ต้องการความสุข (กลับหาทุกข์ใส่ตน) คนทุกคน ต้องการความสุข แต่หาไม่ถูก กลับหาทุกข์ใส่ตน ด้วยไม่รู้สา ด้อยปัญญา ปุถุชน มิจฉาทิฏฐิล้น ไม่ฟังคำพระ

  ต้องการความสุข
(กลับหาทุกข์ใส่ตน)

คนทุกคน ต้องการความสุข

แต่หาไม่ถูก กลับหาทุกข์ใส่ตน

ด้วยไม่รู้สา ด้อยปัญญา ปุถุชน

มิจฉาทิฏฐิล้น ไม่ฟังคำพระ

ความสุข เป็นลักษณะของใจ

นุ่ม ใส และสว่าง

นุ่มด้วยทาน ทานจึงสำคัญจัง

ขจัดตระหนี่ อย่าให้ค้าง ตัวปัญหา

ใจใสด้วยศีล ปิ่น ความประพฤติ

ใจไม่มืดสดใส ใส่ใจความสะอาด

กายวาจาสงบ มีมารยาท

มีอานุภาพ เด็ดขาด ปราบพาล

ใจสว่างด้วยภาวนา รักษาสติ

เมื่อใจนิ่งสนิทดี มีสันโดษ

สุขสุดสุด ปรีเปรม ปราโมทย์

สุขไม่ละลด สดชื่นตื่นธรรม

ทานศีลภาวนา ทางความสุขสำเร็จ

ห่างภัยเภท ห่างตัณหา ตัวร้าย

ทางธรรม ทางบุญ อบอุ่นหลาย

สุขไม่คลาย ทั้งตน คนอื่นๆ

สุขทางธรรม แผ่ไปได้ คล้ายตะวัน

ฉายแสงเฉิดฉัน ตวันฉาย

ธรรมชาติสวยงาม ไร้อันตราย

หมู่มารร้าย หนีหาย แพ้ภัยตน

ทานศีลภาวนา ทางสละกิเลส

เป็นคนเปรต ผู้มีกิเลสตัณหา

ยากนัก จักเปลี่ยนสภาวะ

ทิฏฐิ เป็นมิจฉา เห็นพระไร้ประโยชน์

;;;;;;;;;;

ห้วเราะร่า (ระวังหนา จะร้องไห้) :: ความสุข เกิดได้ เมื่อพอใจล้น หายทุกข์ทน หัวเราะร่า น้ำตาไหล ระวังหนา จะกลับมา ร้องไห้ ถ้าไม่ใช่ ความดี ที่เป็นบุญ

ห้วเราะร่า
(ระวังหนา จะร้องไห้)

ความสุข เกิดได้ เมื่อพอใจล้น

หายทุกข์ทน หัวเราะร่า น้ำตาไหล

ระวังหนา จะกลับมา ร้องไห้

ถ้าไม่ใช่ ความดี ที่เป็นบุญ

ถูกใจ ด้วยถูกนิสัย สั่งสม

ควรอบรม สั่งสม แต่นิสัยดี
ไม่ตามใจตน อดทนอดกลั้น เต็มที่
คบหาแต่คนดี ที่เป็นกัลยาณมิตร

 นิสัย ตัวตน คนเรา

สร้างสมเอา โดยมีเรา ลิขิต

นิสัยดี เหมือนกับมี ยอดกัลยาณมิตร

ร้ายสุดขีด ปาปมิตร นิสัยเสีย

คบปาปมิตร หลงผิด เห็นกงจักรเป็นดอกบัว
ลืมตัว ลืมตน หลงผิด
ก่อบาปหยาบช้า อยู่เนืองนิจ
เห็นชีวิตคน เป็นผักเป็นปลา

ชีวิตดำดิ่ง ลงนรก หมกไหม้อยู่เป็นกัปๆ

ไม่อาจนับ วันเวลา น่าสงสาร

พระโพธิสัตว์ เมตตา จึงปราถนาโพธิญาณ

จะพลิกผัน ชีวา สรรพสัตว์

พระโพธิสัตว์ อุบัติขึ้น เป็นระยะ

เพื่อหวังจะ กอบกู้ สู่นิพพาน

นำพา หนีภัย ในวัฏฏสงสาร

 มหาปูชนียาจารย์ ปราบมาร สุดธรรม

;;;;;;;;;;

คนตระหนี่ (รักของมากกว่าคน) :: ทางสายกลาง ทางแห่งสุขสำเร็จ การให้เป็นต้นเหตุ สุขสำเร็จจึงมี ขยายใจให้กว้าง ดังมหานที ความตระหนี่ ร้ายนัก สุดจักบรรยาย

คนตระหนี่
(รักของมากกว่าคน)

