ปลอดอบายมุข (ไม่ชิงสุกก่อนห่าม) :: พระเอก ทั้งดีทั้งเก่ง ทั้งเฮง คนเหนือคน เดินถนน เช่นเราเรา แต่ไม่เอา ความชั่ว

ปลอดอบายมุข

(ไม่ชิงสุกก่อนห่าม)

 ผู้ที่ทั้งเก่งและดี นี้มีไม่มาก

 เรียกพระเอกนางเอก ยากนัก จักหา

เดินถนน เช่นเรา แต่ไม่เอาความชั่วช้า
มีสติสัมปชัญญะ หิริโอตัปปะ อายและกลัวบาป

ปลอดอบายมุข ไม่ชิงสุกก่อนห่าม

มีฆราวาสธรรม สุดดี ค้ำชีวิต

สัจจะ ทมะ ขันติ จาคะ สุดจิต

มุ่งสู่ทิศ พระรัตนตรัย

 

 สัจจะ ไม่เห็นแก่หน้า กล้ารักษาความดี

ไม่โลเลหลีกหนี ตลอดชีวี ตลอดไป

เป็นดั่งทองคำ ไม่ดำไม่คล้ำ เชื่อได้

ทุกข์ระทมขนาดไหน รักษาไว้ ความดี

ทมะ ข่มใจ ไม่อาลัย ตัณหา

ศึกษา ฝึกฝน ฝึกตน ไม่ถอย
 ด้วยรู้ดีว่า ชีวาเป็นของน้อย

เวลาไม่คอย..ใคร จึงใส่ใจฝึกตน

ผู้ฝึกตน คือคนบัณฑิต

ทุ่มเทจิต มุ่งสู่ทิศ พระรัตนตรัย

ตามทางสายกลาง สว่างไสว

จึงไม่เหมือนใครๆ ที่ฝักใฝ่ทางต่ำ

ขันติ อดทน เป็นคนสู้ปัญหา 

สู้ยิบตา สุดชีวา ไม่มีหนี

ไม่ยั่น ทุ่มมัน สุดชีวี
ถือเป็นโอกาสดี ได้บารมีสั่งสม

ไม่สู้ไม่หนี ทำดีเรื่อยไป

ไม่สู้ คือไม่ว่าร้ายทำร้าย
ไม่หนี คือรักษาสามัคคีไว้

ทำดีเรื่อยไป ทำใจหยุดนิ่ง

จาคะ ยอมเสียสละแม้ชีวิต

ใจหยุดสนิท สว่างไสว
เกิดอานุภาพ มหัศจรรย์ ยิ่งใหญ่
ปัญหาทั้งหลาย หนีหายกระเจิง

 อุปสรรคนั้นหรือ คือ มีไว้ข้าม

ไม่ใช่เรื่องขำ ให้ทำตาม พระสอน
 ใช้ขันติแก้ได้ ใช่ แน่นอน
มีอุปสรรคเดือดร้อน ก็ดี บารมีเกิด

 

รีบเร่งเร็วรี่ สร้างบารมีสั่งสม

เอาไว้ข่ม..ขี่ อุปสรรคเถิด

ชีวิตนี้เป็นทุกข์ เป็นที่อุปสรรคเกิด 

พระเอกนางเอก ผู้ประเสริฐ จะได้ชัย ไปทุกที่

;;;;;;;;;;

ชีวิตสั้นนัก (รีบตักรีบตวง) :: ไม่อยากดัง ก็ดัง ในหนังเรียกพระเอกนางเอก ไม่ได้ปลุกเศก แต่เป็นเอก ด้วยความกล้าหาญ

ชีวิตสั้นนัก
(รีบตักรีบตวง)

ไม่อยากดัง ก็ดัง ในหนังเรียกพระเอกนางเอก
ไม่ได้ปลุกเศก แต่เป็นเอก ด้วยความกล้าหาญ
คือเสียสละ ละทิ้งสุขส่วนตน ช่วยคน ช่วยเพื่อนบ้าน
ช่วยราชการ ช่วยงานพระศาสนา

วิริยะคุณธรรม เลิศล้ำ กล้าหาญเสียสละ
ด้วยมีปัญญา กระตุ้น จิตอาสายิ่งใหญ่
ไม่ท้อแท้ ไม่มีข้อแม้ ไม่เบื่อหน่าย  
 เบิกบานใจ ยิ่งให้ก็ยิ่งได้ สุขสำเร็จ

