อุเบกขา (ขาดปัญญา ระเบิดพลีชีพ) เมตตาธรรม เลิศล้ำ นำพาความชื่นใจ เหมือนต้นโพธิ์ ต้นไทรใหญ่ ให้ร่มเงา เหล่านกกา พากันมา พำนักเนา คลอเคลียเคล้า อบอุ่น หนุนตักแม่

อุเบกขา
(ขาดปัญญา ระเบิดพลีชีพ)

  เมตตาธรรม เลิศล้ำ นำพาความชื่นใจ 

  เหมือนต้นโพธิ์  ต้นไทรใหญ่ ให้ร่มเงา

เหล่านกกา พากันมา พำนักเนา

คลอเคลียเคล้า อบอุ่น หนุนตักแม่

เมตตาธรรม ไม่ธรรมดา แม้ดูท่าอ่อนโยน 

ห่างกันโพ้น คนละอย่าง กับอ่อนแอ

เมตตาแท้ กล้าหาญ คนพาลแพ้

อีการ้าย ที่ว่าแน่ๆ ก็ยังยอมแพ้แก่แม่ไก่

เมตตาธรรม นำมาพร้อม ความสุข

 หมดสนุก เกิดสุข สันโดษ 

 เป็นสุขภายใน สะอาด หมดจด

คุณธรรม ทั้งหมด พร้อมพรั่ง

เมตตา มาพร้อม สมบัติสาม

เป็นดังเงา ติดตามเรา ทุกภพชาติ

ทรัพย์สมบัติ รูปสมบัติ คุณสมบัติ

ทุกภพชาติ สุดสมปราถนา ได้พบเนื้อนาบุญ

เมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา

นำหน้า พาญาติ เข้าวัด

กัลยาณมิตร เอาใจใส่ ไม่ขาด

เป็นที่พึ่ง ของญาติ และสังคม

เมตตา..อุเบกขา ที่เป็นมิจฉา ช่างน่ากลัว

ขาดปัญญารู้ทั่ว เอาแต่ตัว หัวหาย
ระเบิดพลีชีพ อันตาย

รักหมู่คณะหลาย ยอมตาย แต่ผู้เดียว

  

;;;;;;;;;;

สั่งสมบุญวาสนา (เกิดมา ไม่ต้องหากิน) :: แข่งบุญแข่งวาสนา ไม่ใช่ว่า แข่งไม่ได้ แข่งด๊าย..ถ้าแข่งด้วย ความดี ไม่ฆ่าสัตว์ตัดชีวิต มีสิทธิ์ อายุยืนทวี อยากไร้โรคี ไม่ตบตี ทรมาน

สั่งสมบุญวาสนา
(เกิดมา ไม่ต้องหากิน)