ทางสายกลาง ทางแห่งสุขสำเร็จ

การให้เป็นต้นเหตุ สุขสำเร็จจึงมี
ขยายใจให้กว้าง ดังมหานที
ความตระหนี่ ร้ายนัก สุดจักบรรยาย

คนตระหนี่ รักไม่ถูกที่ รักของมากกว่าคน
รังแกตน กลายเป็นคน โดดเดี่ยว
ไม่รักหมู่คณะ บ้าอยู่คนเดียว
เปล่าเปลี่ยวเดียวดาย ตายไม่ดี

ให้แล้วสุข ห่างไกลจากสนุกทางโลก
สนุกทางโลก ชุ่มโชกตัณหา
อิ่มไม่เป็น เช่นคนติดยา
ได้มามาก ยิ่งอยากมาก หนักยิ่งกว่าเดิม

รับใช้ตัณหา กระทั่งกล้าทำผิด
ใจอำมหิต ผิดคน
น่าสงสารเหลือล้น
คนไม่รู้จักบุญบาป

ให้อาหาร นั้น ชื่อว่าให้กำลัง
ให้เสื้อผ้า ดุจดัง ให้วรรณะ
ให้ยานพาหนะ ชื่อว่าให้สุขะ
ให้ประทีปโคมไฟนั่นหละ ชื่อว่าให้จักษุ

ให้ทุกสิ่งอย่าง ใช่ เท่ากับให้ ที่พักอาศัย 
 อติถิพลี ให้ การต้อนรับแขก
อยู่ในพลีห้า จึงว่าไม่แปลก
การต้อนรับแขก จึงสุดยอด

ขยายใจให้กว้าง คือทาน
ทำใจให้สูง ประสาน คือศีล
ใจสว่างใสว กิเลศสิ้น
คือภาวนา เป็นอาจิน ไม่ประมาท

ศีล เทียบชั้น เท่ากับการให้อภัย
ให้ยิ่งใหญ่ หลุดไป ความโกรธ
ไม่ก่อเวรก่อกรรม อดโทษ
ภัยทั้งหมดในวัฏฏะ ไม่อาจจะทำอันตราย

ภาวนาเกิดปัญญารู้คุณท่าน
เป็นการให้ที่สำคัญ ใจบูชา
เทิดคุณท่าน ด้วยการ ปฏิบัติธรรมสุดชีวา
ใจสว่างจ้า บรรลุธรรมาพิศสมัย

;;;;;;;;;;

สุขสุดสุด (เมื่อหยุดใจไว้ในตัว) :: เมื่อใด ใจมีความสุขสุด ใจจึงจะหยุด นิ่งได้ ไม่วิ่งวุ่น โวยวาย อบอุ่นใจ หมดอาลัย สิ่งภายนอก

สุขสุดสุด
(เมื่อหยุดใจไว้ในตัว)

เมื่อใด ใจมีความสุขสุดสุด

ใจจึงจะหยุด นิ่งได้

ไม่วิ่งวุ่น โวยวาย

อบอุ่นใจ หมดอาลัย สิ่งภายนอก

ไม่วิ่งหัวซุกหัวซุน

ไม่วุ่น แสวงหา

อยากและหยอก บอกลา

 มีสุข และสมปราถนา ทุกประการ

เมื่อใจไม่สุข

ก็จะหาแต่ความสนุก ภายนอก

 หลงเดินตามเหยื่อหลอกๆ

เป็นคนนอกคอก นอกคำพระฯ

 หลงเสพนิสัยร้ายๆ

เสียหาย ใหญ่หลวง

ไม่รักเคารพบูชา คนทั้งปวง

ไม่ห่วงพ่อแม่ หรือแม้แต่ ชีวิตตน

จะเปลี่ยนนิสัย

ต้องตั้งใจ ย้ำคิดย้ำพูดย้ำทำ

ตามติดกัลยาณมิตร ขอย้ำ

เดินตาม ทางพระฯ

 สุขภายในมีได้

เกิดจากใจใส สันโดษ

ภาวนาประจำ ตอกย้ำ กว่าทั้งหมด

แล้วใจจะโปรด ทานและศีล

ไม่ติดวัตถุภายนอก

สิ่งยั่วหยอก เชิญชวน

ใจใส ใจนิ่มนวล

อันควร แก่การงาน

เกิดคุณธรรมอิทธิบาทสี่

งานสำเร็จอย่างดี และมีโชค

ไม่ใช่เรื่องตลก

ความมีโชค ย่อมตกแก่คนดี

โลกภายนอก

สิ่งยวนหยอก หลอกตา
เหมือนฝัน มันไม่จริงหนา
เลิกติดเพลินซ่ะ แล้วหันมาทำดี

 ทำตนเป็นคนมีสติ

ไม่หายใจฟรี ทุกวินาที ทำใจ
หยุดอยู่ภายใน
นิ่งๆใสๆ สุขใจสุดๆ

;;;;;;;;;;