วิริยะ กล้าหาญ เดิมพัน ด้วยชีวิต

ไม่กลัวสักนิด เจ็บ จน และตาย

เดินทางพระ ละ ทางชั่วร้าย

อุทิศกายใจ รักษาความดีไว้ สุดชีวิต

 คนพาลปัญญาน้อย ไม่เรียกว่ากล้า แต่บ้าบิ่น

กล้า ผิดศีล ผิดธรรม

ทำลายความดี ไม่กลัววิบากกรรม
ทุกข์กระหน่ำ กรรมสนอง ในอบาย

 ฝึกสติ เกิดปัญญา จึงจะกล้าหาญ

สุขไม่มีประมาณ พร้อมกัน กับเมตตา

กตัญญู บูชาคุณ และศรัทธา

สังคหะ คุณธรรม ประจำตน

คนกล้าหาญ ไม่วุ่นวาย ใจสงบ

มารยาทงามจบ สงบเสงี่ยม เจียมตน

เคารพ นบนอบ อดทน
อานุภาพล้น มหาชน ได้พึ่งพา

วิริยะ ทั้งกล้า และขยัน

ปรารภความเพียร ไม่ยั่น ไม่หยุด

ไม่ได้ ตายเหอะ อุตลุด

เวลามนุษย์ สั้นนัก รีบตักรีบตวง

;;;;;;;;;;

ปัญญาเป็นยอด (สมาธิจึงเยี่ยม) วิริยะ ขาดปัญญา ไม่เรียกว่ากล้าหาญ คนรู้ทัน เรียกกันว่า บ้าบิ่น ขยัน ขาดปัญญา ทำหมู่คณะ วุ่นวายไม่สิ้น เจริญสมาธิภาวนา จึงเป็นปิ่น ของการฝึกตน

ปัญญาเป็นยอด
(สมาธิจึงเยี่ยม)

วิริยะ ขาดปัญญา ไม่เรียกว่ากล้าหาญ
คนรู้ทัน เรียกกันว่า บ้าบิ่น
ขยัน ขาดปัญญา ทำหมู่คณะ วุ่นวายไม่สิ้น
เจริญสมาธิภาวนา จึงเป็นปิ่น ของการฝึกตน

ขันติ ขาดปัญญา ไม่เรียกว่าอดทน
กลายเป็นคน อวดดื้อ ถือดี มีมานะ
ใครๆ ก็หนีห่าง อ้างว้าง ไม่มีใครคบหา
ความสำเร็จ และชัยชนะ อยู่ห่างไกล

สัจจะ ขาดปัญญา เรียกว่า คนเหลวไหล
เป็นคนเหลาะแหละ ซังกะตาย อยู่ไปวันๆ
น่าเสียดาย กายมนุษย์ สุดสำคัญ
ด้วยกายนี้เท่านั้น แสวงบุญสร้างบารมี

อธิษฐาน ขาดปัญญา เรียกว่าอ้อนวอน
ไม่ได้ทำความดีก่อน แล้วมาขอ มาง้องอนเขา
กลายเป็นทาส ขาดความดี มีแต่เน่า
เป็นคนเขลา สุดท้าย ไปอบายภูมิ

เมตตา ขาดปัญญา เรียกว่าอ่อนแอ ไม่ใช่อ่อนโยน
อ่อนโยน เป็นคน เดินทางสายกลาง
ทางแสวงบุญสร้างบารมี สุดกำลัง
สัจจะตั้ง นั่งสมาธิ มุ่งไปที่พระรัตนตรัย

อุเบกขา ขาดปัญญา เรียกว่า ดูดาย
ใครจะเป็นจะตาย ข้าไม่สน
ตัวใครตัวมัน อ้างโน่นอ้างนี่ เอาแต่ตน
ตัวพอหนีพ้น แต่หัวไม่พ้น ตายแน่ๆ

ปัญญา จึงเปรียบเป็นหัวหน้า คุณธรรม
เลิศล้ำ สว่างไสว ไม่มีใดเทียม
คนมีปัญญา ท่านว่า ยอดเยี่ยม
ไม่มีใดเทียม ยอดเยี่ยม ด้วยไม่ประมาท

ปัญญาจะเกิดขึ้นได้  ด้วยเนกขัมมะ
คือมีสมถะ เลิกละ ตัณหา
ทำใจหยุดใจนิ่ง ที่ศูนย์กลางกาย เท่านั้นหละ
นอกนั้นหนา เหมือนกับว่า ตรอกตัน

เนกขัมมะ จะตั้งได้ ด้วยมีศีล
เหมือนการเตรียมดิน เตรียมถิ่นปฏิบัติการ
หรือต้องถากถางที่ เมื่อมีการสร้างบ้าน
ดังนั้น ศีลจึงสำคัญ ท่านจึงเอาไว้หน้า เนกขัมมะ

สำหรับทานนั้นหนา ท่านเอาไว้แรกสุด
เกิดเป็นมนุษย์ ต้องเริ่มด้วยทาน เป็นงานอุปถัมภ์
ให้ อายุ วรรณะ สุขะ พละ และปฏิภาณ งานประจำ
และเลิศล้ำ มีหมู่คณะ พาสร้างบารมี 

;;;;;;;;;;

ความบริสุทธิ์ (เป็นอาวุธ มารกลัวนัก):: วิริยะ คือกล้าหาญ เสียสละ ขันตินั่นหนา กล้าแกร่งแท้ แก้ไขปัญหา