แข่งบุญแข่งวาสนา ไม่ใช่ว่า แข่งไม่ได้ 

แข่งด๊าย..ถ้าแข่งด้วย ความดี

ไม่ฆ่าสัตว์ตัดชีวิต มีสิทธิ์ อายุยืนทวี

อยากไร้โรคี ไม่ตบตี ทรมาน

อยากแข็งแรงมีพลัง ดุจดั่ง ช้างสาร

ให้ทาน ด้วยอาหาร ข้าวปลา

อยากผิวงาม ผุดผ่อง ต้องทานด้วยเสื้อผ้า

อยากไม่เป็นขี้ข้า มีอำนาจ ต้องไม่ขาด มุทิตาจิต

อยากรวยสมบัติ อย่าขาด ทำทาน

อยากมีคนกราบกราน ต้องขยัน บูชา

อยากฉลาด อย่าขาด ภาวนา

และไม่ดื่มสุรา ไม่เอายาเสพติด

บุญของวันนี้ เป็นบุญวาสนา วันพรุ่งนี้

อย่ารอรี บุญวาสนานั้น แข่งกันได้

เข้าวัด ปฏิบัติธรรม เป็นบุญใหญ่

เมื่อตายไป ยากหลาย จะได้เกิดเป็นมนุษย์

ชีวิตลิขิตได้ ด้วยหนึ่งสมอง สองมือเรา

แต่ต้องเฝ้า คิดดีพูดดีทำดี

เลื่อมใสศรัทธา พุทธศาสนา เต็มที่

เกิดบุญบารมี สุขสมปราถนา ทุกประการ

ความเก่งความสามารถ ที่ขาด ความดี

เหมือนลูกระเบิดพลีชีพ ฆ่าทั้งเรา และเขา

ความเก่งกล้า น่ากลัว ถ้าไม่รู้ตัวว่าเมา 

ทั้งเก่งและดีเป็นคู่ อยู่ในตัวเรา จึงใช้ได้

ความดีแท้มีแต่ พุทธศาสนา

ไม่ใช่ว่า ศาสนาใดใด ใช่ทั้งหมด

อาจดี เฉพาะพวกตน คนพวกอื่นอด

บริสุทธิ์หมดจด ต้องดีทั้งตน และคนอื่น

;;;;;;;;;;

คนดี (คนที่รู้จักบุญ):: การเป็นคนดี ดูได้ที่ ธัมมัญญุตา คือมีจิตเลื่อมใสศรัทธา แสวงบุญญา สร้างบารมี เป็นชีวิต

คนดี

(คนที่รู้จักบุญ)

การเป็นคนดี

ดูได้ที่ ธัมมัญญุตา

คือมีจิตเลื่อมใสศรัทธา

แสวงบุญญา สร้างบารมี เป็นชีวิต

ไม่รู้จักบุญ เป็นคนดีไม่ได้

รักพ่อแม่หลาย ไม่ใช่กตัญญู

อาจเป็นคนทำร้าย ใครทุกผู้

เป็นผู้ไม่รู้ จะกตัญญูไม่ได้

ระเบิดพลีชีพ เป็นตัวอย่าง

รักประเทศจัง แต่อย่างโจร

ใช้ตาต่อตาฟันต่อฟัน ไม่พ้น

เท่ากับทำลายตน และคนในประเทศ

ไม่รู้จักกฎแห่งกรรม

กฎแห่งการกระทำ บุญบาป

เท่ากับโง่แล้วขยัน ขยับ

บุญบาปต้องรู้ จึงเป็นผู้เป็นคน

กตัญญู เป็นคุณธรรมของบัณฑิต

ผู้อุทิศตน ต่อคนทั้งหลาย

กลั่นกายวาจาใจ

และสุดท้าย ใส่ใจ มหาชน

และคำว่ามหาชน
คนทั้งปวงนี้
ไม่ใช่พวกของฉัน เท่านั้นที่มี
แต่หมายถึงคนทุกสี ไม่มีจำกัด

คนดี มีสัมมาทิฏฐิ
องค์ที่หนึ่ง ของมรรค
รู้จักแบ่งปัน สำคัญนัก
มิฉะนั้น จะไม่รู้จัก ทางบุญ

เป็นคนดี มีสุขนัก

สุขจากรัก สมถะสันโดษ

สละทุกสิ่งที่สละได้ เช่นพระสุคต

คนสันโดษ ยิ่งให้ก็ยิ่งได้

ทางสายกลาง เส้นทางบุญ

คนดี เดินจนคุ้น ทานศีลภาวนา

สร้างบารมี แสวงบุญญา

เจริญภาวนา เป็นชีวิต

;;;;;;;;;;

อวิชชา (หลับตามืดตัวการ):: พระอรหันต์ ผู้มีคติอัน เที่ยงแท้ โลกนี้แสนจะแย่ ไม่มีข้อแม้ ขออยู่ต่อ

อวิชชา
(หลับตามืดตัวการ)