อิสระภาพแท้ (แผ่เมตตา):: อิสระภาพแท้ ได้แก่ ความสุข ส่วนความสนุก กลบทุกข์ ไม่สุขแท้

อิสระภาพแท้

(แผ่เมตตา)

อิสระภาพแท้

ได้แก่ ความสุข

ส่วนความสนุก

กลบทุกข์ ไม่สุขแท้

ความสนุกสนาน

เหมือนกันกับแมงเม่า นั่นแหละ

ประมาทหลายบินหาไฟ ไม่แล

ตุ๊กแกจิ้งจก คอยฉกกิน

หรือเหมือนปลาตาย

ลอยไหล ไปตามน้ำ

ไปสู่ที่ต่ำ

ลงน้ำทะเล จบเห่เลย

อิสระภาพ คู่กับ วินัย

 อิสระภาพเกินไป ไม่ใช่คน

ไม่อาจ ขัดกับศีล เป็นเบื้องต้น

ทำลายตน ทำลายคนอื่น

คนพาลมักง่าย

ขาดวินัย ทำลายศีล

ถือว่ามีอำนาจ จึงประมาท ดีสิ้น

จมดิน จมอเวจี

มักง่าย

ไม่มีวินัย อยู่ยาก

ไม่มีใครรัก

คอยตีจาก หนีไป

คนรักวินัย

มีเสน่ห์ ดึงดูดใจ

เรียกว่าสวยภายใน

สวยจับใจ ตลอดกาล

อิสระภาพทางใจ

ไม่มีใคร ขวางกั้น

ส่วนทางโลกนั้น

ปล่อยมัน ให้เป็นไป

จงอดทน

อดกลั้น เข้าไว้

เมื่อใจใส

อะไรๆ ก็ดูดีไปหมด

แหล่งบริสุทธิ์

และความสุข อยู่ภายใน

ณ ศูนย์กลางกาย

ทำใจ นิ่งๆนุ่มๆ

อยากมีอิสระภาพแท้

จงแช่ใจ ให้ชุ่ม

ใจนิ่งนุ่ม มีเมตตา

แผ่ไปทั่วหล้า อิสระแท้

;;;;;;;;;;

ชีวิต (ลิขิตเอง):: มีความสุขความสำเร็จ ต้องสร้างเหตุขึ้นมา เป็นคนจริงจัง มีศรัทธา เชื่อมั่นนักหนา จึงฟันฝ่าไป

ชีวิต
(ลิขิตเอง)

 มีความสุขความสำเร็จ

ต้องสร้างเหตุขึ้นมา

เป็นคนจริงจัง มีศรัทธา

เชื่อมั่นนักหนา จึงฟันฝ่าไป

ชีวิต เล่นๆหัวๆไม่ได้

มุ่งมั่น เดินทางไป ให้ถึง

ทุกวินาที บนโลกนี้ หาที่พึ่ง

ประหนึ่ง สุดชีวี หนีสุนักป่า 

เป้าหมายที่ใช่

ไปถึงได้ วินัยต้องดี
เป็นวินัยที่ รักสะอาด
ไม่ขัดกับศีลห้า

ไม่อาจทำร้ายทำลาย 

สำรวมกาย วาจา มารยาท

ดื่มสุราไม่ได้เด็ดขาด
มีธรรมชาติ มนุษยธรรม

รักษาศีลได้ดี

จะเกิดมี หิริโอตัปปะ

 อายและกลัว นักหนา

ไม่กล้าทำผิด

หิริ อายนัก

เหมือนกับว่า แก้ผ้า

เปิดอ้า่ซ่า

ต่อหน้ามหาชน

โอตัปปะ

 ขยะแขยงเกลียดกลัวหลาย

จับเหล็กเปื้อนคูต ที่น่าหน่าย

คล้ายอย่างนั้น

หิริโอตัปปะได้

ใจใสยิ่งนัก

รู้ลึกรู้ไกลรู้กว้าง ประจัก

และซาบซึ้งมาก เป็นพหูสูต

ซึ้งธรรมะ

เกิดจาคะ มีน้ำใจ

เสียสละใหญ่

ฝักใฝ่ ส่วนรวม

ที่สุดใจจะหยุดรวม
สุขท่วมท้น ล้นใจ
 เกิดปัญญาสว่างไหว
ปัญหาน้อยใญ่ มลายสิ้น

ชีวิตลิขิตเอง
เป็นคนเก่ง คนเฮงได้
มีความรู้ สู้สุดใจ
ไม่เพียง กินนอนถ่าย ไปวันๆ

;;;;;;;;;;