;;;;;;;;

ฝึกตนได้ (คือหยุดใจไว้ในตน) เมื่อฝึกตนได้ จึงควรไปฝึกคนอื่นด้วย จะสวย เมื่อมีดี แล้วแบ่งปัน เหมือนความสว่างไสว ของดวงตะวัน งามเฉิดฉัน ด้วยแบ่งปัน ความสว่าง

ฝึกตนได้
(คือหยุดใจไว้ในตน)

เมื่อฝึกตนได้ จึงควรไปฝึกคนอื่นด้วย 

จะสวย เมื่อมีดี แล้วแบ่งปัน

เหมือนความสว่างไสว ของดวงตะวัน

งามเฉิดฉัน ด้วยแบ่งปัน ความสว่าง

คุณธรรมจาคะ คือไม่ตระหนี่ ความดีของตน
ความหลุดพ้น..แท้ ได้แก่ แผ่ออกไป
ฝึกตนได้ นิ่งเฉย นั้นไม่ใช่
เมื่อปีติดีใจ นิ่งเฉยไม่ได้ มันเป็นไปเอง

ความดีนี่แปลกประหลาด ไม่อาจตระหนี่
การทำทานจึงมี นี้เป็นธรรมดา
ด้วยใจปีติ เกิดมีศรัทธา
ดังนั้น การเจริญภาวนา อุปการะชีวิต

ใจนิ่งใจหยุด ได้บุญหลาย ใจปีติจะมา
อยากเข้าวัดเข้าวา มาแสวงบุญ
บัณฑิต ฝึกตน ฝึกใจจนคุ้น
จึงแสวงบุญ สร้างบารมี เป็นนิสัย

สัมมาสมาธิ มีใจปีติ เป็นเครื่องหมาย
สมาธินอกกาย ไม่ได้ปีติ
ได้แต่ความสว่าง กระจ่างดี
ความเมตตาไม่มี เหมือนฤาษีชีไพร

นักคิดค้นทั้งหลาย ก็คล้ายฤาษี
ใช้สมาธินอกกายี ประดิษฐ์คิดค้น
คิดค้นได้ หาประโยชน์ใส่ตน
สมาธินอกตน..นี้ คนตระหนี่ มีตัณหา

คนฝึกตนได้ จึงมิใช่ธรรมดา
เป็นบัณฑิตตา รู้จักฝึกใจ อยู่ในตน
หนีกระแสตัณหา นอกกายา พ้น
ปีติเหลือล้น จึงขวนขวาย ให้ปัน

;;;;;;;;;;

ฝึกตนได้ (ใช่คนประเสริฐสุด) ฝึกตนประเสริฐสุดในมนุษย์ทั้งหลาย พระจอมไตรได้ตรัส อย่างชัดเจน ฝึกตน คือฝึกใจ ให้เป็น หมดทุกข์เข็ญ เป็นมนุสสเทโว

 ฝึกตนได้
(ใช่คนประเสริฐสุด)

ฝึกตนประเสริฐสุด ในมนุษย์ทั้งหลาย
พระจอมไตร..ได้ตรัส อย่างชัดเจน
ฝึกตน คือฝึกใจ ให้เป็น
หมดทุกข์เข็ญ เป็นมนุสสเทโว

บัณฑิต คือผู้ฝึกตน คนฝึกใจ
มีสัจจะ จริงใจต่อตน ทนทำดี
ตั้งปณิธาน มุ่งมั่น สุดชีวี
แสวงบุญสร้างบารมี ทำพระนิพพานให้แจ้ง

มีทมะ ข่มตน ทนกิเลสตัณหา
ตลอดเวลา รักษาใจ ไว้ในตน
มีใจเป็นสุข หมดทุกข์ทน
พ้นจากวังวน เวียนว่าย

มีขันติอดกลั้น ฝ่าฟันอุปสรรค
มีใจไม่ออกจาก..ตน อดทนไว้
เกิดมาสร้างบารมี จะได้บารมีใหญ่
ปราบมารร้าย ตัณหาอุปาทาน

มีจาคะ สละกิเลสตัณหาหลุด
สิ้นสุด..กรรมเวร เป็นอิสระ
หนีพ้นกฎแห่งกรรม และกฎไตรลักษณ์
เข้าสู่ทางพระ ทางอริยะ เอกายนมรรค

ปุถุชนคนทั่วไป ไม่ฝึกตน
กระหายล้น ลาภยศสรรเสริญสุข
เหมือนปลาอยู่ในน้ำ ดำผุดสนุก
ทุกข์สุข ไม่ใส่ใจ ตายก็ธรรมดา

เกิดแก่เจ็บตายนั้น มันไม่ธรรมดา
มีที่มา เราไม่ใช่ไก่กา จะมาเฉย
รู้แล้วไม่แก้ไข ใช่ สุดโง่เลย
รักสะเบย ฝึกตน ทนกิเลสตัณหา

;;;;;;;;;;