กำลังใจ (ต่างกันไกลกับกำลังพาล):: กำลังใจ ใช้ ทำความดี หมู่พาลี มิมี กำลังใจ คนดี รู้จักอดทน ไว้ อดเปลี้ยวไหว ได้กินหวาน

กำลังใจ
(ต่างกันไกลกับกำลังพาล)

กำลังใจ ใช้ ทำความดี

หมู่พาลี มิมี กำลังใจ

คนดี รู้จักอดทน ไว้

อดเปลี้ยวไหว ได้กินหวาน

อดเปลี้ยวไหว ได้กิน หวาน

คำโบราณ ให้สติ ดี

ปลูกต้นผลไม้ รอได้ หลายปี

ให้ผลที่ นานปี ไม่มีหมด

คนพาล รอนาน ไม่ได้

ไม่ทันใจ จึงใช้ ทางลัด

แม้ได้มา แต่ว่า เป็นวิบัติ

รวยลัด ไม่ได้ แพ้ภัยตน

สุขภายใน ให้กำลังใจ บริสุทธิ์

ใจหยุด นิ่ง ไม่ต้องการ สิ่งใด

จิตดื่มด่ำ ลึกล้ำ หมดอาลัย

เป็นใจ สันโดษ สมถะ

จิตสันโดษ  ไม่ยึด ไม่ติด

ทำสุดฤทธิ์ ไม่อิด ไม่เอื้อน

ประโยชน์ตน ประโยชน์เพื่อน

จิตเตือน เร่งสร้าง ทางบารมี

สันโดษคุณธรรม ค้ำ อิทธิบาท๔

งานสำเร็จอย่างดี มิ คั่งค้าง

ชื่อเสียงขจรไกล สุข สมหวัง

เป็นที่ตั้ง ศรัทธา มหาชน

ทางสายกลาง ทาง สันโดษ

ธรรมกาย ปรากฎ เป็นเครื่องหมาย

มีประตู อยู่  ศูนย์กลางกาย

เข้าถึงให้ได้ ก่อนไป ปรโลก

;;;;;;;;;;

รีบเร่งสร้างความดี (ก่อนที่บุญจะหมด) :: รวยก่อนค่อยเข้าวัด หรือเร่งลัด เข้าวัดก่อน ดี คำถามนี้เหมือนกับที่ กินข้าวก่อนดี หรือทำงานก่อนดี

รีบเร่งสร้างความดี
(ก่อนที่บุญจะหมด)

รวยก่อนค่อยเข้าวัด

หรือเร่งลัด เข้าวัดก่อน ดี

คำถามนี้เหมือนกับที่

 กินข้าวก่อนดี หรือทำงานก่อนดี

ตอบได้ทันทีแน่นอน กินข้าวก่อน ดี
เมื่ออิ่มดี มีกำลังทำงาน
บุญคืออาหารใจ ก็เช่นกัน
ขาดบุญ สุดขยัน แต่มันไม่รวย

มีบุญบารมี ขี้เกียจก็รวยได้
บุญบารมี คือเงื่อนไข สำคัญ
เป็นเรื่องอจินไตย คนรู้ไม่ทัน
จึงเอาแต่ขยันๆ โดยไม่คำนึงถึงกัน บุญบาป

 คนชั่ว ไม่กลัวบาป
รวยสวย ยังกับเทวดานางฟ้า
มีชีวิตประมาท ชาติพาลา
น่าเวทนา คิดไม่ถึงว่า บารมีช่วยตน

ไม่กลัวกฎแห่งกรรม ทำแล้วทำ
ทำกรรมซ้ำๆ ยังไม่รู้สึกตน
แม้แพ้ภัย เจ็บป่วยไข้ จนล้น
ลงนรกปี้ป่น ก็ไม่รู้สึกตัว

เมื่อหมดบุญ ชีวิตคุณ จะล้มทั้งยืน
หน้าระรื่น ยิ้มค้าง
เมื่อบุญมา ชีวาพลิกผัน ยากหยั่ง
อยากสุขจัง แน่แท้ ได้แก่ มีบารมี

นี่หละพิษภัย ในวัฏจักร
พระโพธิสัตว์ตระหนัก จึงอุบัติ
ด้วยเวทนาหมู่ญาติ
สร้างบารมีปรมัตถ์ จะพาหมู่ญาติออกมา

มหาปูชนียาจารย์ ท่านหลวงปู่ฯ
ผู้รู้ กอบกู้วิชชาธรรมกาย
จะไปสุดธรรม ปราบไอ้ดำ มารร้าย
ชาวธรรมกาย ติดตามไท้ จึงสุดใจ สร้างบารมี

;;;;;;;;;;

STOP INJUSTICE (temple restoring managed)::Buddhist temple, not a school teaching read and write, but teaching morality, training body and mind, realize a good life of happiness and success.

STOP INJUSTICE
(temple restoring managed)

Buddhist temple, not a school

teaching read and write,

but teaching morality,

training body and mind,

realize a good life of happiness and success.

Buddhist monk worked so great

unimaginably.

