คุณธรรมค้ำชีวี (เป็นคนดี ปีติในธรรม) ปีติใจ น้ำตาไหล ร่วง ทำความดี อย่างใหญ่หลวง ยากลำบาก บุญท่วมท้น หลั่งล้น ทะลัก ปีตินี้สำคัญนัก ต่อชีวี ที่เวียนว่าย

คุณธรรมค้ำชีวี
(เป็นคนดี  ปีติในธรรม)

ปีติใจ น้ำตาไหล ร่วง

ทำความดี อย่างใหญ่หลวง ยากลำบาก
บุญท่วมท้น หลั่งล้น ทะลัก
ปีตินี้สำคัญนัก ต่อชีวี ที่เวียนว่าย

มารดาเลี้ยงบุตร สุด เมตตา

อุ้มชู ตลอดเวลา จนเติบใหญ่
เป็นพระพรหม ของบุตร สุดใจ
ปีติหลาย เมื่อลูกชาย บรรพชาอุปสมบท

ใจปีติ ลืมโลก ทุกข์โศก ดับ

ชีวิตฟื้นกลับ เหมือนหลับ แล้วตื่น
เป็นอัศจรรย์ ทุกวัน ดีขึ้น
ชีวิตพลิกฟื้น สดใส ด้วยใจปีติ

คุณธรรมทั้งหลาย ทำให้ ใจปีติ

สะสมความดี กลายเป็นมี คุณธรรม

เป็นที่พึ่ง หนึ่งเดียวของชีวี ที่เลิศล้ำ
สมบัติสาม ตามติด ดังเงา

ทำร้ายคน ทำลายตน นั่นเอง

เก่ง แต่บ้า กล้าทำลายคุณธรรม
เมื่อบุญหมด น้ำลด หน้าดำคล้ำ
ทุกข์กระหน่ำ กรรมสนอง ล่องนรก

ชนะคน ไม่คงทน เดี๋ยวหล่นลง 

ชนะตนมั่นคง เท่ากับชนะคนอื่น
มีคุณธรรม ค้ำจุน แสนราบรื่น
ความขมขื่น มีไม่ได้ เมื่อใจปีติ

คนชั่วทำชั่วดีใจ ที่ได้ ทรัพย์สินเงินทอง

แต่เสียครรลอง คุณธรรม ค้ำชีวิต

 ขุดหลุมฝังตน คนสิ้นคิด
จมมิด ในนรก หมกไหม้

;;;;;;;;;;

บัณฑิตมีปัญญา (ถ่อมตนเหมือนว่า ผ้าขั้ริ้ว):: กตัญญู คู่กับปัญญา ถ่อมตนเหมือนว่า ผ้าขี้ริ้ว ทำตัวเล็ก เสกเช่นปลาซิว ไม่ชี้นิ้ว ทำท่าข้าใหญ่

บัณฑิตมีปัญญา

(ถ่อมตนเหมือนว่า ผ้าขั้ริ้ว)

