บุญบาปมีจริง (ให้ระวังอย่างยิ่ง กายวาจาใจ) คิดพูดทำผิด มีโทษ ตามกฎแห่งกรรม ไม่มีทางรอด ขอย้ำ ยุติธรรมที่สุด ลาภยศฐานะ อุตส่าห์หา เหมือนคูต ในที่สุด ว่างเปล่า เอาไปไม่ได้เลย

บุญบาปมีจริง
(ให้ระวังอย่างยิ่ง กายวาจาใจ)

คิดพูดทำผิด มีโทษตามติด ตามกฎแห่งกรรม

ไม่มีทางรอด ขอย้ำ ยุติธรรมที่สุด

 ลาภยศฐานะ อุตส่าห์หามา เหมือนคูต

ในที่สุด ว่างเปล่า เอาไปไม่ได้เลย

คนศักดิ์ใหญ่ ลืมตัวไป จึงประมาท

น่าอนาถ ทำผิดพลาด ก่อบาปหยาบช้า

ถลำลึก ใจมืดมิด อำมหิต สุดพรรณา

คิดว่าตนเองนั่นหนา อมตะ อนันตกาล

ทางโลก อาจรอด แต่ก็จอดอย่างอนาถ

 ไม่คิดคาด จะมาเจอกฎเหล็ก กฏแห่งกรรม

บาปเพียงหยด ทั้งหมด ทะเลน้ำ 

 เป็นวิบากกรรม ในอบาย น่ากลัวหลาย สยดสยอง

คนส่วนใหญ่ มิจฉาทิฎฐิ มิมีเชื่อ

น่าเวทนาเหลือ เหมือนไก่ ได้พลอย

 มิจฉาทิฏฐิ เห็นดี เป็นด้อย

เห็นกงจักร หยดย้อย งาม

พระโพธิญาณ จึงสำคัญ ยิ่งนัก

มิจฉาทิฏฐิ สวามิภักดิ์ ยอมจงรักภักดี

พระโพธิสัตว์ จึงยืนหยัด สุดชีวี

สร้างบารมี ช่วยสัตว์ อินทรีย์อ่อน

บาปนั้น ให้ผล ในบัดดลทันที ทันใด 

คุณภาพใจ ถูกทำลาย ก่อน

ขาดเมตตา ปัญญาดับ อารมณ์ร้อน

คนดีถอน คนชั่วจร มาใกล้

 สมบัติหนีไป  เจ็บไข้ จรมา

 สารพันปัญหา ชีวา ไม่ปลอดภัย

แตกสามัคคี มิตรดี กลับกลาย

เป็นศัตรูใหญ่ หอกข้างแคร่ 

ทำดีได้ดีแน่ ขอเพียงแต่ มีความอดทน

ฝึกฝน ความอดกลั้น คืบคลานไป อย่าหยุดทำดี

ไม่สู้ แต่ก็ไม่หนี

ชนะทุกที ด้วยบารมี นั่นเอง

ตายไม่สูญ บาปบุญ มีจริง

บุญสุขยิ่ง บาปทุกข์จริง อจินไตย
 คือคิดไม่ถึง ทำไมจึง มากมาย
หลวงปู่ฯ เวทนาหลาย จะแก้ไข จึงไปสุดธรรม 

;;;;;;;;;;

สมณะ (ภาวะสุดท้ายชีวิต) :: การบวชพระ ในศานาพุทธ ผู้บวชมีจุดประสงค์ จะปลดปลง เว้นชั่ว

สมณะ

(ภาวะสุดท้ายชีวิต)