ความบริสุทธิ์
(เป็นอาวุธ มารกลัวนัก)

วิริยะ

คือกล้าหาญ เสียสละ

ขันตินั่นหนา

กล้าแกร่งแท้ แก้ไขปัญหา

สัจจะคือคนรักดี

มิมีทิ้งอุดมการณ์ ไม่เห็นแก่หน้า

อธิษฐานนั่นหละ

ตอกย้ำ คำปณิธาน

วิริยะ กล้าหาญ

เปรียบปาน มีดโกน

ถ้าโดน

ก็บิ่นหรือบาด ตัดขาดได้

การเสียสละ

ใช้ความหาญกล้า ที่ใหญ่

เสียสละได้

ไม่เสียดาย แม้ชีวิต

ขันติ กล้าแกร่ง

แข็งแรง ปานมีดอีโต้

เป็นมีดโต

ไม่โก้หรู แต่สู้ปัญหา

ทั้งฟันทั้งสับ

รับรอง ไม่มีบิ่นเลยนา

เจอปัญหา

ไม่มีเหนื่อยหน่าย เพราะได้บารมี

สัจจะ

เปรียบว่า เป็นมีดดาบ

ทั้งคมวาววับ

เฉือนสับ ได้ทุกท่า

ยึดถือความดี

มิมี ไว้หน้า

ทั้งกล้าหาญ และแกร่งกล้า

รบชนะ พญามาร

วิริยะ หมายถึงไม่สู้

คือเป็นผู้เสียสละ

ขันตินั่นหนา

ได้เวลา ทำบารมี ให้แก่

สัจจะ ทำดีเรื่อยไป

ไม่เห็นแก่หน้าผู้ใด แท้

อธิษฐานแน่วแน่

ตอกย้ำ คำปณิธาน

ความกล้าหาญ

หมู่คนพาล เกรงกลัว

ยิ่งแกร่งเกินตัว

ยิ่งกลัว.. หนัก

ยิ่งบริสุทธิ์สะอาด

น่าประหลาด มารกลัวนัก

นี้เป็นหลัก

ทางปัญญา เอาชนะมาร

;;;;;;;;;;

แม้กิจเล็กน้อย (อย่าถอยละเอียด) :: เมื่อมีความผิดพลาด อย่าละโอกาส เรียนรู้ เอาเป็นครู ผู้ ให้บทเรียน

แม้กิจเล็กน้อย

(อย่าถอยละเอียด)

เมื่อมีความผิดพลาด

อย่าละโอกาส เรียนรู้

เอาเป็นครู

ผู้ ให้บทเรียน

แม้กิจเล็กน้อย

อย่าถอยละเอียด ถ้าอยากเป็นเซียน

จงรักเรียน ทุกขณะ

อย่าเสียเวลา เศร้าซึม

จงทำงานเต็มที่

กับงานที่มีอยู่

ใช้เป็นครู ฝึกตน

คนละเอียด

งานทุกงาน เหมือนกัน

ให้คุณธรรมขยัน และขันติ

ชีวิตนี้ มีเท่านี้

อย่างอื่นที่มี เป็นของแถม

อยากสำเร็จงานใหญ่

ให้ใช้อิทธิบาท๔

 ทำเต็มที่

กับงานที่มี ทุกงาน

ฉันทะ วิริยะ จิตตะ

วิมังสา จงรู้จัก

จงตระหนัก เรียนรู้

อย่าดูเบา

ฉันทะเต็มใจทำ

อย่าคิดว่าต่ำ หรือสูง

จิตใจมุ่ง

แข็งใจทำ คือวิริยะ

ตั้งใจทำ คือ จิตตะ

วิมังสา ใช้ปัญญา

เรียกว่า

เข้าใจทำ

อิทธิบาท๔นี้

เปรียบปานราชสีห์ จับหนู

คือไม่ดูเบา

ตั้งใจเอา แม้ตัวเล็กก็ตาม

เป็นลักษณะ

ของสัจจะ คุณธรรมเอก

เหมือนอย่างเศก

งานสำเร็จ อย่างดีเยี่ยม

การไม่ดูเบา

แม้เป็นงานของเรา ก็ตาม

ล้างถ้วยชาม แล้ววางไว้

ให้เป็นระเบียบ

คนอื่นไม่รู้ไม่เห็น

เราก็ยังเป็นเช่นเดิม เนี๊ยบ

เป็นระเบียบ ไม่พลาด

โอกาสฝึกตน

สะอาดแต่ขาดระเบียบไม่ได้
ไม่ตั้งใจ ผ่านๆไป ดูเบา
   อารมณ์ ของเจ้า
อับเฉา และเน่าบูด

ครอบครัวมีปัญหา

และหมู่คณะ อึดอัด

ปัญหาสารพัด

 รุมฟัดสะบักสะบอม

;;;;;;;;;;