กตัญญู คู่กับปัญญา

ถ่อมตนเหมือนว่า ผ้าขี้ริ้ว

ทำตัวเล็ก เสกเช่นปลาซิว

ไม่ชี้นิ้ว ทำท่าข้าใหญ่

 บัณฑิต มีคุณธรรม

เลิศล้ำ กตัญญู

ฟังคำ และตรองตาม คำครู

แล้วนำมาสู่ ความประพฤติ

ฝึกตน ทนปฏิบัติ อัตตสุทธิ

 ฝึกสติ ให้ใจ ใสสว่าง

ด้วย ศีลสมาธิปัญญา จริงจัง

ไม่ใสไม่สว่าง มิล้างลา

เกิดสุขภายใน

มีใจเมตตา กรุณา อุเบกขา

จึงทุ่มชีวา

ทำทั่วทิศา บริสุทธิ

แผ่พระศาสน์

นำหมู่ญาติ ทานศีลภาวนา

นำชาวพารา

 สุขสมปราถนา แผ่นดินธรรม

จิตอุเบกขา

มิอาจจะ ดูดาย

เห็นใครได้ทุกข์ อยู่ไม่ได้

เป็นตาย เข้าไปอุ้มชู

อุเบกขาธรรม

จะนำมา ซึ่งสังคหะ

ทุ่มชีวา ช่วยชาวพารา

ตายไม่ว่า ต้องช่วย

อุเบกขาธรรม

เลิศล้ำ อานุภาพ

หมู่มารราบคาบ

เหมือนน้ำดับไฟ

อุเบกขา สละชีวา

อย่างเช่นว่า แม่ไก่

ป้องกันลูกไว้

ปลอดภัย จากเหยี่ยว

คนพาลกับบัณฑิต

อยู่คนละทิศทาง

พระฯสอนให้ห่าง คนพาล

 ร้อยโยชน์แสนโยชน์

พระฯสอนให้คบบัณฑิต

มุ่งสู่ทิศ พระรัตนตรัย

ผ่านศูนย์กลางกาย

 ในตัว ฐานที่ ๗ เท่านั้น

;;;;;;;;;;

นิสัยโพธิสัตว์ (ชอบบำบัดความเดือดร้อน) :: ความรัก ที่คนรู้จัก รักเพราะงาม ใครๆก็ตาม ชอบความงาม ทั้งนั้น

นิสัยโพธิสัตว์

(ชอบบำบัดความเดือดร้อน)

ความรัก ที่คนรู้จัก

รักเพราะงาม

ใครๆก็ตาม

ชอบความงาม ทั้งนั้น

คนพาลใจหยาบ

ซับซาบ งามกาย เมามัน

ส่วนบัณฑิตใจใสนั้น

 ผูกพัน งามนิสัย

เทวดา ไม่กล้าเข้าใกล้คน

ด้วยสุดทน กลิ่นเหม็น

แต่คนเห็น

เป็น สุดงาม

ใจมีกิเลส

เกิดอาเพท มองตรงข้าม

เห็นของไม่งาม เป็นงาม

เห็นสูงเป็นต่ำ เห็นดำเป็นขาว

กิเลส สอนให้ใคร่

ในกามคุณ

เหมือนหมู่หนอนคุ้น

ใต้ถุน ส้วม

เพื่อนเทวดา

จะพาไป ขอเพียงสำรวม

หนอนในส้วม

สั่นหัวรัว กลัวจากส้วม

งามภายใน

คือมีน้ำใจ งาม

พึ่งพาได้ทุกยาม

เมื่อเรามีความ เดือดร้อน

ประโยชน์ท่านนำหน้า

ส่วนของข้า เอาไว้ก่อน

ความเดือดร้อน

ของหมู่คณะ ถือเป็นภาระตน

นิสัยโพธิสัตว์

ชอบบำบัด ความเดือดร้อน

ย่อมแน่นอน

ได้บารมี บวร สมปราถนา

เกิดเป็นมนุษย์ สุดโชคดี

เพื่อการนี้ เท่านั้นหละ

พร้อมใจเมตตากรุณา

เป็นที่พึ่งพา มหาชน

;;;;;;;;;;

หยุดใจได้ (บารมีแผ่ไพศาล) :: การมีสติ คือการมีดำริ ตริตรอง ประคองใจ สะกดข่ม อารมณ์ เอาไว้ ใจใส ใจเย็นๆ

หยุดใจได้
(บารมีแผ่ไพศาล)

การมีสติ คือการมีดำริ

ตริตรอง ประคองใจ

สะกดข่ม อารมณ์ เอาไว้ 

ใจใส ใจเย็นๆ

ทำให้ใจสงบ

พบสันติ มีเมตตาการุณา

 สุขสมอุรา

สมปราถนา บุญบันเทิง

หยุดใจได้

สุดยิ่งใหญ่ ใดไม่ปาน

บารมี แผ่ไพศาล

เหนือสวรรค์ เหนือวัฏฏะ

 เกิดสุขภายใน

บอกใครไม่ได้ สุขใจเหลือล้น
สะอาดสดใส ไร้ทุกข์ทน
สุขท่วมท้น ห่างไกล สุขในโลก
 
 มีเมตตากรุณา

มีจิตอาสา เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่
เป็นเหมือนมารดา แม่
ไม่มีแต่ ไม่มีข้อแม้ ช่วยคน

