สุขแท้ (สุขทั้งตนและสังคม) ความเครียด เสนียด อย่างยิ่ง เกิดจากใจที่วิ่ง อยู่นอกตน เริงโลกีย์ หนีไม่พ้น ล้วนเป็นคน มีความเครียด

 สุขแท้
(สุขทั้งตนและสังคม)

ความเครียด เสนียด อย่างยิ่ง

เกิดจากใจที่วิ่ง อยู่นอกตน

เริงโลกีย์ หนีไม่พ้น

ล้วนเป็นคน มีความเครียด

แม้ร่ำรวยเงินทอง มีกินมีใช้

เจ็บป่วยไข้ มีหมอรักษา

ทำมาหากิน เลี้ยงชีวา

ขาดปัญญา เพราะว่าเครียด

แม้ สะดวกสะบายดี

 ยังมี ความเครียดค้าง

ใจไม่นุ่มไม่ใส ไม่สว่าง

ใจกระด้าง ไม่โอบอ้อมอารี

บำเพ็ญทาน ใจนุ่มนวล

 คู่ควร กับการทำงาน

มีฉันทะ ผลงาน น่าอัศจรรย์

ชื่อเสียง ลือลั่น สนั่นเมือง

ศีล ทำให้ใจใส

มีมารยาท ละไม สูงส่ง

น่าเคารพกราบไหว้ ทำร้ายไม่ลง

คนสูงส่ง คนเหนือคน

ภาวนา ทำให้ ใจสว่าง

รู้เห็นกระจ่าง ในปัญหา

มีปัญญา อานุภาพ ไม่ธรรมดา

เป็นคน เหนือฟ้า อจินไตย

ทานศีลภาวนา ทางบุญ ทางปีติ

ความเครียด ไม่มี จึงสุขแท้

 สุขสันโดษ พ้นตัณหารังแก

เป็นสุขแท้ สุขทั้งตน และสังคม

;;;;;;;;;;

บุญ (เกื้อกูลผู้ประพฤติธรรม) ธรรม ความดีงาม หรือบุญ เกื้อกูล ผู้ประพฤติตาม ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว แน่ล้ำ กฎแห่งกรรม ธรรมชาติ

 บุญ
(เกื้อกูลผู้ประพฤติธรรม)

ธรรม ความดีงาม หรือบุญ
เกื้อกูล ผู้ประพฤติตาม
ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว แน่ล้ำ
กฎแห่งกรรม ธรรมชาติ

อธรรม ความชั่ว หรือบาป
มากับ ความประมาท
ด้วยไม่รู้ ไม่คิดคาด
หลงประมาท ลืมตนลืมตัว
 
บาป เหยื่อล่อ ของมาร
เหมือนไก่กา ซมซาน ตามเหยื่อ
เป็นมิจฉาทิฏฐิ มิมีเชื่อ
ดื้อดึงดื้อด้าน เป็นเบื้อ ปัญญาดับ 

โลกโลกีย์ หอมหวาน ซ่านทรวง
หึงหวงห่วง อาลัยอาวรณ์
กิเลสกรรมวิบาก สะท้อน
โลก คือโรงละคร แน่แท้

คนดี มีธรรม ทำดีง่าย
แม้ชีพวาย ก็ไม่ทำชั่ว
ฝึกสติ มีหิริโอตัปปะ เกลียดกลัว
อบายภูมิชั่ว คุกประหาร

ธัมมัญุตา ธรรมะสัตตบุรุษ
รู้จักเหตุที่สุด ของโลกและชีวิต
รู้จักบุญาป กำกับ ลิขิต
โลกชีวิต เป็นไปตามบุญบาป

โลกชีวิต มีจิตนำไป
บุญบาปก็ใช่ กำกับจิต
ผู้ประพฤติธรรม บุญคุ้มชีวิต
ตามติด เหมือนเงาตามตัว

;;;;;;;;;;

ประพฤติธรรม (นำสุขให้ตนและสังคม) ประพฤติธรรม ไม่ไปต่ำ ทุคติ เป็นคนดี ฝึกสติ เป็นนิสัย บารมีค้ำ ชีวี ปลอดภัย นิสัย แมลงภู่ บินสู่สูง

 ประพฤติธรรม
(นำสุขให้ตนและสังคม)