The world would be

perceptive and absorbed.

Life in temple is tolerable

of self-practice,

 for good living of creatures.

Buddhist monk compared to
the sun brighten elegantly,
shine warmly,
loving-kindness spreaded softly and gently,
of mother-love to public.

Buddhist monk lived in company,
inside peace acquired,
Para mi cultivated tolerably,
not able to live alone, should live together
for fighting against Mara,
and live happily in the power of unity.

Temple managed, clean and calm,
monk to be respected and confidential,
the place suited for mind purification,
public mass stream into practice.

Temple and village united,
enemy disheartened,
unity is powerful,
the world is peaceful,
civilize era is hoped,
stop injustice and the temple restoring managed.

;;;;;;;;;;

หยุดอธรรม(สร้างวัดให้เป็นวัด)::วัดกับบ้าน ประสาน ใจ ศัตรูไม่กล้ำกลาย สามัคคี มีพลัง โลกสันติสุข ยุคศิวิไลซ์ พอหวัง หยุดยั้งอธรรม สร้างวัด ให้เป็นวัด

หยุดอธรรม
(สร้างวัดให้เป็นวัด)

วัดคือโรงเรียน ไม่สอน เขียนอ่าน

สอนสิ่งสำคัญ วิชาการ ชีวิต

สอนศีลธรรม ฝึกกายจิต

รู้จักชีวิต กินดีอยู่ดี มีสุข

พระ มีหน้าที่ใหญ่ คิดไม่ถึง

โลกจะซึ้ง ถ้าได้รู้ ได้เห็น 

อยู่ในวัด ฝึกตน ทนลำเค็ญ
เพื่ออยู่เย็น ของสรรพสัตว์

พระ เปรียบดังว่า ตะวัน
งามเฉิดฉัน ส่องรัศมี ที่อบอุ่น
แผ่เมตตา อ่อนโยน ละมุน
อ้อมอกอุ่น ของมารดา สู่มหาชน 

อยู่เป็นคณะ หาสุข ในตน

ทนสร้างบารมี ไม่อาจหนี หมู่คณะ

รวมกันเราอยู่ สู้ มารา

สุขังสังฆัสสะ สา มัคคี

ทำวัดให้เป็นวัด สะอาด สงบ

มีพระ น่าเคารพ เลื่อมใส

เป็นที่สัปปายะ ชำระ ใจ

มหาชนหลั่งไหล เข้าวัด ปฏิบัติธรรม

วัดกับบ้าน ประสาน ใจ

ศัตรูไม่กล้ำกลาย สามัคคี มีพลัง

โลกสันติสุข ยุคศิวิไลซ์ พอหวัง

หยุดยั้งอธรรม สร้างวัด ให้เป็นวัด

;;;;;;;;;;

พาลาธิปไตย(ไม่มีทางเจริญ) :: เกย์แต่งงานได้ ทำให้ เห็นธรรม คนใจต่ำ ศีลธรรม โทรม กฎไตรลักษณ์ แน่นัก บรม มารจู่โจม คน จมปลัก

พาลาธิปไตย
(ไม่มีทางเจริญ)

เกย์แต่งงานได้ ทำให้ เห็นธรรม

คนใจต่ำ ศีลธรรม โทรม

กฎไตรลักษณ์ แน่นัก บรม

มารจู่โจม คนจมปลัก

 กิเลสมาร อาจหาญ รุกฆาต 

 เร่งลัด ขจัด พุทธศาสนา

กฎหมาย เป็นกฎหมู่ พาลา  

 คนดีไม่รักษา ยุคพาลาธิปไตย

การผ่อนปรน ถอยร่น ให้กิเลส

เจตนาดี แต่มิมี ผล

กิเลสได้ใจ ลุกลามใหญ่ ในบัดดล

ผ่อนปรนนั้นไม่ได้ เหมือนคนไข้ กินของแสลง

กรวดน้ำ เสียน้ำ เปล่า

หมู่มาร ไม่เอาบุญ

เหมือนงูเห่า เรา คงคุ้น

ธรรมค้ำจุน อุเบกขา นำมาใช้

เหมือนกับการ ตั้งโรงงาน สุรา

หรือผลิตยาบ้า รัฐค้า เอง

 ไม่สุจริต ผิดธรรม บาปบานเบ่ง

คนเสงเครง  เต็มบ้าน เต็มเมือง

เผยแผ่ธรรมะ เอาชนะกิเลส
ผู้นำประเทศ ต้องมีศีลธรรม
เข้าถึงศาสนา ธรรมาธิปไตยนำ
ส่งเสริมศีลธรรม กระทำทุกระดับ

กองทัพธรรม ทำ หน้าที่

ชีพยอมพลี ขันติ ใช้

ไม่สู้ ไม่หนี ทำดี เรื่อยไป

 กอบกู้ศาสนาไว้  ได้ปรมัตถบารมี

;;;;;;;;;;

ทางชีวิต(เลือกผิดเข้าดงเข้าป่า):: ทางสามสาย ไกลกัน ลิบลับ เลือกผิด ย่อยยับ ดับสูญ เลือกถูก สุข เพิ่มพูน สายกามคุณ สาย ที่หนึ่ง