 สติสัมปชัญญะ

มีอุปการะ อย่างยิ่ง

 ใช่ เหมือนพ่อแม่เราจริงๆ

คอยดูแลทุกสิ่ง ให้ลูกน้อย

มีใจคนึงห่วงหา

อยู่ในสายตา ไม่ปล่อย

ใจไม่ห่างลูกน้อย

ติดตามต้อย ตลอดเวลา

การไม่เจริญสติ

เหมือนกับที่ ลูกอกตัญญู

เอาแต่ตัวกู
ช่างไม่รู้ ผู้ให้กำเนิดห่วงหา

ไม่เจริญสติ

สติเสื่อม อันตราย

ขาดการบำรุงบิดามารดาก็ร้าย

ทำให้ มีปัญหา

พุทธศาสนา

ยกย่องสติสัมปชัญญะ อย่างยิ่ง

 เหมือนมารดาจริงๆ

มีอุปการะอย่างยิ่ง ขาดไม่ได้

การดื่มสุรา

ทำลายสติสัมปชัญญะ จึงจัญไร

ในศีลห้าจึงบรรจุเอาไว้

สำคัญหลาย คล้ายนิ้วโป้ง

;;;;;;;;;;

ไปไม่รอด (คนตาบอดสอดรู้):: อุเบกขา ปล่อยวาง คนละอย่างกับ ปล่อยทิ้ง เมตตากรุณามุทิตาจริง ไม่ปล่อยทิ้ง ดูดาย

ไปไม่รอด
(คนตาบอดสอดรู้)

อุเบกขา ปล่อยวาง

คนละอย่างกับ ปล่อยทิ้ง

เมตตากรุณามุทิตาจริง

ไม่ปล่อยทิ้ง ดูดาย

เหมือนให้เด็กหัดเดินเองบ้าง
แต่อย่าวางใจ
คอยดูแลอย่างชิดใกล้
คอยให้กำลังใจ ไม่ห่าง

มุทิตา ใจจะปีติ
รักบุตรเหลือที่ มีน้ำตาไหล
หรือมุทิตาคนอื่นคนไกล
ใจไม่ไปไหน หยุดนิ่ง

เมื่อใจหยุด จึงหลุดเข้ากลาง
ปล่อยวาง กายหยาบ
เหมือนกับ
สวมเสื้อผ้า

อุเบกขา

ใจจะหยุดนิ่ง ดิ่งไม่หยุด

มีความสุขสุดสุด

สุขนัก จากอุเบกขา

เห็นความอยุติธรรมอยู่ไม่ได้
ใส่ใจ นำพา
พร้อมหมู่คณะ
ทุ่มชีวา สร้างบารมี

ปล่อยทิ้ง คือดูดาย

ไม่ใช่ อุเบกขา
ใครจะเป็นจะตาย ไม่นำพา
นี่หละ ขาดมุทิตาดูดาย

เห็นความอยุติธรรม

แล้ววางเฉย จนเคยตัว

คนอย่างนี้น่ากลัว

เอาลอดแต่หัว ตัวไม่ลอด

ไม่ยอมสร้างบารมี

ชีวิตนี้ และชีวิตหน้า จะจอด

ชีวิตไปไม่รอด

เป็นคนตาบอด สอดรู้

เราเกิดมาสร้างบารมี

เพื่อหนี ทุกข์

จึงปล่อยวางเรื่องสนุก

ไม่คลุกคลี.. เมามัน

มีสติสัมปชัญญะ

มีปัญญา รู้ทัน

ว่าการมาในโลกนี้นั้น

มาสร้างบารมีกัน เท่านั้นเอง

;;;;;;;;;;