ประพฤติธรรม ไม่ไปต่ำ ทุคติ

เป็นคนดี ฝึกสติ เป็นนิสัย

บารมีค้ำ ชีวี ปลอดภัย

นิสัย แมลงภู่ บินสู่สูง

ส่วนแมลงวัน บินลงต่ำ เป็นนิสัย

ทุคติ เป็นที่ไป นิสัยเสีย

ธรรมไม่ประพฤติ กรรมลามเลีย

ใจละเหี่ย หมดกำลังใจ

ชีวิต ขาดกัลยณมิตร ไม่ได้

นำทางไป พ้นภัยวัฏฏะ

ให้กำลังใจ สู้กิเลสตัณหา

ให้มีศรัทธา แสวงหา บุญบารมี

พื้นนิสัยสรรพสัตว์ มีตัณหา

ดับปัญญา จึงแสวงหาโลกียสุข

ตระหนี่ มีไม่พอ จึงทุกข์

ใจไม่สุข ด้วยไม่หยุดไม่นิ่ง

สุขแท้ ได้แก่ความพอใจ

สันโดษสมถะ ก็ใช่ ใจหยุดนิ่ง

ประหยัดสุด ประโยชน์สูง จริงๆ

เมื่อใจนิ่ง เกิดปัญญา เมตตามี

สันโดษ ไม่ใช่โดดเดี่ยว

แม้อยู่คนเดียว ยิ่งเป็นสุข

พ้นโลกโลกีย์ พ้นทุกข์

ธรรมสุข สุขล้น ทั้งตนและคนอื่น

 ตัณหา สุขแต่ตน คนเดียว

ไม่แลเหลียว หมู่ญาติ สังคม

ตระหนี่ มีเท่าใด ไม่พอถม

สังคมระทม แร้นแค้น

;;;;;;;;;;

ทางธรรม (ทางสมบัติ สุขสมปราถนา) ทางธรรม ไม่ทำบาป สติกำกับ มีหิริโอตัปปะ ไม่ประมาท อายกลัวนักหนา ผู้มีปัญญา จะเป็นเช่นนี้

 ทางธรรม
(ทางสมบัติ สุขสมปราถนา)

 ทางธรรม ไม่ทำบาป

 สติกำกับ มีหิริโอตัปปะ

ไม่ประมาท อายกลัวนักหนา

ผู้มีปัญญา จะเป็นเช่นนี้

ใจคนฝึกได้ ให้มีสติ

คุณธรรมสุดดี สุดยอด

บัณฑิต ฝึกตน จึงไม่มืดบอด

รู้แจ้ง แทงตลอด ในธรรม

รู้แจ้งในเหตุ ของโลกและชีวิต

ว่า มีจิตนำไป

มีบุญบาปกำกับ ชี้นำให้

จิตไม่มีอะไร คล้ายเด็กทารก

จิตในร่างมนุษย์ ฝึกได้

มีบุญหลาย ได้เกิดเป็นมนุษย์

เหล่าเทวดา อิจฉาสุดสุด

เกิดเป็นมนุษ์ยากนัก อจินไตย

ปุถุชนคนทั่วไป ไม่รู้สา

เหมือนไก่กา เห็นพลอย

คุ้ยเขี่ยหาอาหาร ไม่สนแม้แต่น้อย

เขี่ยทิ้งพลอย ที่มีค่าราคาแพง

 อยู่ในธรรม ละกรรมทางโลก

ไม่โศก ไม่สลด ปลดวางโลกีย์

บนเส้นทางธรรม เลิศล้ำชีวี

สุขสมปราถนา เกิดมี ได้ง่ายๆ

ทางธรรมทางบุญ ทางกุศล

ทางโลกโลกีย์ เปี่ยมล้นบาป

ทางธรรมทางพระ บุญกำกับ

ทางสุข ทางสมบัติ ทางสมปราถนา

;;;;;;;;;;

เกียรติยศ (ปรากฎเมื่อมีธรรม) เกียรติยศ ปรากฎ เมื่อมีธรรม บุญนำ ลาภยศสรรเสริญสุข ไม่อยากได้ ยิ่งได้ ไกลทุกข์ สุขสมปราถนา ทุกประการ

 เกียรติยศ
(ปรากฎเมื่อมีธรรม)

เกียรติยศ ปรากฎ เมื่อมีธรรม

บุญนำ ลาภยศสรรเสริญสุข

ไม่อยากได้ ยิ่งได้ ไกลทุกข์

สุขสมปราถนา ทุกประการ

เกียรติ ที่วางใจ ใครๆยกย่อง

คนแซซร้อง เชิดชูไท้ ไว้ที่สูง

 มหาชนเดินตาม ไม่ต้องจูง

พาขึ้นที่สูง มุ่งทางธรรม

 คนพาล เงินหว่าน คนวิ่งตาม

คนล้นหลาม เหมือนไก่ ไล่จิกข้าว

เมื่อเงินหมด ก็หยุด เหมือนเก่า

คนพาล เจ้าของเล้า เหมือนขี่หลังเสือ

อธรรม เหยื่อล่อ

ลาภยศฯ เยินยอ ให้ระวัง

 จงสันโดษ อย่าลิงโลด คลั่ง

 ใช้เป็นกำลัง สร้างบารมี

จาคะ สละแล้ว โลกียสมบัติ

สุขสมมาด ด้วยอริยทรัพย์ บุญ

คนเหนือคน พ้นทุกข์ ตัณหาสูญ

มีเกียรติ มีลาภไพบูลย์ พูนสุข

มีหมู่คณะ ร่วมเป็นร่วมตาย

พ้นอันตราย มารร้าย ไม่กล้า

เหมือนฝูงสุกร เสือสิงห์ ผงะ

แม้เก่งกล้า แต่ว่า แพ้กำลังสามัคคี

เดินทางธรรม มีเกียรติ

คนพาลเดินเฉียด ดูแคลน

ร่ำรวย โก้เก๋ บริวารเนืองแน่น

มีเกียรติเหลือแสน แต่แล่นหนีกรรม

;;;;;;;;;;