ทางชีวิต

(เลือกผิดเข้าดงเข้าป่า)

ทางสามสาย ไกลกัน ลิบลับ

เลือกผิด ย่อยยับ ดับสูญ

เลือกถูก สุข เพิ่มพูน

สายกามคุณ สาย ที่หนึ่ง

สายกามคุณ วุ่น หาเงิน

เพลิน กามสุข สนุกสนาน

ใจแคบ สุดแสบ คนพาล

เกือบทุกท่าน อยู่ใน สายนี้

สายที่หนึ่ง สายเอา เมาตัณหา

ดื่มสุรา ใฝ่หา อบายมุข

มือยาว สาวได้สาว กามสุข

ผิดถูก ไม่สน คนไม่เห็น

สายที่สอง สายกลาง ทางสละ

กินใช้พอประทะ ประทัง ที่ยังเหลือ ทาน

แสวงบุญญา มีศรัทธา มั่น

บารมีเท่านั้น อุดมการณ์ ชีวิต

สายที่สาม ไม่ให้ ไม่เอา

โง่เขลา ฝึกตน ทนทรมาน

เพื่อหยุดตัณหา ถึงกับกล้าลงทัณฑ์

ร่างกายตนนั้น ให้มันเจ็บปวด

  

สายนี้ ฤาษี ชีเปลือย

ได้เมื่อย ได้หลง เข้าดงเข้าป่า

สูญเปล่า โง่เขลา เบาปัญญา 

หลงบูชา คนผิด หลงทิศ หลงทาง 

;;;;;;;;;;

พึ่งพาตน (คือคนพึ่งพระรัตนตรัย) :: พุทธศาสนา สอนให้พึ่งพาตน แต่แปลกล้น คนพึ่งพา พระรัตนตรัย ดูสับสน แต่ว่า นี่ล่ะใช่ อย่าสงสัย พระรัตนตรัย ก็คือตน

พึ่งพาตน
(คือคนพึ่งพระรัตนตรัย)

พุทธศาสนา สอนให้พึ่งพาตน

แต่แปลกล้น คนพึ่งพา พระรัตนตรัย

ดูสับสน แต่ว่า นี่ล่ะใช่

อย่าสงสัย พระรัตนตรัย ก็คือตน

เป็นธรรมกาย กายธรรมมหาบุรุษ

กายในสุด บริสุทธิ์จากกิเลส

เป็นอมตะ พึ่งพาตนเองเสร็จ

สุขสำเร็จ อยู่ในตัว

เข้าไปถึง จึงรู้ว่าใช่

ไม่สงสัย ทำไมเราอยู่ตรงนี้

พูดไม่ได้ แต่มันเข้าใจ เต็มที่

ก็ด้วยอย่างนี้ ที่เรียกว่า อจินไตย

ตนหรือเรา คนเข้าใจว่ากายหยาบนี้

แต่เมื่อตายเป็นผี กายนี้ถูกเผา

ผีก็คือเรา

ดังนั้น ไม่ใช่กายเน่าๆ นี้แน่

ยังมีกายซ้อนกาย ล้วนใช่กายของตน

แต่ไม่ใช่ตน ด้วยยังปนกิเลส

ธรรมกายจึงใช่ตนแท้ ไม่เท็จ

หมดจรดจากกิเลส เป็นเอกเทศ อย่างแท้จริง

ใจมีศรัทธา ได้ชื่อว่า มีอริยทรัพย์

เท่ากับ รับว่า ใจคือตนมีที่พึ่ง

มีสมบัติสาม ติดตาม ประหนึ่ง

เป็นที่พึ่งรับใช้ ไปทุกชาติ

รักตนให้ทนฝึกใจ มีนิสัยดี

อย่าปล่อยให้หนี ทางสายกลาง

ทานศีลภาวนา ชีวาตั้ง

สุขสมหวัง ทุกประการ

มีศรัทธา จึงสร้างบารมีได้

บารมีนั้นไซร้ ใช่ คือสะเบียงเดินทาง

เป็นที่พึ่งหนึ่งเดียว ที่ไม่มีห่าง

ดุจดั่งมารดาบิดา รักษา บุตร

เมื่อมีบารมีเพิ่ม มิติเดิม เปลี่ยนไป

รู้สึกได้ ไม่เหมือนเดิม

กายภายนอก ดูหลอกๆ ของเพิ่ม

ได้เริ่ม รักร่าง อย่าง ผู้ให้คุณ 

รู้สึกเป็น เช่น เสื้อผ้า

ไม่สำคัญ ว่า เป็นตัวตน 

อยู่ภายใน สุขใจ ล้น

กายตนไซร้ อยู่ภายใน นี่เอง 

กายที่สิบแปด ธรรมกาย ใส

พระรัตนตรัยในตัว 

เมื่อเข้าถึง จึงรู้สึก เป็นตัวของตัว

รู้สึกตัว ว่าใช่ อจินไตยจริงๆ 

;;;;;;;;;;