พระอรหันต์

ผู้มีคติอัน เที่ยงแท้
โลกนี้แสนจะแย่
ไม่มีข้อแม้ ขออยู่ต่อ

เหมือนแม่ท้องแก่

หนักท้องแท้ แต่ทนรอ

ไม่มีท้อ

ขอสู้ต่อ ให้เจ้าหนู อยู่ต่อไป

ทำตนเป็นผลไม้

แม้บ่มได้ ก็ไม่หล่น

เหมือนดื้อ ถือดีตน
รักลูกล้น ก้มหน้า รักษาท้อง

ไม่ด่วนหล่น

เกลื่อนกล่น ลมพัดพา

อยู่ไปจนกว่า

ถึงเวลา อันควร

อันความพอดี

ย่อมมี ปัจจัยกำหนด

เหมือนพระพุทธองค์ ทรงจรด
เล็งญาณ หากาลอุบัติ

อยู่ในครรภ์

ครบครัน ครบถ้วนทศมาส
ตามธรรมชาติ 

จึงอุบัติ จากครรถ์ พระมารดา

การฆ่า จึงทำไม่ได้

ในทุกกรณีย์

ฆ่าตนไม่ได้ ฆ่างูร้าย ก็ไม่ดี 
ด้วยกายนี้ มีคุณนัก

เกิดเป็นมนุษย์

สุดดี สร้างบารมีได้ เป็นกระตัก

แม้เขายียำ ทำร้าย เหมือนยักษ์
เป็นโอกาสใหญ่นัก ได้บารมี

ระเบิดพลีชีพ เป็นมิจฉาฯ

 ปัญญาเบา
ทำลายคน และตน ตัวเก่า
ชีวิตเจ้า น่าเวทนา

สร้างเวรกรรม

ไปเชื่อคำ คนเหลวไหล

มารชักจูงไป
เหมือนวัวควาย สู่แดนประหาร

อวิชชา หลับตามืด ตัวการ
วิชามาร กลั่นแกล้งสรรพสัตว์
ธรรมกาย รู้เช่น เห็นชาติ
ช่วยสรรพสัตว์ จึงไม่อาจนิ่งเฉย

;;;;;;;;;;

ทำลายตน :: คนพาลทำร้ายคน เท่ากับทำลายตน นั่นเอง บุญยังเก่ง อุ้มกระเตง หอบไว้

ทำลายตน

คนพาลทำร้ายคน

เท่ากับทำลายตน นั่นเอง

บุญยังเก่ง

อุ้มกระเตง หอบไว้

บุญใหม่ไม่ทำ

กลับก่อกรรมใหม่ 

บุญหมดเมื่อใด ล้มทั้งยืน

มีดื่น ในนรก

คนทำบาป

เหมือนกับ ไก่หลงเหยื่อ

คนพาลไม่เชื่อ

รู้ว่าเป็นเหยื่อ ก็ยังอยาก

ติดบ่วง ยังยิ้มได้

ไม่ยอมจาก

เหมือนคนจมปลัก กามคุณ

จนคุ้นเคย 

คนพาล ไม่กลัวบาป

จึงหยาบช้า 

คิดว่า ตายแล้วสูญ

บุญคุณ ไม่มี

บาปนั้นทำง่าย

ลื่นไหลไป คิดว่าสุขี

สนุกเต็มที่ เหมือนแมงเม่า

บินเข้าไฟ

ทำบาป

แล้วได้ลาภ มีให้เห็น

จึงก่อกรรมทำเข็ญ

กลายเป็น มิจฉาทิฏฐิ

แม้ตกนรก

ลง อเวจี

ความคิดอย่างนี้

ก็ยังมี ไม่เปลี่ยนแปลง

บัณฑิตผู้ฉลาด

เมื่อขาดสุข จะอดทน

ไม่ปริปากบ่น 

ว่าเป็นผล ของบาป

ความอดทน

เป็นไฟลน กิเลสดับ

เพื่อแลกกับ

อนาคต ที่สดใส

อดเปลี้ยวไว้กินหวาน

คำโบราณ ท่านสอน

ยับยั้งก่อน

อย่าร้อนรน ให้ทนเอา

เอาบุญเป็นที่ตั้ง

ไม่ทำชั่ว มัวเมา

แล้วสูเจ้า จะได้หวาน

ทุกประการ สมปราถนา

ระเบิดพลีชีพ รักพวกพ้อง

ปิดป้อง หมู่คณะ

ดูเป็นการเสียสละ ที่สูงส่ง

มีเจตจำนง ที่ดีงาม

แต่เป็นการหลงผิด

มิจฉาฯมีมารา ครอบงำ

ไม่ใช่ความดีงาม

แต่ได้ก่อกรรม อย่างใหญ่หลวง

ไม่ว่ากรณีไหนๆ

ทำลายใคร ไม่ได้

แม้งูพิษจะร้าย

ก็ไม่อาจตาย ด้วยมือเรา

กรรมพรากชีวิต

มากสุดขีด ยากบรรเทา

ติดตามเรา ถึงที่สุด

และทับทวีอุตลุดด้วย 

;;;;;;;;;;