การบวชพระ

ในศานาพุทธ

ผู้บวชมีจุดประสงค์

จะปลดปลง เว้นชั่ว

สละชีวิตครอบครัว

ที่เกลือกกลั้วธุรี

มีปัญญา มีสติ

ว่าชีวิตนี้ มีภัย

ถ้าไม่จริงจังไม่ได้

ประมาทได้อย่างไร ชีวิต

กฎแห่งกรรมตามติด

เรื่องชีวิต ประมาทไม่ได้

เพศสมณะ

เป็นภาวะสุดท้าย

บรรลุอรหันต์ ให้ได้

แล้วไปพระนิพพาน อมตะ

การบวชพระ มีพระอุปัชฌาย์

พระผู้ได้เล่าเรียนมา

และมีตรา

อนุญาติ

บวชท่ามกลางพระสงฆ์

เจาะจง จำนวนองค์ ๑๐-๒๕

และ ๕รูปก็ได้ ในปัจจันตะ

ชนบท

บวชแบบญัตติจตุตถกรรมวาจา

ใช้กัน ณ ปัจจุบัน

คือมีกรรม๔นั้น

มีขั้นตอน สวดญัตติก่อน๑จบ

เป็นการสวดประกาศ

ญัตติ ว่ามีกรรมอะไร

จะได้เข้าใจ

ใช้พิจารณา

และสวดอนุสาวนาอีก๓จบ

ครบ๔ นี้เป็นจตุตถกรรม

เป็นการสวดให้พิจารณา ย้ำ

กรรมอนุสาวนา สามครั้ง

การสวดให้พิจาณา

จะมีพระกรรมวาจาจารย์

และอนุสาวนาจารย์

เรียกกันว่า พระคู่สวด

สำหรับสวดอันตรายิกธรรม

และย้ำ สามครั้งสวดอนุสาวนา 

 ขอความยินยอม ว่า

เป็นพระได้หรือไม่

ต่อจากนี้

เป็นหน้าที่ของพระอุปัชฌาย์

มาบอกนิสสัย๔ และอกรณียกิจ๔

หรือที่เรียกว่าอนุศาสน์๘

นิสสัย๔

บิณฑบาตรเป็นวัตร

นุ่งห่มผ้าบังสุกุล จัด

เป็นปริมณฑล

อยู่ตามโคนต้นไม้

และใช้ ยาดองน้ำมูตรเน่า

นี้เป็นของเก่า

เล่าเอาไว้

อกรณียกิจ๔

มี ปาณาติบาต ลักทรัพย์ 

  เสพเมถุนธรรม และกับ

อวดอุตริมนุษยธรรม

;;;;;;;;;;

ตระหนี่ไม่ได้ :: ไม่มีทรัพย์ ไม่เป็นไร มีเพื่อนซี้ มีเพื่อนดี เหมือนมีทรัพย์ อยู่นับแสน

ตระหนี่ไม่ได้

ไม่มีทรัพย์

ไม่เป็นไร มีเพื่อนซี้ 

มีเพื่อนดี

เหมือนมีทรัพย์ อยู่นับแสน

จะตกอยู่

ถิ่นฐานใด ก็ไม่แคลน

ไม่คับแค้น

พอยัง ประทังตน

ทรัพย์มี

ตระหนี่ ในทรัพย์ 

ใครจะรับ

เป็นเชื้อ เป็นญาติ

มีญาติ

เหมือน ไม่มีญาติ

น่าอนาถ

โดดเดี่ยว เปลี่ยวใจ

คนตระหนี่

ชีวี อันตราย

วนเวียนไป

ในอบาย นรก

นับอนันต์

ยาก ผันผก 

กระยาจก

เมืองมนุษย์ สุดลำเค็ญ

ทรัพย์เป็นวิบัติ

ถ้าไม่ประหยัดใช้

เก็บตุนก็ไม่ได้

เลวร้าย พอกัน

ต้องประหยัดสุด

ประโยชน์สูง มุ่งทาน

คนพาล

ตายแน่ แพ้ภัยตน

แม้เป็นคนจน

ไม่ทาน ไม่ได้ 

จนตาย

ไปทุกชาติ ขาดศรัทธา

หรือแม้จน

ให้อดทน ศีลรักษา

แต่ว่า

ยากนักกว่า จะให้ทาน 

เป็นไปตามกฎแห่งกรรม

ไม่ทำทาน ตายแน่ 

คิดจะแก้

กฏแห่งกรรม ก็ทำได้

คือเดินทางสายกลาง

สร้างบารมี สุดใจ

หลวงปู่ฯไปไหน

ขอไป ด้วย

;;;;;;;;;;