พิสูจน์ให้ชัด (ฟังคำสัตตบุรุษเท่านั้น) พึงเลือกเฟ้นธรรม โดยแยบคาย โดยปัญญาใส โยนิโสมนสิการะ ทำใจนิ่งใจหยุด ก่อนพิจารณา อัตถัญญุตา จะปรากฎ

 พิสูจน์ให้ชัด
(ฟังคำสัตตบุรุษเท่านั้น)

พึงเลือกเฟ้นธรรม โดยแยบคาย

โดยปัญญาใส โยนิโสมนสิการะ

ทำใจนิ่งใจหยุด ก่อนพิจารณา

อัตถัญญุตา จะปรากฎ

คือรู้เนื้อหา อย่างลึกซึ้ง

ติดตรึง ถึงนำมาปฏิบัติ

 ธัมมานุธัมมะ ตามถนัด

ไม่ขาด ไม่ตก ไม่หล่น

เมื่อใจนิ่งใจหยุด ปัญญาเกิด

เป็นผู้ประเสริฐ เทิดธรรม

ชีวิต มีกรณียกิจ ประเสริฐล้ำ

ประพฤติธรรม ฝึกตน

คนพาล ไม่เลือกเฟ้นธรรม

ดูแค่สูงต่ำ ก็ทำตนเป็นลูกศิษย์

หลับหูหลับตา ปัญญามืดมิด

บูชาคนผิด อวมงคล

ฤาษี มีฤทธิ์ เหาะได้

ยังพ่าย สีกา

ด้วย สมาธิ เป็นมิจฉา

สมาธิสัมมา ที่ศูนย์กลางกายาเท่านั้น

 เคารพปฏิสันถาร สำคัญนัก

รู้จักฟัง อย่างบัณฑิต

ไม่ถือตนถือตัว ไม่คอยจับผิด

จับดี แม้เขามีนิดๆ หน่อยๆ

เลือกเฟ้นธรรม ฟังคำครูมาก่อน

แน่นอน คบหาสัตตบุรุษ

อย่าเอาแต่ฟังแต่ดู เขาพูด

พิสูจน์ให้ได้ เขาใช่สัตตบุรุษ

;;;;;;;;;;

ชีวิตประมาท (ถ้าขาดปฏิบัติธรรม) สิ่งทั้งปวง ไม่ควรถือมั่น ด้วยมัน มีกฎไตรลักษณ์ เกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป จงประจักษ์ เป็นกลโกง กับดัก ของมาร

 ชีวิตประมาท
(ถ้าขาดปฏิบัติธรรม)

สิ่งทั้งปวง ไม่ควรถือมั่น

ด้วยมัน มีกฎไตรลักษณ์

เกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป จงประจักษ์

เป็นกลโกง กับดัก ของมาร

โลกเป็น เช่นโรงละคร

กิเลสกรรมวิบาก ทับซ้อน ชีวิต

เป็นบุญบาป จากอดีต ลิขิต

ชีวิตเป็น เช่น เล่นละคร

เมื่อเลิกเล่น ละโลก ตกใจ

ทุกสิ่งที่มีที่ได้ ไม่ไปกับเรา

 สิ่งประดับประดา เครื่องเครา

 ถอดไว้ ให้เขา เจ้าของโรง

เมื่อตาย จึงได้สติ

ไม่มีเวลา ที่จะ เสียใจ

ถูกหมู่มาร เร่งลัด ไล่ต้อนไป

สู่คุกประหาร ทุกข์หลาย อนันตกาล

ปุถุชน คนทั้งหลาย เป็นเบื้อ

ไม่เชื่อ..คำพระ ไม่ละทิฏฐิ

เหมือนหนอนในส้วม ไม่เชื่อเพื่อนซี้

เป็นเทวดา มานี่มาชี้ ทางสวรรค์

บุญเท่านั้น นิจจัง สุขัง อัตตา
บุญเท่านั้นหละ พ้นกฎไตรลักษณ์
บุญ ยอดกัลยาณมิตร จงรู้จัก
จึงสำคัญนัก แสวงบุญสร้างบารมี

ทำพระนิพพานให้แจ้ง ปณิธาน
มิฉนั้น ชีวันเวียนว่าย วัฏฏะ
ได้ชื่อว่าประมาท ขาดปัญญา
จงทุ่มชีวา เร่งลัด ปฎิบัติธรรม

;;;;;;;;;;